Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2017

A Separation - Ένας χωρισμός

Αποτέλεσμα εικόνας για a separation movie poster




Ένας χωρισμός

Α Separation/Jodaeiye Nazer az Simin. 
Ιράν, 2011. Σκηνοθεσία-σενάριο: Ασγκάρ Φαραντί. Ηθοποιοί: Πεϊμάν Μοααντί, Λεϊλά Χαντάμι, Σάρεχ Μπαγιάτ, Σαρίνα Φαραντί. 123'

Εικόνα των κοινωνικών και άλλων προβλημάτων του σημερινού Ιράν μέσα από την ιστορία ενός ζευγαριού, που αποφασίζει να πάρει διαζύγιο, σε μια αριστουργηματική σπαραχτική ταινία -Χρυσή Αρκτος στο Φεστιβάλ Βερολίνου- δοσμένη με λεπτότητα και οξυδέρκεια.

Σ'ένα ρεαλιστικό κινηματογράφο, με όλα τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα της σύγχρονης ιρανικής κοινωνίας, στρέφεται ο γνωστός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί στην ταινία του «Ένας χωρισμός». Η ταινία αρχίζει στο δικαστήριο, με ένα ζευγάρι να ζητά διαζύγιο: η Σιμίν θέλει να εγκαταλείψει το Ιράν μαζί με την 11χρονη κόρη της και ο άντρας της, Νάντερ, θέλει να παραμείνει στο Ιράν, για να φροντίζει τον πατέρα του, που πάσχει από Αλτσχάιμερ. Η Σιμίν εγκαταλείπει προσωρινά το σπίτι, περιμένοντας την κόρη της ν' αποφασίσει ποιον από τους δυο τους θ' ακολουθήσει, ενώ ο Νάντερ προσλαμβάνει μια έγκυο γυναίκα (η οποία μαζί φέρνει και τη μικρή της κόρη) να φροντίζει τον πατέρα του. Ένα, όμως, ατύχημα με τον άρρωστο πατέρα, όταν η έγκυος γυναίκα τον αφήνει μόνο, και το γεγονός ότι αυτή δεν έχει πει στον άντρα της πως έχει αρχίσει να εργάζεται, οδηγούν σε παρεξηγήσεις και συγκρούσεις και προκαλούν ρήξη στις σχέσεις ανάμεσα στα διάφορα πρόσωπα.

Ο Φαραντί (δημιουργός τής επίσης βραβευμένης «Σχετικά με τον Ελι»), αναπτύσσει με λεπτομέρεια τις διάφορες καταστάσεις, καταγράφοντας με εξαιρετική λεπτότητα τις σχέσεις ανάμεσα στα πρόσωπα, τις μεταπτώσεις στη συμπεριφορά τους, συμπεριφορά συχνά απερίσκεπτη, που, όμως, επηρεάζει τα παιδιά γύρω τους. Παράλληλα, με την ίδια λεπτότητα και οξυδέρκεια, μας δίνει και μια εικόνα των πολύπλοκων κοινωνικών, θρησκευτικών και άλλων καταστάσεων της χώρας του, με τις πολιτισμικές και άλλες συγκρούσεις, την επίδραση της θρησκείας (όπως στη σκηνή όπου η γυναίκα που φροντίζει τον άρρωστο πατέρα του Νάντερ, ζητά την έγκριση του ιμάμη, για να αγγίξει το γυμνό σώμα του άντρα στο μπάνιο), τη θέση της γυναίκας στη σύγχρονη ιρανική κοινωνία, αλλά και θέματα τιμής, που οδηγούν σε επικίνδυνες συγκρούσεις.

Η αφήγηση έχει ένα δικό της, θαυμάσιο ρυθμό, από τον οποίο δεν λείπει και το σασπένς, με μεγάλα, εικαστικά, συναρπαστικά πλάνα συνόλου, που τοποθετούν τα πρόσωπα στο κοινωνικό τους περιβάλλον, με τον Φαραντί να αντιμετωπίζει τα πρόσωπά του αντικειμενικά, χωρίς προσωπικές ηθικές κρίσεις, αφήνοντας το θεατή να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Δεν είναι τυχαίο πως στα πρώτα κιόλας πλάνα στο δικαστήριο βλέπουμε το ζευγάρι να εξηγεί στο δικαστή, το καθένα ξεχωριστά, κοιτάζοντας κατευθείαν στην κάμερα (δηλαδή το κινηματογραφικό κοινό) τη δική του άποψη. Με σιγουριά, αλλά και διακριτικότητα, ο Φαραντί ξεπερνά το απλό οικογενειακό δράμα, για να μας προσφέρει μια συναρπαστική, συγκλονιστική ταινία, αντάξια εκείνων των συμπατριωτών του, Τζαφάρ Παναχί και Αμπάς Κιαροστάμι.

Δέκα με τόνο στο Ιράν

Έμεινα με το στόμα να χάσκει σαν παλιάλογο. Από το Ιράν; Από το Ιράν. Ούτε ηθογραφία ούτε τριτοκοσμική κλάψα είναι. Το ίδιο περιστατικό θα μπορούσε να συμβεί από τη Νέα Υόρκη μέχρις εδώ. Το λένε «Ενας χωρισμός», και σε όλα τα επίπεδα είναι αριστοτεχνικό!

Δέκα με τόνο η σκηνοθεσία. Δέκα με τόνο το σενάριο. Δέκα με τόνο η φωτογραφία. Δέκα με τόνο το ντεκουπάζ. Δέκα με τόνο η ρυθμολογία. Δέκα με τόνο οι ερμηνείες. Όλων. Τα δύο μικρά κορίτσια βάζουν τα γυαλιά σε όλες τις μεγάλες κυρίες. Υποκλίνομαι στον μεγιστοτεράστιο Ασγκάρ Φαραντί. Που πριν δύο χρόνια μας είχε ευλογήσει μ' ένα επίσης αριστοτεχνικό αντίδωρο, που το έλεγαν «Τι απέγινε η Ελι».

Για να καταλάβετε τον ενθουσιασμό μου, τον οποίο μοιράζομαι με την Κριτική Επιτροπή του Φεστιβάλ Βερολίνου 2011, η οποία απένειμε στον Φαραντί και Χρυσή Αρκτο καλύτερης ταινίας και τα δύο βραβεία ερμηνειών (γυναικείας - ανδρικής) σε όλους τους πρωταγωνιστές, για να καταλάβετε, λοιπόν, από το πρώτο πλάνο μέχρι το τελευταίο λεπτό, κρατιόμουν από τα χέρια της πολυθρόνας μου σαν νά 'βλεπα θρίλερ χιτσοκοκικό!

Η ιστορία πηγαινοέρχεται ανάμεσα σε δύο οικογένειες. Που μέσα σ' έναν κυκεώνα αντιφάσεων, ανακρίσεων, κοινωνικών συγκρούσεων και σφραγισμένων μυστικών καταλήγουν σε πόλεμο φρικτό. Η πρώτη, από το μικρομεσαίο στρώμα. Οι δύο σύζυγοι χωρισμένοι. Ενδιαμέσως ο ανήμπορος από Αλτσχάιμερ πατέρας του συζύγου και μια δωδεκάχρονη, σιωπηλή και ταυτόχρονα γεμάτη σοφία και αξιοπρέπεια κόρη.

Η δεύτερη οικογένεια από την κατώτερη τάξη. Γυναίκα, άντρας και μια μικρή, πολύ μικρή κόρη. Απίστευτη σε ήθος και καταλυτική ειλικρίνεια. Άνεργος ο πατέρας. Η μάνα ταλαιπωρημένη, τρομοκρατημένη αλλά από σεμνότητα και εγκράτεια φτιαγμένη. Εκείνη λοιπόν αποφασίζει, προφανώς κρυφά από τον άντρα της, να ξεσκατίζει τον πατέρα του μικρομεσαίου που πάσχει από Αλτσχάιμερ. Το πρόβλημα δημιουργείται όταν μια μέρα ο μικρομεσαίος καταφθάνει νωρίς στο σπίτι του και έντρομος βλέπει τον πατέρα του ημιθανούς σωριασμένο στο πάτωμα και κοντά σ' αυτό αντιλαμβάνεται ότι έχουν κλαπεί μερικά λεφτά. Ποιος ο ένοχος; Φυσικά η... Φιλιππινέζα. Γι' αυτό την σπρώχνει και την διώχνει αλλά εκείνη ορκίζεται ότι δεν έχει κλέψει μισή δεκάρα.

Όμως την επόμενη μέρα μαθαίνει ότι από το σπρώξιμο η γυναίκα απέβαλε πάνω στον τέταρτο μήνα και πως αυτός ως σχεδόν δολοφόνος κινδυνεύει να αρπάξει μερικά χρόνια φυλακή. Τι έγινε; Ποια η αλήθεια; Ποιο το ψέμα; Μπας και είναι σκευωρία των δύο φτωχών να τον εκβιάσουν και να του αρπάξουν ζεστό και μπόλικο χρήμα; Μπας και εκείνος ως ανώτερος ταξικά συμπεριφέρθηκε ως κτήνος σε μια ανύμπορη γυναικεία ύπαρξη; Μπας και κάτι άλλο συμβαίνει που ξεπερνάει όλα αυτά;

Έτσι αρχίζουν οι κόντρες. Έτσι φουλάρει, αργά αλλά σταθερά ο μηχανισμός του θρίλερ. Ετσι ξεδιπλώνονται μπροστά μας οι χαρακτήρες. Έτσι αποκαλύπτονται φόβοι, ανασφάλειες, ενδοοικογενειακές αντιπαλότητες, όλα όσα συγκροτούν και ταυτόχρονα διαρρηγνύουν τον ιστό μιας οικογένειας. Έτσι απ' αυτό το περιστατικό ξεφλουδίζει ο Φαραντί με επιδεξιότητα και δραματουργία μοναδική μια ολόκληρη κοινωνία, έναν κόσμο, όλους εμάς. Για να το πω πιο απλά. Τέτοιες ταινίες μία κάθε δύο χρόνια. Και αν!

--------------------------------------------------------------------------------------

Αποτέλεσμα εικόνας για a separation movie poster


A Separation

Directed by Asghar Farhadi

Produced by Asghar Farhadi

Written by Asghar Farhadi

Starring

Leila Hatami
Peyman Moaadi
Shahab Hosseini
Sareh Bayat
Sarina Farhadi
Merila Zarei

Music by Sattar Oraki

Cinematography Mahmoud Kalari

Edited by Hayedeh Safiyari

Distributed by Filmiran (Iran)

Sony Pictures Classics (US)

Release date

15 February 2011 (Berlin)

16 March 2011 (Iran)

Running time
123 minutes

Country Iran

Language Persian

Budget $500,000

Box office $24.4 million

A Separation (Persian: جدایی نادر از سیمین‎‎ Jodaí-e Nadér az Simín, "The Separation of Nader from Simin") is a 2011 Iranian drama film written and directed by Asghar Farhadi, starring Leila Hatami, Peyman Moaadi, Shahab Hosseini, Sareh Bayat, and Sarina Farhadi. It focuses on an Iranian middle-class couple who separate, the disappointment and desperation suffered by their daughter due to the egotistical disputes and separation of her parents, and the conflicts that arise when the husband hires a lower-class caregiver for his elderly father, who suffers from Alzheimer's disease. A Separation won the Academy Award for Best Foreign Language Film in 2012, becoming the first Iranian film to win the award. It received the Golden Bear for Best Film and the Silver Bears for Best Actress and Best Actor at the 61st Berlin International Film Festival, becoming the first Iranian film to win the Golden Bear. It also won the Golden Globe for Best Foreign Language Film. The film was nominated for the Academy Award for Best Original Screenplay, making it the first non-English film in five years to achieve this.

Plot

Simin wants to leave the country with her husband, Nader, and daughter, Termeh, as the former does not want Termeh to grow up under the prevailing conditions. This desire is not shared by Nader, who is concerned for his father, who lives with the family and suffers from Alzheimer's disease. When Nader determines to stay in Iran, Simin files for divorce.

The family court judges the couple's problems insufficient to warrant divorce and rejects Simin's application. She leaves her husband and daughter and moves back in with her parents. On the recommendation of Simin, Nader hires Razieh, a young, deeply religious woman from a poor suburb, to take care of his father while he is at work. Razieh has applied for the job without consulting her hot-tempered husband, Hodjat, whose approval, according to tradition, would have been required. Her family is financially dependent on the job, and she takes her daughter to the house with her.

Razieh soon becomes overwhelmed by taking care of Nader's father, which is physically and emotionally demanding. She finds the work very heavy, especially as she is pregnant. The job even tests her religious beliefs when the old man wets himself, and she must call a hotline to determine whether it would be sinful for her to clean him.

One day, Nader and Termeh return to discover her grandfather lying unconscious on the floor in his bedroom, with one of his arms tied to the bed. Razieh is nowhere to be found. When she returns, Nader accuses her of neglecting his father and of having stolen money from his room (unbeknownst to Nader, Simin used the money to pay movers). Outraged, Nader shoves Razieh out of the apartment. She falls in the stairwell outside. Hodjat's sister later calls Simin to inform her that Razieh is in the hospital because she has suffered a miscarriage.

A prosecution is assigned to determine the cause of the miscarriage and Nader's potential responsibility for it. If it is proved that Nader knew of Razieh's pregnancy and caused the miscarriage, he could be sentenced for murder. Nader accuses Razieh of neglecting his father. The hot-headed and aggressive Hodjat physically confronts Nader on several occasions, and threatens him, his family, and Termeh's teacher, who testifies on Nader's behalf. When Hodjat is detained for another outburst, Razieh reveals that he has mental disorders, and that he is under therapy, leading to his release. Nader learns that the reason Razieh was absent that day was because she had gone to visit a physician, which Razieh had avoided revealing earlier. This news, combined with Hodjat's explosive temper, causes Nader to wonder if Hodjat is physically abusive to Razieh and had caused her miscarriage.

Termeh protects Nader's position with a false statement and Simin, fearing for Termeh's safety, attempts to arrange a financial deal with Razieh and Hodjat, to pay blood money for the loss of their child. Nader is initially outraged by Simin's suggestion, as he feels that it would be an admission of guilt. But he also must admit that he lied about his knowledge of Razieh's pregnancy. However, Razieh has serious doubts as to whether Nader's actions caused the miscarriage, considering she had earlier been hit by a car while retrieving Nader's father when he had wandered out of the apartment and had first experienced symptoms of the miscarriage that night. After another full-blown argument, Simin forces Termeh to leave with her. Nader agrees to the payment and asks Razieh to swear on the Quran that he is the cause of her miscarriage. Since she has doubts, she refuses, though Hodjat tries to force her to avoid dishonor in front of his creditors.

Later, at the family court, Nader and Simin have filed for a divorce once again. The judge makes their separation permanent, and asks Termeh which parent she chooses to live with. She states that she has made a decision, but asks that the judge tell her parents to wait outside before she tells him.

Cast

Leila Hatami as Simin
Peyman Moaadi as Nader
Shahab Hosseini as Hodjat
Sareh Bayat as Razieh
Sarina Farhadi as Termeh
Ali-Asghar Shahbazi as Nader's father
Shirin Yazdanbakhsh as Simin's mother
Kimia Hosseini as Somayeh
Merila Zarei as Mrs Ghahraei

Production

The concept came from a number of personal experiences and abstract pictures which had been in Asghar Farhadi's mind for some time. Once he decided to make the film, about a year before it premiered, it was quickly written and financed. Farhadi described the film as the "logical development" from his previous film, About Elly. Like Farhadi's last three films, A Separation was made without any government support. The financing went without trouble much thanks to the success of About Elly. The production was granted US$25,000 in support from the Motion Picture Association's APSA Academy Film Fund. In September 2010, Farhadi was banned from making the film by the Iranian Ministry of Culture and Islamic Guidance, because of an acceptance speech held during an award ceremony where he expressed support for several Iranian film personalities. Notably he had wished to see the return to Iranian cinema of Mohsen Makhmalbaf, an exiled filmmaker and Iranian opposition profile, and of the imprisoned political filmmaker Jafar Panahi, both of whom had been connected to the Iranian Green Movement. The ban was lifted in the beginning of October after Farhadi claimed to have been misperceived and apologized for his remarks.

Release

The film premiered on 9 February 2011 at the 29th Fajr International Film Festival in Tehran. Six days later it played in Competition at the 61st Berlin International Film Festival. Farhadi had previously competed at the festival's 2009 edition with About Elly, for which he had received the Silver Bear for Best Director. A Separation was distributed in Iran through Filmiran. Distribution rights for the United Kingdom were acquired by Artificial Eye.

Box office

As of 17 April 2014, A Separation has grossed worldwide over $22 million on an estimated budget of $500,000, making it a box-office success.

Critical reception

The film has been met with universal acclaim from film critics, currently holding a 99% "fresh" rating on Rotten Tomatoes, based on 152 reviews with an average rating of 8.9/10 and the site's consensus: "Morally complex, suspenseful, and consistently involving, A Separation captures the messiness of a dissolving relationship with keen insight and searing intensity", as well as a score of 95 on Metacritic based on 41 reviews, making it the best-reviewed film of 2011.

Deborah Young of The Hollywood Reporter wrote from the Berlinale:

Just when it seemed impossible for Iranian filmmakers to express themselves meaningfully outside the bounds of censorship, Asghar Farhadi's Nader and Simin, A Separation comes along to prove the contrary. Apparently simple on a narrative level yet morally, psychologically and socially complex, it succeeds in bringing Iranian society into focus for in a way few other films have done.

Young noted how Farhadi portrayed Iran's social and religious divisions, and complimented the film's craft:

As in all the director's work, the cast is given top consideration and their realistic acting results in unusual depth of characterization. All five main actors stand out sharply in Mahmood Kalari's intimate cinematography. Though the film lasts over two hours, Hayedeh Safiyari's fast-moving editing keeps the action tensely involving from start to finish.

In a strongly positive review from Screen Daily, Lee Marshall wrote:

Showing a control of investigative pacing that recalls classic Hitchcock and a feel for ethical nuance that is all his own, Farhadi has hit upon a story that is not only about men and women, children and parents, justice and religion in today's Iran, but that raises complex and globally relevant questions of responsibility, of the subjectivity and contingency of "telling the truth", and of how thin the line can be between inflexibility and pride – especially of the male variety – and selfishness and tyranny.

Alissa Simon from Variety called it Farhadi's strongest work yet and described it:

Tense and narratively complex, formally dense and morally challenging... The provocative plot casts a revealing light on contempo Iranian society, taking on issues of gender, class, justice and honor as a secular middle-class family in the midst of upheaval winds up in conflict with an impoverished religious one.

David Thomson for The New Republic wrote:

You cannot watch the film without feeling kinship with the characters and admitting their decency as well as their mistakes. The American films made this year that deal with the internal detail and difficulty of family life – like The Descendants — are airy, pretty and affluent compared with A Separation. With the best will in the world, George Clooney cannot discard his aura of stardom, yet the actors in the Iranian film seem caught in their characters’ traps.

The film won the Fajr Film Festival's Crystal Simorghs for Best Director, Best Screenplay, Best Cinematographer and Best Sound Recorder. It also received the Audience Favourite Film award. It won the top award, the Golden Bear for Best Film, at the Berlinale Film Festival. The actress ensemble received the Silver Bear for Best Actress, and the actor ensemble the Silver Bear for Best Actor. In addition it received the Competition Prize of the Ecumenical Jury and the Berliner Morgenpost Readers' Prize. Isabella Rossellini, the Jury president of the Berlinale Festival, said that the choice of Farhadi's film for the Golden Bear was "pretty unanimous". Farhadi commented that he never would have thought he would win the Golden Bear, and that the film's victory offered "a very good opportunity to think of the people of my country, the country I grew up in, the country where I learned my stories – a great people". Ahmad Miralaii, the director of Iran's Farabi Cinematic Foundation, said that "Iranian cinema is proud of the awards", as he welcomed Farhadi at the airport upon the director's return from Berlin.

A Separation was voted the second best film of 2011 in the annual Sight & Sound critic poll, as well as in the LA Weekly Film Poll 2011. The film was also voted No. 3 in the annual indieWire critic survey for 2011, No. 4 in the 2011 poll by Film Comment, and was ranked No. 5 on Paste Magazine's 50 Best Movies of 2011.

Roger Ebert ranked the film No. 1 on his The Best Films of 2011 list and wrote: "A Separation will become one of those enduring masterpieces watched decades from now".


Iranian critic Massoud Farasati, whose views are close to those of the Islamic regime, said: "The image of our society that A Separation depicts is the dirty picture westerners are wishing for".

Awards and nominations

Awards


Academy Awards 26 February 2012 

Best Foreign Language Film A Separation Won

Best Original Screenplay Asghar Farhadi Nominated

                                  ---------------------------------------------

Asia Pacific Screen Awards 24 November 2011 

Best Feature Film A Separation Won

Achievement in Directing Asghar Farhadi Nominated

Best Performance by an Actor Peyman Moaadi Nominated

Best Screenplay Asghar Farhadi Nominated

                                   --------------------------------------------

Asian Film Awards 19 March 2012 Best Film A Separation Won
Best Director Asghar Farhadi Won
Best Actress Leila Hatami Nominated
Favorite Actress Leila Hatami Nominated
Best Screenwriter Asghar Farhadi Won
Best Editor Hayedeh Safiyari Won

                                    -----------------------------------------------

BBC Four World Cinema Awards 20 November 2011

BBC Four World Cinema Award Asghar Farhadi Won

                                      ------------------------------------------------




Berlin International Film Festival 20 February 2011

Golden Bear Asghar Farhadi Won


Best Actress Sareh Bayat, Sarina Farhadi, Leila Hatami and Kimia Hosseini Won
Best Actor Peyman Moaadi, Shahab Hosseini, Ali-Asghar Shahbazi and Babak Karimi Won

Prize of the Ecumenical Jury Asghar Farhadi Won

                                       ----------------------------------------------

Bodil Awards 3 March 2012

Best Non-American Film A Separation Won

                                         ------------------------------------------------

Boston Society of Film Critics 11 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Runner-up

                                           -----------------------------------------------



British Academy Film Awards 12 February 2012

Best Film Not in the English Language A Separation Nominated

                                              -------------------------------------------------

British Independent Film Awards 4 December 2011 

Best Foreign Film A Separation Won

                                              -------------------------------------------------

Broadcast Film Critics Association 12 January 2012

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                ------------------------------------------------

Camerimage 5 December 2011 

Silver Frog Mahmoud Kalari Won

                                                 -------------------------------------------------

Chicago Film Critics Association 19 December 2011 

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                  -------------------------------------------------

César Awards 24 February 2012 

Best Foreign Film A Separation Won

                                                   -------------------------------------------------

Dallas-Fort Worth Film Critics Association 16 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                     -------------------------------------------------

David di Donatello Award 4 May 2012

Best Foreign Film A Separation Won


                                                  -----------------------------------------------------

Durban International Film Festival 29 July 2012 

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                    -----------------------------------------------------

Fajr International Film Festival19 February 2011

Audience Award - Best Film A Separation Won


Crystal Simorgh Award - Best Director Asghar Farhadi Won
Crystal Simorgh Award - Best Cinematography Mahmoud Kalari Won
Crystal Simorgh Award - Best Screenplay Asghar Farhadi Won
Crystal Simorgh Award - Best Sound Recording Mahmoud Samakbashi Won
Diploma of Honor - Best Actor in a Supporting Role Shahab Hosseini Won
Diploma of Honor - Best Actress in a Supporting Role Sareh Bayat Won

                                                  ------------------------------------------------------

Golden Globe Awards 13 January 2012

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                  -------------------------------------------------------

Guldbagge Awards 23 January 2012

Best Foreign Film A Separation Won

                                                    ---------------------------------------------



Independent Spirit Awards 25 February 2012

Best Foreign Film A Separation Won

                                                      ----------------------------------------------

International Film Festival of India 3 December 2011

Best Director Asghar Farhadi Won

                                                        ----------------------------------------------

Kansas City Film Critics Circle 8 January 2012

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                    -----------------------------------------------

London Film Critics' Circle 19 January 2012

Foreign Language Film of the Year A Separation Won

Film of the Year A Separation Nominated

Director of the Year Asghar Farhadi Nominated

Screenwriter of the Year Asghar Farhadi Won

Supporting Actress of the Year Sareh Bayat Won

                                                    --------------------------------------------------

Los Angeles Film Critics Association 11 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Runner-up

Best Screenplay Asghar Farhadi Won

                                                     ---------------------------------------------------

Melbourne International Film Festival 24 August 2011

Most Popular Feature Film A Separation Won

                                                      --------------------------------------------------

                                  
National Board of Review 1 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                          ---------------------------------------------

National Society of Film Critics 7 January 2012

Best Film A Separation 3rd Place

Best Screenplay Asghar Farhadi Won

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                        -----------------------------------------

New York Film Critics Circle 29 November 2011

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                                          ----------------------------------------

Online Film Critics Society 2 January 2012

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                             ----------------------------------------

Palm Springs International Film Festival15 January 2012

FIPRESCI award for best actress Leila Hatami, Sareh Bayat and Sarina Farhadi  Won

                                               -----------------------------------------

Satellite Awards 18 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Nominated

Southeastern Film Critics Association 18 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Won

                                             -----------------------------------------------

Sydney Film Festival 20 June 2011

Best Film Asghar Farhadi Won

                                               -----------------------------------------------

Toronto Film Critics Association 14 December 2011

Best Foreign Language Film A Separation Runner-up

                                                  ----------------------------------------------

Toronto International Film Festival 18 September 2011

People's Choice Award Asghar Farhadi Runner-up

                                                     --------------------------------------------

Vancouver International Film Festival 16 October 2011

Roger's People's Choice Award Asghar Farhadi Won

                                                       --------------------------------------------


Yerevan International Film Festival 18 July 2011

Grand Prix - Golden Apricot for Best Feature Film Asghar Farhadi Won

-----------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΕΣ

http://www.provoles.gr/movie's_12_13/121019.htm

A Separation - Wikipedia https://en.wikipedia.org/wiki/A_Separation



Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 2017

ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ: Η Δ΄Βιομηχανική Επανάσταση που πολεμάμε, σε 5 σημεία

Image may contain: flower and text

Η Δ΄Βιομηχανική Επανάσταση που πολεμάμε, σε 5 σημεία

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Το Λονδίνο του 1840 ήταν μία βρώμικη και επικίνδυνη πόλη. Ο Τάμεσης ένας μεγάλος βόθρος και το πόσιμο νερό δυσεύρετο. Οι άνθρωποι που είχαν στοιβαχθεί στις ανήλιαγες συνοικίες του είχαν εγκαταλείψει την «καθαρή» ζωή της επαρχίας, προκειμένου  να δουλέψουν στα εργοστάσια για μία σταθερή θέση δουλειάς. Πέρασαν δεκαετίες για να επέλθει η πλήρης αστικοποίηση και να εμπεδωθεί η κοινωνική δικαιοσύνη που όλοι επιθυμούσαν. Στις αρχές όμως του 20ου αιώνα, τα αστικά κινήματα (συνδικάτα, σουφραζέτες κτλ) είχαν διεκδικήσει τη θέση τους και η κοινοβουλευτική δημοκρατία  είχε πλέον εδραιωθεί. Έτσι άλλαξε ο κόσμος και έτσι έπαψαν πια οι φεουδάρχες να κόβουν τα κεφάλια των δουλοπάροικων. Με κόπο, αίμα και αντιξοότητες.

Παρόλα αυτά, είναι  ξεκάθαρο ότι το βασικό χαρακτηριστικό των ηλιθίων είναι η στατική αντίληψη που έχουν για τη ζωή. Και γι αυτόν ακριβώς το λόγο, αντιστέκονται σε οτιδήποτε κινείται μπροστά τους. Κάπως έτσι δικαιολογείται και η σωρευτική τους ανθεκτικότητα,  μέσα στο κύμα που  ακολουθεί την εξέλιξη των ειδών, των συνθηκών, των πραγμάτων και των ίδιων των πράξεων.

Αφορμή για όλες αυτές τις σκέψεις είναι η ετήσια συνάντηση «State of Europe 2017» των Friends of Europe, του μεγαλύτερου ευρωπαϊκού think tank, που ήταν αφιερωμένη στην ψηφιακή οικονομία και δημοκρατία. Πρόκειται για κατάθεση επιχειρησιακών σχεδίων  με αλλαγές στη λειτουργία  των υπηρεσιών στο πλαίσιο της Δ’ βιομηχανικής επανάστασης που είναι ήδη εδώ. Παρεμπιπτόντως, η χώρα που προηγείται σε όλα τα επίπεδα είναι η Εσθονία, όπου οι πολίτες της έχουν  ψηφιακή ταυτότητα και δεν χρειάζεται ποτέ αυτοπροσώπως να επισκεφθούν δημόσια υπηρεσία.

Στη δική μας περίπτωση, δεν μπορεί να πει κανείς ότι έχουμε απορρίψει  την ψηφιακή εποχή. Επιδεικνύουμε όμως, ισχυρές αντιστάσεις, σε διάφορα πεδία της πραγματικότητας που μας περιβάλλει, καθυστερώντας την ανάπτυξη, όχι μόνο της οικονομίας αλλά κυρίως της δημοκρατίας μας.

Η αντίδραση στο καινούργιο δεν είναι παρά μία αργοπορημένη στάση σ΄αυτό που έρχεται. Έτσι κι αλλιώς, είναι τόσο μεγάλο που, όσο και να αντισταθούμε, στο τέλος θα το δεχτούμε με καθυστέρηση, πληρώνοντας απλά το διπλό τίμημα.

Μπορεί κανείς να διακρίνει την ελληνική αντίδραση στην ψηφιακή εποχή, σε περίπου 5 σημεία:

Άρνηση στην ηλεκτρονική ψηφοφορία. Είναι θέμα χρόνου η ηλεκτρονική ψήφος να επικρατήσει σε όλες τις δημοκρατίες του κόσμου. Εμείς το καθυστερούμε, ενώ ξέρουμε ότι οπωσδήποτε θα συμβεί.

Αντίσταση στην ψηφιακή ταυτότητα. Επιμένουμε να ταλαιπωρούμε με την γραφειοκρατία, εκατομμύρια ανθρώπους για να μην απολύσουμε μερικές χιλιάδες υπαλλήλους του Δημοσίου. Δεν πρόκειται να το αποφύγουμε. Έτσι κι αλλιώς θα μας συμβεί αλλά με καθυστέρηση.

Εμπόδια στην ψηφιοποίηση όλων των σχολικών και πανεπιστημιακών συγγραμμάτων. Κατάργηση των βιβλίων και ηλεκτρονική αγωγή στα σχολεία. Είναι θέμα λίγων ετών η επικράτηση της ψηφιακής εκπαίδευσης.
Φόβοι για την υποχρεωτική χρήση του πλαστικού χρήματος και την κατάργηση των τραπεζικών συναλλαγών. Σε λίγα χρόνια, τα υποκαταστήματα των τραπεζών θα είναι πια, παρελθόν.

Καχυποψία και καθυστέρηση σε μορφές τηλεργασίας. Δεν μπορούμε ακόμα να καταλάβουμε ότι σε λίγα χρόνια, ανώτατο στέλεχος πολυεθνικής με έδρα το Αμβούργο, θα κατοικεί μόνιμα στη Ρόδο!

Ο πόλεμος μεταξύ αντίδρασης και προόδου είναι προαιώνιος. Υπάρχει όμως, μία κατηγορική προσταγή που  σπρώχνει τα πράγματα σε μία και μοναδική κατεύθυνση. Δεν είναι θέμα προσωπικών επιλογών η εξέλιξη – όποια κι αν είναι αυτή- αλλά κοινών πανίσχυρων ρευμάτων που δημιουργούν το μεγάλο ποτάμι. Προοδευτικός λοιπόν, είσαι, όταν προετοιμαστείς κατάλληλα και ρίξεις πρώτος τη βάρκα στο νερό. Όχι μιλώντας με όρους και συνθήκες των αρχών του 20ου αιώνα. Ότι ήταν να γίνει τότε έγινε. Τώρα διεκδικούμε άλλα πράγματα. Όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε τόσο πιο εύκολη θα κάνουμε τη ζωή μας…

----------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΗ

http://www.liberal.gr/arthro/171612/apopsi/a-zampoukas/i-dbiomichaniki-epanastasi-pou-polemame-se-5-simeia-.html?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=Newsletter+-+13-10-2017+09%3A43%3A56#.WeCkQfSUEqg.facebook

SALAME DI CIOCCOLATO ( Di Elisabetta Molinario )

Image may contain: flower and text

SALAME DI CIOCCOLATO

Di Elisabetta Molinario

                                -----------------------------------------------

Ingredienti:

- 125 g. di margarina

- 100 g. di zucchero

-  75 g. di cacao amaro

- 2 uova

- 50 g. di mandorle sbucciate

- 250 g. di biscotti secchi ( tipo Oro Saiwa )

Preparazione:

- Mescolare bene la margarina con lo zucchero.

- Unire il cacao, poi i biscotti sbriciolati, poi le uova e le mandorle tritate.

- Quando tutti gli ingredienti sono bene amalgamati, mettere il composto su un foglio di carta da forno, dargli la forma di un salame, avvolgerlo nella carta e metterlo in frigorifero per qualche ora. ( L' ideale è farlo la sera per il giorno dopo.)

- Tagliare il salame a fette dello spessone di 1-1,5 cm circa.

Parliamo italiano: il pronome partitivo - ne-

Image may contain: flower and text


Il pronome partitivo - ne -

Quanti caffè bevi al giorno? - Ne bevo almeno due.

Vuole anche del pane, signora? - Si, ne vorrei un chilo.

Hai bevuto molto vino ieri? - Non, ne ho bevuto solo un bicchiere.

Conosci quelle ragazze? - Non, no ne conosco nessuna.

Compri stesso riviste? - Si ne compro moltte ogni messe.

Quanti amici italiani hai? - Ormai ne ho parecchi.

Attenzione: Conosci quelle ragazze? Si, le conosco tutte.

                                    -------------------------------------------------

- Buongiorno signora, desidera?
- Buongiorno. Vorrei del prosciuto crudo. E' buono?
- Buonissimo. Quanto ne vuole?
- Due etti. Anzi, no, ne prendo tre.
- Desidera altro? 
- Si, vorrei del latte fresco.
- Basta un litro?
- No, oggi è sabato: ne prendo due.

                                      ---------------------------------------------------

I pronomi diretti nei tempi composti

Quel ragazzo l' ho conosciuto un anno fa.

Quella ragazza l' ho vista proprio ieri.

Quei ragazzi li ho incontrati la settimana scorsa.

Quelle ragazze le ho invitate a casa mia.

Attenzione: Signor Pieri, L' ho chiamata ieri sera.

Di amici veri, ne ho avuto uno solo.

Di lettere non ne ho ricevuta nessuna.

Di film italiani ne ho visti molti.

Di gite ne ho fatte tantissime.

                               -----------------------------------------------

Quando hai visitato i Musei Vaticani? - Li ho visitati l' anno scorso.

Avete già letto tutte queste riviste? -  No, no ne abbiamo lette solo alcune.

Avete conosciuto le amiche di Elena? - Si, le abbiamo conosciute tutte.

Hai letto qualche libro di Alberto Moravia? - Si, ne ho letto solo uno.

Come mai non prendi il caffè? - Ne ho già presi trè oggi.

Avete visitato tutte le chiese di Roma? - No, siamo stati a Roma pochi giorni: ne abbiamo vistate sole trè o quattro, le più importanti.

Hai invitato tutti i tuoi amici al matrimonio? - No, ne ho invitati solo alcuni.

Hai sentito l' ultima canzone di Zucchero? - Ne ho sentite molte, ma l' ultima non l' ho ancora sentita.

Franco, quante cartoline hai scritto ai tuoi compagni? - Veramente, non ne ho scritta nessuna.

                                       ----------------------------------------------------------

Di scarpe ne ho comprate molte, però queste sono le più comode.

Io, di cani, ne ho avuti tre: li ho amati molto.

Il tiramisù che avevo fatto, l' abbiamo mangiato quasi tutto, ma se vieni a cena ne faccio un altro.

Di case, io e Grazie ne abbiamo viste una ventina, ma tutte molto care.

ΤΡΟΦΗ ΓΙΑ ΣΚΕΨΗ : Βig Bang! (H μεγάλη έκρηξη)…

Image may contain: flower and text



Βig Bang! (H μεγάλη έκρηξη)…

Του Θανάση Κ.

Στη δεκαετία του 70 έγινε η πνευματική «εισβολή» του Μαρξισμού στην Ελλάδα!

Που άρχισε επί χούντας μάλιστα! Μετά από τα πρώτα χρόνια απόλυτου πνευματικού κενού, όσα Μαρξιστικά βιβλία είχαν κατασχεθεί στα βιβλιοπωλεία και στους εκδοτικούς οίκους τον Απρίλιο του 67, βρέθηκαν ξαφνικά στα ράφια των βιβλιοπωλείων της Αθήνας…

Κι οι νεαροί της εποχής τα αγόραζαν και τα διάβαζαν με «βουλιμία»…

Και τα αποδέχονταν με τη λαχτάρα προς το «απαγορευμένο». (Κι ήταν πολλά τα «απαγορευμένα» εκείνη την εποχή…)

Κι επειδή η αγορά κάτι τέτοια τα «τσιμπάει» στο άψε-σβήσε, βρέθηκαν αμέσως στα ράφια και νέοι τίτλοι αριστερών βιβλίων, που δεν υπήρχαν πριν το 1967 στα ελληνικά. Και τα βιβλιοπωλεία είχαν μεγάλες «πιέννες» τότε.

Έτσι λοιπόν, μετά από το κενό των πρώτων ετών της χούντας, ακολούθησε αληθινή «Έκρηξη» αριστερών ιδεών…

Μάρξ, Έγκελς Λένιν, Τρότσκυ, Ροζα Λούξεμπουργκ, Ε. Μαντέλ, μέχρι και τα… στρατιωτικά κείμενα του Μάο Τσε Τούγκ! Η εκδοτική ποιότητα ήταν μάλλον κακή. Οι μεταφράσεις ακόμα χειρότερες.

Χαρακτηριστικά ήταν η περίπτωση του εμβληματικού έργου «το Κεφάλαιο» του Κάρολου Μάρξ. Που είναι, αν θέλετε η επιτομή της θεωρίας του.

Κυκλοφόρησε τότε μετάφραση κάποιου Γ. Σκουριώτη, σε μιαν ακαταλαβίστικη και ακατανόητη «μαλιαρή» γλώσσα – πρωτοφανή γιατί δεν είχε υπάρξει στο παρελθόν, ούτε επί εποχής Ελισαίου Γιαννίδη, και ανεπανάληπτη γιατί δεν βρήκε μιμητές αργότερα – ευτυχώς!

Όπου ο όρος «κυκλοφορία του κεφαλαίου» (νομίζω στον β’ τόμο) μεταφράστηκε ως… «γυροβολιά του κεφάλαιου»!

Κι όμως υπήρξαν τότε κάποιοι… «ατρόμητοι» νεαροί που επιχείρησαν να καταλάβουν τον θεωρητικό πυρήνα του Μαρξισμού, μέσα από ένα έργο έτσι κι αλλιώς σύνθετο και στριφνό, ημιτελές αυτό καθ’ αυτό (μόνο μέρος του πρώτου τόμου πρόλαβε να ολοκληρώσει ο ίδιος ο Μάρξ) από μια μετάφραση… άλαμπουρνέζικη!

Κι ύστερα, οι πιο επίμονοι (και ελάχιστοι πια) αναγκάστηκαν να το ξαναδιαβάσουν στα αγγλικά ή στα γαλλικά, μαζί με τις κλασικότερες ερμηνευτικές αναλύσεις του από σύγχρονους (της εποχής) ευρωπαίους μαρξιστές (όπως το Lire le Capital των Λ. Αλτουσσέρ, Ε. Μπαλιμπάρ, Ρ. Εσταπμλέ, Ζ. Ρανσιέ και Π. Μερσερύ – τι πήγα και θυμήθηκα ο μπαγάσας;)

Ήταν ακόμα η δεκαετία των ’70, όταν το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα έπαιρνε 23% στις εκλογές (τώρα παίρνει λιγότερο από 1%) και το Ιταλικό ΚΚ έπαιρνε πάνω από 33% (τώρα… δεν υπάρχει!).

Με τη Μεταπολίτευση έγινε αληθινή «μεγάλη έκρηξη» ιδεών και εκδόσεων.

Βig Bang κυριολεκτικά!

Και οι νέοι της εποχής ροφούσαν κάθε αριστερό κείμενο, όπου το έβρισκαν.

Η έστω επιδερμική γνώση της αριστερής μαρξίζουσας βιβλιογραφίας υπήρξε τότε ένα «ψυχολογικό κίνητρο» για συμμετοχή στο «αριστερό πάνθεον» – ένα υποκατάστατο «αντιστασιακού φωτοστέφανου» (πολύ μετά την «αντίσταση»)

Τότε έγινε ευρύτερο γνωστό στην Ελλάδα το έργο των μεταγενέστερων μαρξιστών ή «μαρξιζόντων», όπως του Γκράμσι, του Τολιάτι, του Λούκατς, του Καλέτσκι, της Τζόαν Ρομπινσον, του Μαρκούζε, του Αντόρνο, του Μπετελέμ, του Γκαρωντύ (αυτός το γύρισε στο… Ισλαμ αργότερα), των Μπαράν και Σουήζυ, του Καρίγιο, του Εμμάνουελ, του Καστοριάδη βεβαίως, του Φουκώ κλπ.

Εκείνη την εποχή, όμως, (δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’70) δέσποζε με το έργο του (μεταφρασμένο από τα Γαλλικά) ο πολύ γνωστός τότε στην Ευρώπη (και από τους μεγαλύτερους – και τελευταίους – μεγάλους μαρξιστές φιλοσόφους διεθνώς) Νίκος Πουλαντζάς. Αλλά και με τις διαλέξεις του (στην Πάντοιο και όχι μόνο) και με την πληθωρική προσωπικότητά του…

Στέρεα Μαρξιστής ο ίδιος, αλλά και εξαιρετικά τολμηρός επικριτής – απερίφραστος κυριολεκτικά – για τις κοινωνίες του «σοβιετικού μαρξισμού»!

Έλεγε πράγματα τότε, που πολλοί νεοδημοκράτες σήμερα δεν τολμάνε ούτε να τα διανοηθούν. Κι όποιος τα επαναλαμβάνει κλείνουν τα αυτάκια τους γιατί τρομάζουν και να τα ακούν ακόμα…

Αν ζούσε ο Πουλαντζάς, μερικοί «αστοί» (και καλά) θα τον έλεγαν «ακραίο» (για τον κριτική του στον υπαρκτό σοσιαλισμό)! Το ΚΚΕ τον έλεγε «αντικομμουνιστή» από τότε, αλλά ούτε που τον ένοιαζε τον ίδιο, ούτε μείωνε στο παραμικρό την απήχηση των ιδεών του στο νεολαϊστικο κοινό της εποχής. Πλην ο Πουλαντζάς δεν ζει πια. Αυτοκτόνησε το 1980!

Όμως, πριν αυτοκτονήσει «νίκησε» κατά κράτος το ΚΚΕ!

Ήταν ο πρώτος – και μόνος μέχρι στιγμής – που νίκησε ιδεολογικά το ΚΚΕ (δηλαδή τις απαξιωτικές επιθέσεις του) σε κατά μέτωπο «σύγκρουση»!

Εκεί στη δεκαετία του ’70, λοιπόν, δημιουργήθηκε ένα ευρύτατο κοινό στην Ελλάδα – νεολαίων τότε, απλώς νέων αργότερα, μεσηλίκων πιο μετά και «ώριμων» σήμερα – που διάβασε μαρξισμό σε όλες τις εκδοχές και παραλλαγές του, στα ελληνικά και αλλόγλωσσα, και το οποίο στη συνέχεια απορροφούσε κάθε καινούργια έκδοση, πιο σύγχρονων συγγραφέων.

–Τότε και στις επόμενες δεκαετίες, όταν μίλαγαν για «πολιτικό βιβλίο», εννοούσαν Αριστερό πολιτικό βιβλίο!

–Κι όταν μίλαγαν για «φιλοσοφικό βιβλίο» μίλαγαν για βιβλίο αριστερής φιλοσοφικής προσέγγισης…

–Κι όταν μίλαγαν για «ιστορικό βιβλίο», εννοούσαν κάποιο «αριστερό αφήγημα» στιγμών ή περιόδων της Ελληνικής Ιστορίας.

Τον Κορδάτο τον διάβασαν πολλοί τότε.

Μέχρι και τα εμπνευσμένα …φληναφήματα του Σκαρίμπα.

Αλλά το έργο των Παπαρηγόπουλου-Καρολίδη, ελάχιστοι…

Τα ίδια και στη Λογοτεχνία, Ελληνική και ξένη (μεταφρασμένη)…

Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 (ακόμα και μετά την παταγώδη κατάρρευση των «σοσιαλιστικών καθεστώτων»), τα αριστερά ιδεολογήματα – ατόφια, ή μέσα από λογοτεχνικά «φίλτρα» – πότισαν βαθιά την ελληνική κοινωνία, και κυριάρχησαν απολύτως στην πνευματική ελίτ της χώρας και σε όλα τα «διανοούμενα στρώματα».

–Οι αριστεροί opinion leaders («γνωμηγέτες») της κοινωνίας μας ήταν βαθύτατα πεπεισμένοι, αν και κατά κανόνα ημιμαθείς. (Προσχωρούσαν στην Αριστερά για λόγους κοινωνικής ανόδου, όχι για να μάθουν και να εμβαθύνουν)

–Και οι δεξιοί, συνήθως σιωπηλοί (στους γύρω τους) ή ενοχικοί (απέναντι στους αριστερούς), αποδέχονταν μέγα μέρος των αριστερών ιδεοληψιών, «κρατώντας αντίσταση» σε ένα-δύο βασικά σημεία, διαφορετικά κατά περίπτωση…

Σκόρπιοι «ιθαγενείς», πολεμούσαν με δόρατα τα «τάνκς» της ιδεολογικής επιβολής του Μαρξισμού…

Η δεξιά ούτε που πήρε χαμπάρι τίποτε, όλα αυτά τα χρόνια.

Και το χειρότερο. Δεν αντέδρασε!

Υπήρξαν πολλά φωτισμένα πνεύματα στις γραμμές της, που στηλίτευσαν το φαινόμενο και «απάντησαν» με συγγραφικό έργο, με διαλέξεις και με (σπάνιες μάλλον) εμφανίσεις σε τηλεοπτικά προγράμματα.

Ήταν όμως πολύ μόνοι τους.

Ήταν οι «εξαιρέσεις» που επιβεβαίωναν τον κανόνα.

Και οι περισσότεροι έζησαν στο περιθώριο, κι ας μη τους άξιζε, πέθαναν εντελώς ξεχασμένοι κι άγνωστοι στο «ευρύ κοινό» ή ζουν ακόμα βαθιά πικραμένοι.

Πικραμένοι, όχι από τους αντιπάλους τους και τις επιθέσεις που δέχθηκαν.

Αλλά από τους ομοϊδεάτες τους που τους άφησαν τόσο μόνους.

Τα μεγάλα σύγχρονα πνευματικά αναστήματα της Ελλάδας παραμένουν άγνωστα στο ευρύ κοινό. Επειδή ακριβώς ΔΕΝ είναι αριστεροί…

Ενώ οι πιο γνωστές «φίρμες διανοουμένων» (όλοι τους με μακρόχρονη θητεία στην Αριστερά) είναι μάλλον «μικρά αναστήματα»…

(Που τώρα τελευταία κυκλοφορούν και καταγγέλλουν το ΣΥΡΙΖΑ γιατί τους «ξεγέλασε», λέει. Πάλι καλά, τουλάχιστον έχουν δύο δράμια φιλότιμο. Ακόμα…)

Το πικρό συμπέρασμα όμως, είναι ότι η αντίπαλη προς της Αριστερά παράταξη (δεν ξέρω πώς να την πω πια – «Φιλελεύθερη»; «Συντηρητική»; «Αστική»;) υπήρξε κατά κανόνα «πνευματικά νεκρή».

Flatliners κυριολεκτικά. (Εγκεφαλογράφημα οριζόντιας γραμμής!)

–Κι έτσι φθάνουν σήμερα να μιλάνε για Διαφωτισμό, αλλά χωρίς να ξέρουν το έργο των μεγάλων Ευρωπαίων διαφωτιστών.

–Να μιλάνε για Φιλελευθερισμό, αλλά να μη γνωρίζουν ούτε από το εξώφυλλο το έργο των μεγάλων Φιλελεύθερων συγγραφέων – παλαιότερων (όπως του J. Lock, του Τ. Hobbes, του Α. Smith, του D. Ricardo, του J, St Mills, του Alexis de Tocqueville), αλλά και πιο σύγχρονων (όπως του Friedrich Ηayek, του Milton Friedman, της Ayn Rand).

–Να μιλάνε για «Ελληνική Πολιτιστική Παράδοση», αλλά να μην έχουν ακουστά για τα έργα, όχι μόνο του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, όχι μόνο για τους νέο-Πλατωνικούς Πατέρες της Εκκλησίας (που μπήκαν στην Παγκόσμια πνευματική παράδοση του δυτικού Κόσμου), να μη γνωρίζουν ούτε αρχαία Ελληνική Ιστορία, ούτε να έχουν ακουστά τους κλασικούς συγγραφείς της Ρώμης (οπότε τι διάολο «Ευρωπαίοι» είναι χωρίς κανένα «υπόβαθρο» της πνευματικής Ευρώπης), ούτε τις μεγάλες πνευματικές συγκρούσεις του Βυζαντίου (της ακμής, αλλά και της παρακμής του), ούτε το νεοελληνικό διαφωτισμό, ούτε τον νεοελληνικό ρομαντισμό, ούτε τη γενιά του ’30…

Τίποτε!

Και να μην υπάρχουν σήμερα ζωντανά κύτταρα να φέρνουν το σύγχρονο Έλληνα – ιδιαίτερα το νέο – σε επαφή με όλο αυτό τον μοναδικό «πλούτο». Ούτε «στέκια», ούτε τακτικές εκδόσεις, ούτε σύγχρονη βιβλιογραφία, πέρα από ελάχιστες «ηρωικές προσπάθειες». Μεμονωμένες πάντως…

Κανείς να τα επιδοτήσει (κι ας επιδοτούνται τόσες και τόσες αρλούμπες)

Κανείς να τα χρηματοδοτήσει.

Κανείς να ενδιαφερθεί στα σοβαρά για τα «φώτα του πολιτισμού».

Που λάμπουν παντού στον κόσμο, αλλά παραμένουν σβηστά στην «πατρίδα τους»…

Όμως «εκεί στην ξένη»… (που τραγούδησε κάποτε ο Σαββόπουλος)

Εκεί εις την ξένη, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πολύ-πολύ διαφορετικά.

Πρώτο περιστατικό: Κάποτε διδάχθηκα σε Πανεπιστήμιο της Αμερικής, το «Όργανο» του Αριστοτέλη. Στα Αγγλικά. Γιατί τότε μετάφραση στα νέα Ελληνικά ΔΕΝ υπήρχε! (Κι εγώ, ως τότε, δεν ήξερα το «Όργανο» ούτε καν ως τίτλο! Κι ας ήμουν πλήρως ενημερωμένος, για ό,τι υπήρχε στην σύγχρονη διεθνή αριστερή βιβλιογραφία)…

Θυμάμαι τη φοβερή συγκίνηση των δύο καθηγητών (αριστερής προέλευσης μαθηματικοί και οι δύο), όταν μας δίδασκαν το «Όργανο».

Και δεν τελείωνε η παράδοσή τους…

Ξόδεψαν διπλάσιο χρόνο απ’ ό,τι προέβλεπε το πρόγραμμά τους.

Και πάλι είχαν τύψεις που «μόλις την κορφή του παγόβουνου άγγιξαν»…

Σήμερα ρωτήστε όποιον Έλληνα διανοούμενο θέλετε να σας μιλήσει για το «Όργανο». Δεν ξέρουν, οι περισσότεροι, ούτε ποιος το έγραψε…

Δεύτερο περιστατικό: Κάποτε μια μικρή ομάδα Ελλήνων παρακολουθούσαμε, πάλι στις ΗΠΑ, ένα σεμινάριο για τα σύγχρονα μαθηματικά.

Ο εισηγητής άρχισε την παράδοση λέγοντας πως οι δύο σημαντικότεροι, κατά τα γνώμη του, μαθηματικοί του 20ου αιώνα, υπήρξαν ο Γερμανός Κurt Godel και ο Βρετανός Alan Turing. Και συνέχισε: «Ο ένας ήταν ορκισμένος Πλατωνικός, ο άλλο φανατικός Αριστοτελικός, ο «διάλογος» ανάμεσά τους υπήρξε σύγχρονη «ενδο-ελληνική» φιλοσοφική κόντρα! Προφανώς οι Έλληνες ανάμεσά μας – και μας κοίταξε γελώντας – αυτά τα καταλαβαίνουν. Εσείς οι υπόλοιποι πρέπει να διαβάσετε πολύ».

Η αλήθεια είναι – εντελώς μεταξύ μας – πως κι εγώ και οι υπόλοιποι Έλληνες στο αμφιθέατρο, δεν είχαμε ιδέα για την «παραπομπές» τους στα αρχαία κείμενα. Ήμασταν το ίδιο άσχετοι τότε, όπως οι επιμελέστατοι συνάδελφοί μας από την Τaiwan και την Ιαπωνία. Αλλά τα μάθαμε. Και ξεστραβωθήκαμε…

Κι είμαστε πολλοί όσοι ξεστραβωθήκαμε «εκεί εις την ξένην»…

Κι υπάρχουν ακόμα περισσότεροι, σαν κι εμάς πολύ νεώτεροι όμως, που έφυγαν τα κατωπινά χρόνια, ξεστραβώθηκαν έξω, κι έρχονται από πίσω…

Κι όταν θα αρχίσουμε να μιλάμε γι’ αυτά, τότε θα γίνει μια αληθινή έκρηξη!

Πνευματική έκρηξη (αυτογνωσίας).

Και κοινωνική (αυτοπεποίθησης)

Και πολιτική (αληθινά φιλελεύθερης δημοκρατίας)

Η δική μου γενιά μεγάλωσε μέσα σε ένα ιδεολογικό αδιαχώρητο αριστερών ιδεών στη δεκαετία του 70.

Όπου κάθε… ανθυποτριτεύουσα «φράξια», «περέκκλιση» ή «σχολή» του μαρξισμού είχε πολυπληθείς αναγνώστες και οπαδούς.

Η τωρινή γενιά μεγαλώνει στο ακριβώς αντίθετο: Σε ένα κενό ιδεών.

Πλήρες και απόλυτο πνευματικό κενό:

–Η Αριστερά που μακροχρόνια «ηγεμόνευε» ιδεολογικά, πάει καιρός που δεν παράγει πια οποιοδήποτε πνευματικό έργο (πέρα από τα tweets του Πολάκη και του Καρανίκα, βεβαίως…)

Και η Φιλελεύθερη παράταξη που δικαιώνεται παντού στον κόσμο πια, πάει (ακόμα περισσότερο) καιρός που δεν παράγει πνευματικό έργο στην Ελλάδα.

Και δεν «σκέπτεται»…

Όμως, μετά από το απόλυτο κενό, τι έρχεται, συνήθως;

Το Big Bang!

Ακριβώς…

Η μεγάλη έκρηξη!

Μόνο που θα είναι έκρηξη φιλελεύθερων ιδεών αυτή τη φορά.

Αληθινά φιλελεύθερων όμως. Που σημαίνει και με τα διαχρονικά αξιακά πρότυπα και με τα πατριωτικά ανακλαστικά.

Χωρίς τα οποία δεν στέκονται οι κοινωνίες. Ούτε οι δημοκρατίες.

Γιατί άλλο δεν υπάρχει…

Και γιατί απ’ αλλού δεν έχει ο κόσμος να πιαστεί…

------------------------------------------------------------------------------------------------------

ΠΗΓΗ

http://lastpoint.gr/vig-bang-h-megali-ekriksi/