Δευτέρα, 25 Ιουλίου 2016

Παύλος Παυλίδης



                                         

                                          Μόχα - Παύλος Παυλίδης


Μόχα: Η ιστορία πίσω από το τραγούδι του Π. Παυλίδη

Ακούγοντας πρώτη φορά αυτό το τραγούδι από τον Παύλο Παυλίδη ένιωσα το κορμί μου σιγά σιγά να χαλαρώνει κ να βυθίζεται σε ένα μαγικό ταξίδι όπου πρωταγωνιστές είναι παλιοί και θαλασσοδαρμένοι ναυτικοί, γοργόνες, κοράλλια και άλλα πλάσματα της θάλασσας. Ο ρυθμός της μουσικής θυμίζει τα κύματα που έρχονται απαλά και σβήνουν στην ακροθαλασσιά. Σε όλα τα τραγούδια του Παύλου κυριαρχεί η ποίηση και το προσωπικό στοιχείο στην έμπνευση της ιστορίας.
Όμως, ετούτο εδώ λόγω τίτλου με ώθησε να αναζητήσω τι κρύβεται πίσω από τη δημιουργία του. Ποιος να είναι άραγε αυτός ο Μόχα ο τρελός? Έτσι, λοιπόν, έψαξα κ η απάντηση ήρθε εκ στόματος του ιδίου του δημιουργού, μέσω μιας συνέντευξής του στο Ράδιο Έκφραση στη Θεσσαλονίκη. Παραθέτω αυτούσια την απάντησή του:


Π.Π:"Είναι παράξενη ιστορία. Το κομμάτι αυτό γράφτηκε καθ’ οδόν, σ’ ένα ταξίδι στην άγονη γραμμή. Είχα γράψει το πρώτο κουπλέ και έτσι όπως καθόμουν στην καμπίνα σκέφτηκα ότι ήταν η πρώτη φορά που μιλάω για έναν ήρωα, που θα ήθελα να έχει όνομα. Κι ενώ το ποίημα μιλάει για ένα φανταστικό πρόσωπο, το οποίο υποτίθεται ότι είναι ναύτης, ακριβώς μπροστά μου είχα ένα βιβλίο με τον τίτλο «Μόχα ο Τρελός, Μόχα ο Σοφός». Εγώ δεν ήξερα καν για ποιο πράγμα μιλάει αυτό το βιβλίο και συνέχισα, τέλος πάντων, με αυτή τη φράση τα στιχάκια που έγραφα και έφτασα και στο τέλος του κομματιού. Μετά άνοιξα το βιβλίο και διαπίστωσα ότι ο Μόχα ήταν ένας τύπος που είχε πεθάνει από τα βασανιστήρια σε μια φυλακή κάποιας αφρικάνικης χούντας – νομίζω στη Νιγηρία, αλλά δεν είμαι σίγουρος. Φαντάζομαι ότι είναι το υποκοριστικό του Μοχάμετ. Αυτός ο άνθρωπος, λοιπόν, καταδικάστηκε επειδή κάθε φορά που είχε κάτι σημαντικό στο μυαλό του έβγαινε στο δρόμο και το φώναζε – εξ ου και ο τίτλος – παρατσούκλι του βιβλίου «Μόχα ο Τρελός, Μόχα ο Σοφός".

      =======================================================














                 ======================================================


( Εισαγωγικό σημείωμα )


Give the Music Back




They took the beat away, replaced it with machines
They took the words away and threw 'em on a screen
They turned the switches on and handed us the phones
They blasted out our ears with endless monotone
Can you feel it, can you feel it
From a million miles away
Can you hear it, can you hear it
Getting louder everyday

Give the music back, give the music back
Give the music back before it's gone
Give the music back, give the music back
Put the music back into the song

They drove the blues away and banished rock n' roll
They cut away the heart and sacrificed the soul
They closed the discos down and shut off MTV
They locked the music up and threw away the key

Can you feel it...
And now a silence fills the rooms where once we sang
And all is quiet where once the chimes of freedom rang
Somewhere a pirate ship is crashing through the waves
Sending a signal out, a ballad to the brave

Give the music back, give the music back
Give the music back before it's gone
Give the music back, give the music back

Put the music back where it belongs...


The Hooters




   ==============================================================


Σε αυτήν την συνέντευξη ο Παύλος Παυλίδης μας μαθαίνει μια καινούρια λέξη, την «Αποαπερισκεψία».

Αυτός θα είναι και o τίτλος του βιβλίου του (αν γράψει ποτέ). Για την ώρα έχει καινούριο δίσκο, καλοκαιρινές συναυλίες με τους b-movies κι αρκετά να συζητήσει με τον Παναγιώτη Μένεγο.

24.06.2015

Παναγιώτης Μένεγος

Φωτογραφίες: Ανδρέας Σιμόπουλος / FOSPHOTOS




_MG_7059


Πάνω Κουφονήσι, καλοκαίρι 2013. Ο Παύλος Παυλίδης είναι ο headliner της πρώτης μέρας του Up Festival, ενός φεστιβάλ του οποίου αποτελεί έμπνευση, πρωταγωνιστή και σχεδόν λόγο ύπαρξης. Ως Λατέρνατιβ, υποτίθεται ότι έχουμε την αποστολή να κλείσουμε τη βραδιά μόλις τελειώσει η συναυλία. Αλλά, οι συναυλίες του Παύλου Παυλίδη με τους b-movies δεν τελειώνουν ούτε νωρίς ούτε εύκολα. H μπάντα παίζει για 3 (μήπως 4;) ώρες, το κοινό σιγοντάρει εκστατικά, το φεγγάρι είναι γεμάτο, προφανώς τίποτα άλλο δεν έχει νόημα να ακολουθήσει εκείνη τη βραδιά. Βρίσκομαι στα «παρασκήνια» του Καλόφεγγου και παρακολουθώ από πίσω το live, όταν τα όρια του setlist έχουν γίνει πια αρκετά ελαστικά κι ο Παυλίδης ξεκινά: «Μια ανατολή σε έναν κόσμο που δεν έχει πάψει ποτέ να γυρίζει στην ίδια τροχιά…». Δυο – τρία βήματα μπροστά μου στέκεται ο Δημήτρης Μπούρας της Inner Ear και καταλαβαίνω ότι έρχεται μια στιγμή που συντονιζόμαστε απόλυτα τραγουδώντας πιο δυνατά κι από τα πιτσιρίκια της πρώτης σειράς, μπορεί λίγο πιο δυνατά κι από τον ίδιο τον Παυλίδη. Είναι η στιγμή που «Τώρα Αρχίζω Και Θυμάμαι», θυμόμαστε έστω, ότι υπήρξε ένας από τους Αγίους της 90s εφηβείας μας. Εμείς, είναι λίγο δύσκολο να τον βγάλουμε από αυτό το κάδρο. Εκείνος όμως ποτέ δεν επαναπαύθηκε σε αυτό. Προχώρησε, και με μια έντιμη, σχεδόν αθόρυβη (σε αντίθεση με πολλούς συνομήλικούς του) πορεία, κατάφερε με τη σόλο καριέρα του στα 00s να φτιάξει μια δεύτερη γενιά ορκισμένων fans (ή μήπως μια τρίτη, αν συνυπολογίσουμε και τις άγριες ημέρες στη Θεσσαλονίκη των 80s με τα Μωρά Στη Φωτιά;). Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το πέμπτο του άλμπουμ με τοςυ b-movies (έκτο της σόλο πορείας τους), Στον Διπλανό Ουρανό, οπότε το ραντεβού ήταν δεδομένο. Στο σπίτι-στούντιο της Νέας Σμύρνης, δύο κούπες καφέ και μια χαλαρή συζήτηση για όλα με έναν ψαρωτικά πραό άνθρωπο. Για το νέο άλμπουμ και την πολιτική, τις Σκουριές και τον φόβο, τον χρόνο και τους πιτσιρικάδες, τα Σπαθιά και το σήμερα, το Παρίσι και την Αμοργό…

Κάθε φορά που συναντιόμαστε, μένω με την ίδια απορία, Αυτήν την φορά θα την κάνω κι ερώτηση. Πώς τα καταφέρνεις και είσαι πάντα τόσο ήρεμος; 

Το έχω σκεφτεί κι εγώ αυτό, μου το λένε συχνά. Όμως, κοίτα, κάθε φορά που πάω να γράψω έναν δίσκο δεν προσπαθώ να περιγράψω το κλίμα της εποχής. Ούτε μένω και ανεπηρέαστος. Δεν υπάρχει κάποιο πλάνο, μερικές φορές την ατμόσφαιρα στην υπαγορεύει το υλικό. Έχω πάντα στο μυαλό μου ότι θέλω να κάνω δίσκους με συνοχή κι έτσι προσπαθώ να συγκροτώ μια παρτίδα τραγουδιών με ενιαίο ύφος. Με το Στον Διπλανό Ουρανό ήθελα να κάνω κάτι ονειρικό, βγήκαν έτσι οι ενορχηστρώσεις και, ναι συμφωνώ, ακούγομαι ήρεμος υπηρετώντας το γενικότερο κλίμα. Νομίζω και στιχουργικά είναι ίσως ο πιο ποιητικός δίσκος μου, ενώ ακόμα και η έκδοση μοιάζει περισσότερο με κάποιου είδους ποιητική συλλογή παρά με μουσικό άλμπουμ.

Πάντως εγώ όταν αναφέρομαι στην παροιμιώδη ηρεμία σου, δεν το εννοώ μουσικά, μιλάω για την στάση σου απέναντι στα πράγματα σε μια εποχή που όλοι, καλώς ή κακώς, είναι στα κάγκελα. Είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας, ωριμότητας, στάσης ζωής; Ήσουν πάντα έτσι; 

Έτσι όπως το θέτεις είναι σαν να κάνω κάτι σπουδαίο, δεν το βλέπω έτσι. Είναι θέμα χαρακτήρα. Προφανώς και παρατηρώ τι γίνεται γύρω μου, αισθάνομαι την ταραχή εκεί έξω. Και μέσα μου. Σίγουρα, ζούμε έναν εφιάλτη – κυρίως όσον αφορά την οικονομική πραγματικότητα – που διαρκώς παρατείνεται, διαιωνίζοντας την αβεβαιότητα. Είναι σαφές ότι εδώ και κάποια χρόνια βρισκόμαστε σε πόλεμο…

Με ποιους; 

Με αυτούς που έχουν αποφασίσει ότι έχει λήξει η περίοδος που μπορούμε εμείς να αποφασίζουμε για το τι θα γίνει στη χώρα μας. Είναι ένας μηχανισμός με πολλά ονόματα, καμιά φορά σκέφτομαι ότι είναι τόσοι πολλοί οι ευρωπαϊκοί οργανισμοί, ή θεσμοί, για να μην ξέρεις ποιος είναι αυτός που αποφασίζει. Σε αυτήν την καταιγίδα δεν είναι κακό να παραμένουμε ψύχραιμοι, δε δηλώνει αδιαφορία ή παραίτηση. Ίσως περισσότερο δείχνει την ανάγκη να σκεφτόμαστε καθαρά και να μη λειτουργούμε απολύτως παρορμητικά. Κι ατομικά και ως κοινωνία. Είναι σημαντικό να μην είμαστε, σε αυτή τη φάση, πανικόβλητοι.

Νομίζω συνειδητά έχεις αποφύγει να πολιτικολογείς ή να γράφεις τραγούδια με συνθηματικό πολιτικό περιεχόμενο … 

Αν δεις τα κομμάτια μου από τη δεκαετία του ’90, υπάρχουν πολλά τραγούδια ξεκάθαρα πολιτικά.

Συνήθως όχι με ευθύ τρόπο όμως, πάντα έχεις ένα δικό σου, πολύ προσωπικό,, κόνσεπτ. Ας πούμε, εντελώς ευθύ είναι το τραγούδι για τις Σκουριές από τον προηγούμενο δίσκο… 

Αυτός είναι ο τρόπος μου. Θα στο πω αλλιώς. Το κομμάτι, στο οποίο αναφέρεσαι, δεν είναι για τις Σκουριές, είναι για τον φόβο. Γράφτηκε με αφορμή όσα συμβαίνουν εκεί, με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε – το μέρος το αισθάνομαι σαν δικό μου, σχεδόν μου ζητήθηκε από τους φίλους μου που μένουν εκεί να το γράψω. Αυτό που λέει το τραγούδι είναι ότι ο φόβος νικήθηκε, γίνει δε γίνει το εργοστάσιο. Κάποιοι άνθρωποι σήκωσαν το ανάστημά τους σε κάτι που έμοιαζε τέρας ανίκητο. Το σημαντικό είναι τα παιδάκια που είδαν τους γονείς τους να τσαλαπατιούνται για κάτι που θεωρούν αυτονόητο να μη φοβούνται να κοιτάξουν κατάματα τα ΜΑΤ.

                          Παύλος Παυλίδης & B-movies- Θα'ρθει μια μέρα


Πριν λίγο καιρό βέβαια, μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά, στο κέντρο της Αθήνας, διαδήλωσαν πολύ δυναμικά εκείνοι που θέλουν να δουλέψουν στο εργοστάσιο. Με πρώην υπουργούς και νυν βουλευτές στο πλευρό τους, μάλιστα… 

Είναι πολύ μεγάλο το ζήτημα. Αφού θες να μιλήσουμε γι’ αυτό θα σου πω ότι είναι τραγικό πως στην περιοχή μοιάζει να συμβαίνει κάτι σαν εμφύλιος. Υπάρχουν φίλοι και συγγενείς που πια συγκρούονται ευθέως. Είναι πολύ άσχημο.

(ο Παυλίδης έχει πολλά να πει για το θέμα της Ιερισσού, έχει μια καλά πληροφορημένη και συγκροτημένη άποψη που μου αναλύει off the record όταν επιστρέψαμε στο θέμα μόλις τελείωσε η κουβέντα μας – αυτό που έχει σημασία είναι παρότι διάλεξε “which side is he on” διατηρεί την καθαρή ματιά να παραδέχεται τις ακρότητες και τον χουλιγκανισμό από όπου κι αν προέρχεται, κρατώντας αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμα να υπερασπίζεσαι τον τόπο σου)

_MG_7335

Να το ελαφρύνουμε και να γυρίσουμε στον καινούριο δίσκο. Τι διαφορετικό προτείνεις αυτή τη φορά; Τι άλλαξε στη διαδικασία της σύνθεσης ή της ηχογράφησης; 

Κάθε φορά που τελειώνω έναν δίσκο υπάρχουν κάποια τραγούδια που δεν έφτασαν μέχρι το τέλος, δεν μπήκαν στο tracklist. Για διάφορους λόγους. Αυτά συνήθως φτιάχνουν ένα κλίμα. Από τις Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί είχαν μείνει κάποια κομμάτια που με παρέσυραν σε ένα κλίμα χωρίς εξάρσεις, κάπως σαν την ατμόσφαιρα του Αφού Λοιπόν Ξεχάστηκα… Ένα καινούριο στοιχείο είναι η παρουσία του Coti K., για πρώτη φορά συνεργάστηκα με κάποιον παραγωγό. Ήταν απολαυστικό το πώς περάσαμε έναν ολόκληρο χειμώνα, εδώ στο στούντιο, ψάχνοντας να βρούμε πώς θα ακουστεί το κάθε τραγούδι. Η σφραγίδα του είναι εμφανής. Πάντα θαύμαζα το γούστο και την αισθητική του, ο δίσκος που έκανε ως The Man From Managra είναι ένα από τα πιο ωραία πράγματα που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια. Ξέρεις γιατί; Παρότι είναι γνωστός ως παραγωγός, ως «τεχνικός» ας πούμε, έγραψε ωραία τραγούδια. Κάτι που μου λείπει τα τελευταία χρόνια από τους ενδιαφέροντες δίσκους της εγχώριας παραγωγής. Δε λέω ότι οι μελωδίες είναι το παν, αλλά δεν είναι και κακό να υπάρχουν.

Σκεφτόμουν, μπορεί να υπερβάλλω ή και να διαφωνήσεις πλήρως, ότι η πορεία σου έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τον Damon Albarn. Συμμετείχατε στα 90s, πάντα τηρουμένων των αναλογιών, σε ένα πολύ αγαπητό σχήμα ο καθένας που σας εξασφαλίζει την υστεροφημία σας και μόλις αυτό διαλύθηκε έχετε ακολουθήσει μια πολύ ιδιαίτερη εσωτερική πορεία, συνεχίζοντας να δημιουργείτε fans. Πώς σου φαίνεται τώρα αυτό που σου λέω; 

Με τιμάει ιδιαιτέρως, γιατί είναι και μένα αγαπημένος μου. Και ο τρόπος που εννοούσαν την pop οι Blur μου άρεσε, αλλά και η σόλο καριέρα του είναι πολύ ενδιαφέρουσα. Ειδικά, ο περσινός του δίσκος ήταν καταπληκτικός.

(Του δείχνω του στίχους αυτού του κομματιού από το καινούριο άλμπουμ και του ζητώ να τους σχολιάσει, ειδικά την στροφή με το «Οι Εποχές Αλλάζουνε…»)


 FullSizeRender (1)

Όταν γράφεις ένα καινούριο άλμπουμ, έχεις στο νου σου το πώς θα εξελίξει την σχέση σου με τον κόσμο που έρχεται και σε βλέπει στα live; Το ρωτάω γιατί είναι αξιοσημείωτο το πως ανανεώνεται το κοινό σου με το πέρασμα του χρόνου… 

Αυτό είναι το πιο συναρπαστικό κομμάτι. Είμαι 50 χρονών και βλέπω στην πρώτη σειρά 20ρηδες να τραγουδούν στίχους που όταν τους γράφω μάλλον έχω στο μυαλό μου ανθρώπους που έχουν ζήσει περισσότερα πράγματα, που έχουν περισσότερες εμπειρίες. Είναι πολύ σπουδαίο να αισθάνεσαι ότι δε μιλάς μόνο σε συνομήλικούς σου.

Έχεις εξηγήσει πώς συμβαίνει αυτό; 

Νομίζω ότι απλά κάποια στιχάκια είναι οκ και λειτουργούν σωστά.

Απέναντι σε αυτούς τους 20ρηδες που στέκονται στο κάγκελο και τραγουδάνε σαν να είναι η τελευταία τους συναυλία, συγγνώμη για το πατερναλιστικό της ερώτησης, αλλά αισθάνεσαι κάποια ευθύνη; Προσέχεις να μην κάνεις κάτι φάουλ, να μην τους «προδώσεις»; 

Όχι δεν αισθάνομαι κάποια ευθύνη, εξάλλου νομίζω πάντα έκανα το αντίθετο από αυτό που περίμεναν οι fans, όπως τους λέτε. Ας πούμε στα 90s: όλοι ήθελαν να μείνω σε εκείνο το ύφος που είχαν συνηθίσει κι εγώ έκανα κάτι πολύ διαφορετικό. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το περσινό που κάναμε κάποια «καθιστά» live στον Σταυρό του Νότου – ο κόσμος τα κατάλαβε και τα υποστήριξε. Έτσι, κάθε φορά ένα live μας μπορεί να μοιάζει με ένα ποταμόπλοιο που κινείται ήρεμα σε μια λίμνη ή με ένα καράβι σε φουρτούνα, φτάνει να το διασκεδάσουμε και να μην πνιγούμε.

                               Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Ο Δειλιέν

Πόσο λεπτή είναι η κόκκινη γραμμή μεταξύ της αυτοπεποίθησης που σου δίνει αυτό το πράσινο φως από το κοινό και της έπαρσης που μπορεί να δημιουργήσει; Είναι μερικές φορές που λες αυτό που έχω στο μυαλό μου ότι και να γίνει θα το περάσω γιατί «τους έχω»; 

Δεν το σκέφτομαι έτσι, δεν είμαι κι ο άνθρωπος με τη μεγαλύτερη των αυτοπεποιθήσεων. Ίσως δεν είναι τυχαίο ότι μόλις φέτος βρήκα το θάρρος να γράψω ένα τραγούδι που λέει «Είμαι Δειλός». Δεν είναι θέμα αυτοπεποίθησης, είναι θέμα πίστης στο υλικό. Το έχω ξαναπεί, αν δεν υπήρχαν αυτά τα στιχάκια για να βγω στην σκηνή και να τα πω, θα μου ήταν δύσκολο ακόμα και να ανακοινώσω ότι «χάθηκε ένα ζευγάρι κλειδιά, μήπως μπορεί κανείς να βοηθήσει;».

_MG_7241

Είναι αυτό το κομμάτι που αναφέρθηκες, ο «Δειλιέν», το πιο αυτοβιογραφικό του καινούριου δίσκου;  (γελάει) 

Όχι, όχι, δε θα το ΄λεγα. Μάλλον είναι το «Ξέρω Τι Κάνει» που αναφέρεται σε ένα συγκεκριμένο βίωμα. Ο «Δειλιέν» είναι ένας χαρακτήρας που υπάρχει σε όλους μας.

Είναι ένας χαρακτήρας που «ίσως έχει συμβεί»; 

Μπορεί, πες το κι έτσι.


                               Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Ο Έρωτας

Κι ο «Έρωτας» είναι ένα κομμάτι από το άλμπουμ που μου έκανε εντύπωση… 

Ο έρωτας είναι εντυπωσιακός από μόνος του (πάλι γέλια).

Εννοώ ότι έχεις γράψει δεκάδες ερωτικά κομμάτια, αλλά πρώτη φορά το λες ορθά-κοφτά «ο έρωτας – ο έρωτας, αυτός είναι ο αίτιος»... 

Ο άνθρωπος που με έμαθε να ακούω μουσική όταν ήμουν μικρός στη Βέροια, ο Γιώργος Σιαμπάνης, μου έλεγε ότι υπάρχουν τραγούδια ερωτικά και τραγούδια ερωτευμένα. Ο «Έρωτας» ανήκει στα δεύτερα.

Με το χρόνο πώς τα πας; Νιώθεις ότι μεγαλώνεις; Υπάρχει κι αυτό το στοιχείο της αθανασίας σε εκείνον τον τύπο που κάθεται στο κέντρο της σκηνής και τα φώτα πέφτουν πάνω του, είτε είναι 2015 στο Gagarin είτε είναι 1985 σε κάποιο λαϊβάδικο στη Θεσσαλονίκη με τα Μωρά Στη Φωτιά... 

Την έννοια του χρόνου δεν τη συνδέω με αυτό που κάνω, αλλά με το πως αντιλαμβάνομαι όσα συμβαίνουν γύρω μου. Ο χρόνος είναι το πιο δημοφιλές φιλοσοφικό θέμα, θες δε θες κάποια στιγμή σ’ απασχολεί.

Έχει έρθει αυτή η στιγμή για σένα; 

Δεν έπαψε και ποτέ. Όσο μεγαλώναμε και διαβάζαμε για χώρο, χρόνο, χωροχρόνο, γα την κβαντική θεωρία, έτσι όπως εκλαϊκεύθηκε κιόλας, συνειδητοποίησα ότι οι λέξεις ήταν το δικό μου όπλο για να αντιλαμβάνομαι αυτό το παιχνίδι.

_MG_7328_3

Μήπως γίνεις μελό, που λες και σε έναν στίχο του δίσκου, φοβήθηκες ποτέ; 

Νομίζω πώς γίνομαι κάθε τόσο, αλλά μάλλον επειδή δε θέλω και τόσο πολύ να το πολεμήσω, το αφήνω. Θέλω να πω ότι δεν είναι και τόσο κακό, δεν είναι αυτό που έχει και τόση σημασία. 

                      Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Το Πιο Τρελό Σενάριο


Ένα άλλο κομμάτι από το Στον Διπλανό Ουρανό που μου κέντρισε το ενδιαφέρον είναι «Το Πιο Τρελό Σενάριο». Εκεί λες κάποια στιγμή «τι κάνω εγώ εδώ». Υποθέτω, λαμβάνοντας υπ’ όψιν της διαδρομές της ζωής σου (Βέροια, Θεσσαλονίκη, Παρίσι, Αμοργός, Αθήνα), ότι το έχεις  αναρωτηθεί κάμποσες φορές. Έχεις κατασταλάξει ή πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο μιας ακόμα απόδρασης; 

Είσαι ακριβής εδώ. Το κομμάτι αυτό περιγράφει το πώς, κάνοντας μια βουτιά στο κενό, βρέθηκα στο Παρίσι το 1989, χωρίς να το έχω πολυκαταλάβει κιόλας. Και στην Αμοργό με τον ίδιο τρόπο βρέθηκα. Είναι απίστευτο να πηγαίνεις κάπου στα τυφλά και να βγάζει το χέρι της η ίδια η ζωή και να σε κρατάει για να μην τσακιστείς. Μάλλον μια φορά στη ζωή σου μπορείς να το νιώσεις. Είναι σαν θεϊκή παρέμβαση. Άλλες φορές σκέφτομαι καθοριστικές στιγμές στη ζωή μου, οι οποίες συνέβησαν από απερισκεψία.

Πες μου μια-δυο… 

Όταν είπα δε θα σπουδάσω μουσική, θα ασχολήθω με το πανκ στην Ελλάδα των αρχών της δεκαετίας του ’80. Όταν έφυγα για τη Γαλλία χωρίς καν να έχω τα λεφτά για να επιστρέψω. Τις κρατάω και πιστεύω πια, εκ των υστέρων, ότι καμιά φορά πρέπει να ενεργούμε από απερισκεψία. Σκέφτομαι ότι αν γράψω ποτέ ένα βιβλίο θα λέγεται έτσι. Αποαπερισκεψία. Μια λέξη.

Καλά όλα αυτά τα «ηρωικά», αλλά δεν υπήρξαν και περίοδοι που αισθάνθηκες ανασφαλής; Που δεν ήξερες πού πας; 

Συνέχεια. Στη δουλειά που κάνω, η ανασφάλεια είναι ένα αντικείμενο στις αποσκευές σου, δεν υπάρχει απολύτως καμία σιγουριά. Ας πούμε, μετά τα Σπαθιά ήταν ίσως η πιο ανασφαλής μου περίοδος. Φυσιολογικό ήταν.

_MG_7155


Η πιο ενδιαφέρουσα περίοδος ποια ήταν;

 Πάντα είναι η τρέχουσα, γιατί προσπαθείς να την απολαύσεις όσο περισσότερο γίνεται. Σίγουρα, όμως η τρίχρονη παραμονή μου στο Παρίσι και η καταπληκτική φιλία μου με τον Νίκο Καντάρη που καθόρισε στ΄αλήθεια τη μουσική πορεία μου είναι αξέχαστη. Εκεί μου δόθηκε μια μεγάλη ευκαιρία, έμαθε πως δουλεύει αυτό που λέμε σύνθεση και τραγουδοποιϊα. Μου έμεινε η κονσόλα που έχω ακόμα (και σε αυτήν έμαθα ενορχήστρωση), η κιθάρα μου η Gibson (το «ταυράκι») που την κοιτούσα δυο μέρες ερωτευμένος σε μια βιτρίνα κι ακόμα η κακόμοιρη μ’ ακολουθεί παρότι έχει σπάσει τρεις φορές. Εντάξει, και η περίοδος με τα Ξύλινα Σπαθιά. Ζήσαμε το όνειρο. Δεν ήταν εύκολα τη δεκαετία του ’90, ότι κι αν νομίζει ο κόσμος σήμερα. Δε μας χαρίστηκε τίποτα. Ποτέ δεν υπήρχαν υποδομές, πάντα ήταν μερικά παιδιά που με το πείσμα τους πήγαιναν λίγο παρακάτω αυτό που λέμε «ελληνική σκηνή».

Σου κάνει εντύπωση η σημερινή νοσταλγία όχι τόσο για τα «ελληνικά 90s» αλλά για τα γκρουπ των 80s; Επανενώσεις, επανεκδόσεις, πολλοί πιτσιρικάδες που σκάβουν σε αυτή τη γωνιά του παρελθόντος. Μήπως υπερβάλλουμε λίγο και διογκώνουμε κάτι που ποτέ δεν ήταν και τόσο σημαντικό; 

Είναι φυσιολογικό. Από τότε που ήμουν εγώ πιτσιρικάς συμβαίνουν οι κύκλοι αυτοί. Οι εποχές παρέρχονται, μυθοποιούνται, και μετά τις ξαναεπισκεπτόμαστε για να βρούμε την αλήθεια και το ψέμα τους. Δεν είναι κακό. Κάποια πράγματα απομυθοποιούνται, κάποια άλλα δικαιώνονται.

Το μέλλον το σχεδιάζεις ή είναι απλά η επόμενη παρτίδα τραγουδιών που θα το καθορίσει; 

Κάπου διάβασα πρόσφατα, δε θυμάμαι ποιος το είπε. «Δεν σκέφτομαι το μέλλον γιατί δεν προλαβαίνω έτσι γρήγορα που έρχεται κατά πάνω μου». Αυτό.

                              Ξύλινα Σπαθιά - Τώρα Αρχίζω Και Θυμάμαι


   ================================================




ΣΚΗΝΙΟ 14.06.2015

Π. Παυλίδης: «Καλό είναι να ανάβουμε πού και πού καμιά φωτιά»

ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΑΡΜΠΗΣ Καθημερινή ( Έντυπη έκδοση)

 Παύλος Παυλίδης: «Μια νεολαία πνευματικά άοπλη είναι ανίσχυρη να αντισταθεί στην όποια αδικία και καταλήγει να αδικεί τον εαυτό της. Τσαλαβουτάμε χρόνια στα ρηχά και ξαφνικά πρέπει να κολυμπήσουμε σε επικίνδυνα νερά».

Παύλος Παυλίδης: «Μια νεολαία πνευματικά άοπλη είναι ανίσχυρη να αντισταθεί στην όποια αδικία και καταλήγει να αδικεί τον εαυτό της. Τσαλαβουτάμε χρόνια στα ρηχά και ξαφνικά πρέπει να κολυμπήσουμε σε επικίνδυνα νερά».

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

Την πρώτη φορά που άκουσα ζωντανά τον Παύλο Παυλίδη ήταν λίγο μετά την κυκλοφορία του πρώτου του προσωπικού δίσκου, περίπου μία δεκαετία πριν. Αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι πως, παρόλο που η συναυλία περιλάμβανε πολλά από τα νέα κομμάτια, αυτό δεν ενοχλούσε, υπήρχε η αίσθηση του γνώριμου.
«Έχουμε αυτή την παλιά συνήθεια να παίζουμε τα τραγούδια ζωντανά όταν είναι ακόμη ολοκαίνουργα και αυτό έχει ως αποτέλεσμα, όταν βγαίνουν σε ένα δίσκο, πολύς κόσμος να τα γνωρίζει ήδη. Υπάρχουν πολλοί στις συναυλίες που απολαμβάνουν το γεγονός ότι κάθε φορά δοκιμάζουμε κάτι καινούργιο. Χάνεται έτσι, βέβαια, η έκπληξη στις επίσημες κυκλοφορίες των τραγουδιών, αλλά όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι που ακόμη έχει ενδιαφέρον», μου λέει σήμερα ο Παυλίδης, ο νέος δίσκος του οποίου, με τίτλο «Στον Διπλανό ουρανό», έφτασε πριν από λίγες εβδομάδες στα ράφια των δισκοπωλείων.

Σημασία στον στίχο

Τα νέα τραγούδια συνεχίζουν τη λογική της προηγούμενης δουλειάς του: σημασία στον στίχο, που κυλάει αρμονικά πάνω σε λιτές ενορχηστρώσεις, κλίμα ταξιδιού, φαινομενική ελαφράδα που όμως επενδύει την ουσία. «Συνήθως βγάζω ένα δίσκο κάθε τρία χρόνια. Αυτή τη φορά υπήρχε υλικό και μάλιστα αυτού του συγκεκριμένου ύφους, οπότε δεν χρειάστηκε να περιμένουμε άλλο. Όταν γράφουμε τραγούδια είναι λογικό οι στίχοι να είναι στο επίκεντρο. Παρόλο που δεν πιστεύω πως οι ενορχηστρώσεις είναι και τόσο λιτές, χαίρομαι που το τελικό αποτέλεσμα δίνει ένα αίσθημα λιτό ή απλό. Τα πράγματα που αγαπώ επί χρόνια στη μουσική μου μοιάζουν απλά και συμπαγή, όσο περίπλοκη κι αν είναι η κατασκευή τους».

Όσο για τη δημιουργική «ωριμότητα» και τους κινδύνους που αυτή επιφυλάσσει, ο τραγουδοποιός δεν φαίνεται να ανησυχεί: «Με τα χρόνια, ο καθένας αποκτά έναν τρόπο, αυτός είναι και η ταυτότητά του. Ακριβώς εκεί βέβαια περιμένει και η παγίδα που οι ίδιοι κατασκευάζουμε· να δραπετεύουμε δηλαδή από την ίδια φυλακή πάντα με τον ίδιο τρόπο. Μ’ αρέσει πάντως να αιφνιδιάζομαι από τους καλλιτέχνες, να βλέπω καταξιωμένους ανθρώπους που αυτοαναιρούνται προσπαθώντας να πάνε παρακάτω, ακόμη κι αν στην προσπάθειά τους παραπατάνε κιόλας. Παρ’ όλα αυτά, ένα ωραίο τραγούδι είναι ευπρόσδεκτο ανεξάρτητα από το πόσο πρωτότυπο είναι. Η πρωτοπορία με το ζόρι μπορεί να γίνει θλιβερή».

«Αν ήσουνα κοχύλι στην άκρη ενός γιαλού / θα σ’ έπαιρνα μαζί μου για πάντα και παντού / να ‘χω ένα γαλαξία στην τσέπη του παλτού / ν’ ακούω κάθε βράδυ το τραγούδι του βυθού». Οι στίχοι του Παύλου είναι πάντα δεμένοι με τη θάλασσα και τη φύση γενικότερα, σε βαθμό μεγαλύτερο ίσως από κάθε άλλο σύγχρονο τραγουδοποιό: «Η φύση είναι παρούσα με ένα συμβολικό τρόπο στα τραγούδια μου. Όταν λέω “στον διπλανό ουρανό” δεν εννοώ αυτόν που κοιτάμε όταν σηκώνουμε το κεφάλι μας ψηλά στην εξοχή, αλλά μάλλον το διπλανό διαμέρισμα. Όταν σκέφτομαι τον Καββαδία δεν μου έρχεται στο μυαλό η θάλασσα που ταξιδεύουν τα βαπόρια, αλλά αυτή που ταξιδεύουν οι ψυχές μας. Και μέσα στις πόλεις όμως προσπαθούμε να αντισταθούμε στον τετραγωνισμό των κύκλων μας κι εκεί προκύπτουν ωραία πράγματα. Όπως γίνονται καμιά φορά απάνθρωπες οι πόλεις, έτσι και η ησυχία καμιά φορά θέλει προσπάθεια και αγώνα. Καλό είναι να ανάβουμε πού και πού καμιά φωτιά και να παρατηρούμε τι συμβαίνει. Είναι πάντα διδακτικό. Όπου κι αν την ανάβουμε και για οποιονδήποτε λόγο».

Να μη χαθεί η ευκαιρία

Ο λόγος και η δημιουργία του Παυλίδη, παρά τον ρομαντισμό και τη διάθεση ονείρου και φυγής που τον διακρίνει, πατάει επίσης στέρεα στο σήμερα, ψάχνοντας με λαχτάρα το μέλλον και τους επόμενους… «Το μόνο που με τρομάζει στ’ αλήθεια αυτή την περίοδο είναι να χαθεί η ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τι συνέβη και φτάσαμε ως εδώ. Πρέπει να δώσουμε χώρο σε νέους ανθρώπους να αποδείξουν τι εννοούν αυτοί όταν λένε Ελλάδα. Μια νεολαία πνευματικά άοπλη είναι ανίσχυρη να αντισταθεί στην όποια αδικία και καταλήγει να αδικεί τον εαυτό της. Καλλιεργήθηκε η ματαιοδοξία, δεν προέκυψε σε μια νύχτα. Όπως και η απληστία. Τσαλαβουτάμε χρόνια στα ρηχά και ξαφνικά πρέπει να κολυμπήσουμε σε επικίνδυνα νερά. Με τι εφόδια; Υπάρχει βέβαια και μια κρυμμένη Ελλάδα που αγωνίζεται. Και δεν μιλάω για κάποιο πολιτικό χώρο, αλλά για τους ανθρώπους που για να αναπνεύσουν χρειάζονται καθαρό αέρα, δεν εθελοτυφλούν και στην καθημερινότητά τους αποδεικνύουν ότι η ελευθερία είναι και προσωπική υπόθεση του καθενός».

Λείπουν τα νέα πρόσωπα

Δύο δεκαετίες μετά την έκρηξη των ’90s στην ελληνόφωνη ποπ/ροκ σκηνή, στην οποία ο Παύλος Παυλίδης πρωταγωνίστησε με τα Ξύλινα Σπαθιά, ο ίδιος μαζί με την μπάντα του, τους B-Movies, είναι ακόμη εκ των κορυφαίων, κάτι το οποίο έχει βέβαια διαφορετικές αναγνώσεις:

«Μου λείπουν αρκετά τα καινούργια πρόσωπα στο ελληνόφωνο ηλεκτρικό τραγούδι, οι νέοι ποιητές, οι νέοι στιχουργοί. Δεν λέω πως δεν υπάρχουν, απλώς θα περίμενα μετά τη δεκαετία του ’90 να γίνεται χαμός και να μην προλαβαίνουμε τι να πρωτακούσουμε. Είναι πολύ βιωματικό είδος το τραγούδι και η αμεσότητά του είναι καμιά φορά που κάνει τα πράγματα πιο δύσκολα. Δεν είναι εύκολο μέρος για να κρυφτεί κανείς. Από την άλλη, επειδή είναι και είδος καθημερινής χρήσης, κινδυνεύουμε όταν το φτιάχνουμε να ξεχάσουμε πόσο πολύτιμο και πανέμορφο μπορεί να είναι».

Η αναδυόμενη αγγλόφωνη σκηνή της χώρας δεν ξεφεύγει από την προσοχή του: «Όντως υπάρχουν πολλά αγγλόφωνα γκρουπ στη χώρα που κάνουν σπουδαία πράγματα εδώ και χρόνια. Αυτό που άλλαξε και δίνει περισσότερες δυνατότητες στις μπάντες να κοιτούν φιλόδοξα στο εξωτερικό, είναι ότι μπορούν πια να επικοινωνούν μέσω της τεχνολογίας πιο εύκολα με όσους ενδιαφέρονται και έχει πια δημιουργηθεί ένα κοινό που παρακολουθεί τα πάντα».


    ==============================================





Συνέντευξη: Ο Παύλος Παυλίδης μιλάει στο www.tospirto.net

09 Σεπτεμβρίου 2013

 Main_pavlos
«Δε βλέπετε που τρέχουν τα σάλια τους; Μια πεινασμένη αγέλη για εξουσία είναι η Χρυσή Αυγή».


Δεν πρόκειται απλώς για έναν τραγουδοποιό, αλλά για τον Παύλο Παυλίδη, τον ηγέτη των ιστορικών Ξύλινων Σπαθιών, ένα ίνδαλμα για πολλούς, με τη μετρημένη δημόσια παρουσία ακόμα κι όταν έχει κυκλοφορήσει δίσκους εξαιρετικούς όσο τον πρόσφατο «Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί».

Σήμερα σόλο, αλλά όχι πραγματικά, αφού τον συνοδεύουν στη σύνθεση, στα live και στο στούντιο, οι εξαιρετικοί B- movies (Τόλης Δεληγιάννης/ μπάσο, Αλέκος Σπανίδης /τύμπανα, Ορέστης Μπενέκας/ πλήκτρα, Θανάσης Τζίνγκοβιτς/ ηλ. κιθάρα), ο Παυλίδης βρίσκεται, όπως πάντα, παρών στη συναυλιακή και δισκογραφική ζωή της χώρας, πρόσφατα μάλιστα γνώρισε ραδιοφωνική επιτυχία από τις μεγαλύτερες στην καριέρα του με τη «Μαίρη». Η «Μαίρη» του ομώνυμου τραγουδιού αγαπάει το σινεμά και η αλήθεια είναι ότι ολόκληρος ο νέος δίσκος είναι σαν σινεμά, αλλά σαν σινεμά που δεν γίνεται πια στην Ελλάδα. Μια διακριτική απεικόνιση του τι συμβαίνει στη χώρα σήμερα, αλλά και του τι συμβαίνει στον εσωτερικό κόσμο των πολιτών της. Σε λίγες μέρες, τα νέα κομμάτια, αλλά και τα κλασικά που έχει γράψει και τραγουδήσει, θα ακουστούν μπροστά στο αθηναϊκό κοινό στη φθινοπωρινή συναυλία του στην «Τεχνόπολις» του Δήμου Αθηναίων.

Γιατί ονόμασες τον δίσκο «Ιστορίες που “ίσως” έχουν συμβεί»; Για να αποφύγεις τον χαρακτηρισμό του «αυτοβιογραφικού» για τη δουλειά σου;

Το αυτοβιογραφικό στοιχείο στο τραγούδι νομίζω πως πάντα υπάρχει. Όλοι οι άνθρωποι πάνω κάτω τα ίδια πράγματα ζούμε, κατά βάση και κατά βάθος. Στα τραγούδια, όπως και σε κάθε είδους αφήγηση, έχει ενδιαφέρον η προσωπική θέα, το ιδιωτικό παράθυρο του κάθε δημιουργού, ακριβώς επειδή δεν είναι πια αποκλειστικό. Και ακόμη πιο ενδιαφέρον έχει αυτό που δεν μαθαίνουμε στην ουσία ποτέ, τι δηλαδή είδε ο κάθε ακροατής απ’ αυτά. Η λέξη «ίσως» αυτό τονίζει, το ατελείωτο φράκταλ που δημιουργείται όταν η ιδιωτική θέα μοιράζεται αυθαίρετα, ακανόνιστα. Οι ιστορίες τότε ξαναγεννιούνται και ταξιδεύουν οι μουσικές συνορεύοντας καινούργιους ταξιδιώτες. Καμιά φορά αισθάνομαι σπουδαιότερος δημιουργός ως ακροατής παρά ως συνθέτης.

Στους στίχους σου παρατηρώ λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα στην «Ελλάδα» ή στον «Λαθρεπιβάτη», που αναρωτιέμαι πώς τις συλλαμβάνεις. Είσαι πολύ παρατηρητικός ως άνθρωπος;

Κυρίως με την παρατήρηση έχει να κάνει η τέχνη της αφήγησης, αλλά μη με φαντάζεσαι με ένα μπλοκάκι να σημειώνω. Μέσα μας χαράζονται οι εμπειρίες και τα τοπία, και τότε μπορούν να μετατραπούν σε νέα πραγματικότητα. Αλλιώς είναι ρεπορτάζ, απλές πληροφορίες. Δεν αναζητούμε τη θάλασσα, αλλά την «άλλη θάλασσα». Αν μου έρθει κάποια φράση, τη σημειώνω και καμιά φορά την παρατηρώ επί χρόνια. Μερικές είναι σαν αινίγματα για μένα και αυτές εμπιστεύομαι περισσότερο. Είναι σαν να προσπαθείς να μεταφράσεις τα αλαμπουρνέζικα κάποιου αγνώστου. Σπανιότερα τυχαίνει να παρατηρείς να τρέχει ο στίχος και η μουσική μπροστά σου σα νεράκι και τότε καλό είναι να κάνεις ησυχία για να μη τρομάξει και φύγει. Σαν ένα πουλί που ήρθε κοντά σου καμιά φορά, και άλλοτε σαν θηρίο που σε μυρίζει. Μη φανταστείς, όλο αυτό σαν καθημερινότητα έχει και ρουτίνα και βαρεμάρα, μεγάλα αδιάφορα κενά, αλλά αξίζει τον κόπο.

Ένα από τα θέματα που επιστρέφουν στον δίσκο είναι ο φόβος (για παράδειγμα, στο «Αεροπλάνο» ή στο «Θα’ ρθει μια μέρα»). Ποια πράγματα σε φοβίζουν σήμερα, και υπάρχει ποτέ περίπτωση ο φόβος να είναι εποικοδομητικός;

Αν δεν είναι εποικοδομητικός τότε αλίμονό μας. Προσπαθώ να τον εκλαμβάνω σαν καμπανάκι υπενθύμισης, κάτι σαν ξυπνητήρι. Δεν είναι ευχάριστα τα ξυπνητήρια, μάλιστα ο Μπουκόφσκι έχει γράψει κι ένα πολύ ωραίο ποίημα γι’ αυτά, αν δεν κάνω λάθος λέγεται «Τη νύχτα που γάμησα το ξυπνητήρι μου».

Τι οδηγεί έναν καλλιτέχνη να κοιτάει προς τα μέσα του και στη συνέχεια να χρειάζεται τη δημόσια έκφραση;

Όταν κοιτάμε μέσα μας δε χρειαζόμαστε καμιά δημόσια έκφραση. Μάλλον βοήθεια χρειαζόμαστε και την αναζητάμε μέσα μας. Στρεφόμαστε εκεί από ένστικτο. Δεν είναι πάντα δραματική η ενδοσκόπηση. Είναι καμιά φορά όπως ένα παιδάκι φωνάζει πάνω από ένα πηγάδι απλώς για να ακούσει την ηχώ να επιστρέφει. Και τότε μπορεί να αρχίσει η μαγεία γιατί η φωνή δεν επιστρέφει ποτέ ίδια. Αρχίζει η περιπέτεια που μερικές φορές καταλήγει στη δημόσια έκφραση και μερικές στα δημόσια ιδρύματα. Γιατί και το πηγάδι λέει τα δικά του.

Πόσο σοβαρή θεωρείς τη δουλειά του τραγουδοποιού στην εποχή μας; Από ένα μεγάλο μέρος του κοινού θεωρείσαι ίνδαλμα, οι απόψεις σου μετρούν για να σχηματίσουν τις δικές τους. Σε ενδιαφέρει να έχεις αυτό τον ρόλο, για παράδειγμα να υπογράφεις επιστολές, όπως ο Γιάννης Αγγελάκας ή ο Αλκίνοος Ιωαννίδης;

Η δουλειά του τραγουδοποιού ήτανε πάντα σοβαρή όσο ήταν και ο ίδιος. Απλά αρνούμαι να παραδεχθώ ότι σοβαροί είναι μόνο όσοι ανεμίζουν σημαίες και φωνάζουν συνθήματα. Ο Γιάννης δεν είναι σπουδαίος επειδή γράφει επιστολές. Τις εκλαμβάνω ως συνέχεια της ποίησης και της στάσης του όλα αυτά τα χρόνια. Αν παρακολουθήσεις καλύτερα, θα δεις ότι δεν απέφυγα ποτέ να πάρω θέση και πολύ πριν απ’ αυτό που αποκαλούμε σήμερα κρίση. Συμπεριλαμβάνομαι στον κατάλογο των «γραφικών» της δεκαετίας του ‘80 και του ‘90.

Στην «Ελλάδα» φωτογραφίζεις την άνοδο της Χρυσής Αυγής, ωστόσο η στάση σου είναι της απογοήτευσης. Αναρωτιέσαι αν εσύ είσαι ο ξένος στη χώρα αυτή.

Δεν είναι σημερινό το φαινόμενο. Απλά στις μέρες μας κάνουμε πάλι το ίδιο λάθος. Το φορτώνουμε σ’ αυτό το σάπιο καράβι λες και δεν αφορά την καθημερινή πρακτική και νοοτροπία μας. Καθόμαστε αθώοι, σπουδαίοι και δημοκράτες απέναντι, αγορεύουμε. Και μέσα στα σπίτια μας και στα σχολεία μας δεκαετίες ολόκληρες το φίδι γεννούσε. Δε βλέπετε που τρέχουν τα σάλια τους; Μια πεινασμένη αγέλη για εξουσία. Πιστεύετε πως αυτό είναι φαινόμενο της εποχής μας; Πιστεύετε πως είναι η μόνη μορφή φασισμού σ’ αυτή τη χώρα; Είναι ολόκληρη νοοτροπία, είναι η κορυφή του παγόβουνου μόνο αυτό που βλέπουμε. Δεν είμαι απογοητευμένος, αν ήμουν θα είχα λουφάξει. Απλά λυπάμαι να βλέπω την οργή μας να εξανεμίζεται σε λίβελους και όψιμα κατηγορητήρια. Δε μας λείπουν τα καινούργια δοκίμια, τα καινούργια τραγούδια μας λείπουν. Η διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας και της έκφρασης είναι αντίσταση έτσι κι αλλιώς, κι απόδειξη ότι αντέχουμε, ότι οι σφαίρες τους δε μας φτάνουν.

Στα τραγούδια σου ακούγεσαι ονειροπόλος, ή έστω στοχαστικός. Πώς τα πηγαίνεις με την πρακτική πλευρά της ζωής; Πρόσφατα έγινες πατέρας, πιστεύεις πως θα επηρεάσει τη δημιουργική σου πλευρά;

Οι κοντινοί μου άνθρωποι περισσότερο σαν αφηρημένο με περιγράφουν παρά σαν ονειροπόλο και στοχαστικό. Δε ζω και σε κανένα συννεφάκι με το χέρι στον κρόταφο. Η πρακτική πλευρά της ζωής νομίζω πως είναι ο στόχος. Εκεί προσγειώνονται τα όνειρα, τα παιδιά. Ωραία είναι τα όνειρα και τα παιδιά όταν προσγειώνονται στην πρακτική πλευρά της ζωής. Και η σφαίρα του φανταστικού, αυτήν πρέπει να εξυπηρετεί και να εξομαλύνει. Αλλιώς βράσε όρυζα.

Το κοινό σήμερα διαθέτει τον χρόνο σε έναν δίσκο να αποδείξει την αξία του, όπως κάναμε άλλοτε με δίσκους της ροκ μυθολογίας ή του Χατζιδάκι; Είναι μπανάλ να ακούει κανείς σήμερα άλμπουμ, κι όχι τραγούδια μεμονωμένα;

Μπανάλ! Τι λέξη κι αυτή! Νομίζω πως όταν ένας δίσκος έχει νόημα και συνοχή ακούγεται ολόκληρος, σε παρασέρνει. Το κοινό στην Ελλάδα, πάντα σε σχέση με το μέγεθός του, είναι εξαιρετικό και ιδιαίτερα ενημερωμένο. Μην ανησυχείτε, ας εμφανιστεί ο επόμενος Χατζιδάκις και το κοινό θα πλεύσει μαζί του για νέες θάλασσες. Ας έρθει, κι ας τον ακούμε μεμονωμένα ή κατά συρροή ή όπως…

Είναι υπαρκτό πρόσωπο η «Μαίρη»;

Τόσο υπαρκτό που καμιά φορά το βλέπω στον καθρέφτη.

Νίκος Ράλλης

    ==================================



Συνέντευξη με τον τραγουδοποιό Παύλο Παυλίδη Με αφορμή το τελευταίο live του καλοκαιριού την Τετάρτη 11/9 στην Τεχνόπολη

Πηγή: www.lifo.gr

Τις συνεντεύξεις μέσω email δεν τις συμπαθώ ιδιαιτέρως, αφού χάνεται η αμεσότητα της »ζωντανής» συζήτησης και συχνά ο λόγος δεν έχει ελκυστική ροή. Πόσο μάλλον όταν ποτέ δεν πηγαίνω σε κάποιον με ερωτήσεις και πάντα όλα προκύπτουν μέσα από μία κουβέντα. Παρ’ όλα αυτά, η ακόλουθη συνέντευξη με τον Βεροιώτη τραγουδοποιό, κιθαρίστα, στιχουργό και ερμηνευτή Παύλο Παυλίδη πιστεύω ότι το’χει το ενδιαφέρον της.     Ένας προικισμένος καλλιτέχνης που ξεκίνησε με τα Μωρά στη Φωτιά, συνέχισε με τα Ξύλινα Σπαθιά, μέχρι που ακολούθησε σόλο πορεία και φανέρωσε το δικό του πιο προσωπικό και εσωστρεφές στυλ. Θυμάμαι το άλμπουμ του, »Αφού λοιπόν ξεχάστηκα…», που είχε επανεκδοθεί το 2008 με νέο remastering από τον Ted Jensen των περίφημων Sterling Studios – ένας αριστουργηματικός δίσκος με ακουστικές μπαλάντες ως επί το πλείστον, για τον οποίο σήμερα μπορούμε να λέμε ότι έφτιαξε σχολή. Τον Παυλίδη μπορείτε να τον απολαύσετε μεθαύριο, Τετάρτη 11 Σεπτεμβρίου, στην Τεχνόπολη στο Γκάζι στην τελευταία συναυλία του φετινού καλοκαιριού. Μαζί του, όπως πάντα τα τελευταία χρόνια, θα είναι και οι B-Movies σε ένα αναμενόμενα εκρηκτικό live με όλα τα σπουδαία τραγούδια του από την περίοδο »Ξύλινα Σπαθιά» μέχρι τον πιο πρόσφατο δίσκο του, τις »Ιστορίες που έχουν ίσως συμβεί».

Ξεκινήσατε από το ροκ και το πανκ, γαλουχηθήκατε μ’ αυτά τα μουσικά κινήματα, αλλά ανδρωθήκατε μέσα στο έντεχνο των 90s, θα έλεγε κάποιος που δεν το ψάχνει ιδιαίτερα και ακούει απλά πολύ ραδιόφωνο. Πως τη βλέπετε εσείς αυτή τη διαδρομή;

   Δεν αισθάνομαι ότι ανδρώθηκα μέσα σε κάτι »έντεχνο». Τη δεκαετία του ’90 παρακολουθούσαμε τα ξένα γκρουπ ως ακροατές όπως πάντα. Επηρεαζόταν ο ήχος μας και το ύφος από γκρουπ εκείνης της εποχής και απ’ όλα τα παλιότερα πράγματα που ακούγαμε. Δουλεύαμε σαν ομάδα στην οποία οι ηχολήπτες ήταν απολύτως ενεργά μέλη. Ήταν στην Ελλάδα εκείνης της εποχής η έννοια της «παραγωγής» κάτι σαν αίνιγμα που έπρεπε να λύσουμε μόνοι μας, προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε τον ήχο μας. Ήταν εξερευνητική διαδικασία και είχε να κάνει με το κλίμα που επικρατούσε στη Θεσσαλονίκη τότε. Στο «μια ματιά σα βροχή» ας πούμε δούλευε μαζί μας στο στούντιο ο Τίτος  Καργιωτάκης, φίλος του Χρήστου Χαρμπίλα που ήταν ο ηχολήπτης μας. Ήταν σαν αδέρφια μεταξύ τους και είναι ακόμη στενοί συνεργάτες. Εκείνη την εποχή ο Τίτος είχε κάνει με τις Τρύπες τα «εννιά πληρωμένα τραγούδια». Ακριβώς μετά εμφανίστηκαν τα Ξύλινα Σπαθιά και ο Τίτος μαζί με το Χρήστο είχαν συνεργαστεί για τον ήχο μας. Ζήσαμε ένα κλίμα αλληλεγγύης που υπήρχε τότε και προσπαθήσαμε όλοι μαζί να ανακαλύψουμε τι σημαίνει δουλειά στο στούντιο και τι σημαίνει περιοδεία σε μια χώρα σαν την Ελλάδα. Ήταν πρωτόγνωρα όλα. Όχι πολύ «έντεχνα».

Το άλμπουμ σας, »Αφού λοιπόν ξεχάστηκα…», κατά υποκειμενική εκτίμηση, έχει ήδη γράψει τη δική του ιστορία. Είχατε κάποιο άγχος για τα αμέσως επόμενα βήματα σας μέχρι και σήμερα που είστε παραγωγικός;   

Δεν τα πολυσκέφτομαι τα βήματα μου. Ακολουθώ τα τραγούδια και τη διάθεση που έχω κάθε εποχή. Ανοίγουν και κλείνουν κάποιοι κύκλοι.  Έτσι τη ζω απ την αρχή τη σχέση μου με τη μουσική. Όσο προηγούνται τα τραγούδια δεν προλαβαίνω να αγχωθώ, κατρακυλάω μαζί τους και η περιπέτεια συνεχίζεται. Ζούμε με τα παιδιά διαρκώς μετακινούμενοι και έχω την τύχη από πόλη σε πόλη να βλέπω την εξέλιξη που έχει αυτή η μπάντα. Αυτό μεταφράζεται σε καινούργιες ιδέες που προκύπτουν προβάροντας από πάλκο σε πάλκο. Περισσότερο περιέργεια έχουμε αυτό τον καιρό παρά άγχος. Για τη μουσική τουλάχιστον γιατί από και πέρα…ομίχλη..

  Οι συναυλίες σας παρά το »ράθυμο» στυλ σας ως τραγουδοποιός δημιουργούν ηλεκτρική καταιγίδα. Μιλήστε μου γι’ αυτό το μοναδικό συνταίριασμα εσωστρέφειας συνθετικής και εξωστρέφειας »παικτικής», μουσικής, που σας διακρίνει.   

Είναι και το υλικό που καθορίζει την ατμόσφαιρα της κάθε συναυλίας. Παίζουμε κομμάτια απ’ όλες τις περιόδους. Είναι ωραίο αυτό γιατί ανακαλύπτεις εξ αρχής τραγούδια παλιά με μια καινούργια διάθεση. Η κάθε συναυλία έχει αξία μοναδική και είναι ευκαιρία ακόμη και για άτομα εσωστρεφή σαν κι εμένα να εκδηλώνουν μιαν άλλη πλευρά του εαυτού τους που αποζητάει την επικοινωνία μ’ ενα τρόπο που σίγουρα δεν είναι καθημερινός και συμβατικός. Ας πούμε οτι μοιάζει για όλους μας με κάποιου είδους απελευθέρωση και ότι η ηλεκτρική καταιγίδα φωτίζει τοπία εσωτερικά που μοιραζόμαστε με τον κόσμο. Από μόνο του το γεγονός ότι συναντιούνται πολλοί άνθρωποι για να μοιραστούν στίχους και μελωδίες είναι εξωπραγματικό. Δεν το έχω συνηθίσει ακόμη. Απ’ αυτό πηγάζει η ένταση, από την επαφή..

Όταν εσείς ξεκινούσατε το ροκ είχε αφήσει πίσω του τη φάση της Μεταπολίτευσης και πραγματικά κάτι καινούργιο χτιζόταν. Η σημερινή εποχή σηκώνει πρωτοπορίες και μουσικές ιδιοφυίες;   

Όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο βλέπω τις ομοιότητες στις εποχές παρά τις διαφορές τους. Δεν ξέρω τι κάνει η εποχή και τι »σηκώνει». Δε μου αρέσει ν’ αναρωτιέμαι για τέτοια πράγματα. Πάντα γίνονται πρωτοποριακά πράγματα. Μάλλον γι’ αυτό είναι πρωτοποριακά, επειδή τα ανακαλύπτουμε εκ των υστέρων. Ιδιοφυίες πάντα υπάρχουν και σε εποχές δύσκολες μεγαλουργούν συνήθως μ’ ένα τρόπο δυσάρεστο για τα μεγάλα πλήθη. Θέλω να πω ότι δεν ξέρω ποια εποχή θεωρήθηκε εύκολη.

Ανήκετε κι εσείς στους καλλιτέχνες που διακινούν πλέον τα CD τους μέσω των συναυλιών τους ή προτιμάτε το διαδίκτυο; Ευκαιρία να μας μιλήσετε και για την πτώση των δισκογραφικών καθεστώτων.   

Συνεργαζόμαστε με την inner ear, μια ανεξάρτητη εταιρεία από την Πάτρα που πεισματικά τιμά τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται. Η πτώση των καθεστώτων που λέτε έβλαψε περισσότερο τα ίδια παρά τη μουσική παραγωγή της χώρας. Παρ’ ολ’ αυτά εξακολουθεί να είναι πιο εύκολο να βγάλει δίσκο ένα γυναικείο γκρουπ με ξανθιές που θα λεγόταν ίσως «Τα Καμμένα Βούρλα», παρά να προβληθεί μια καινούργια μουσική ιδιοφυΐα όπως λέγαμε και πριν. Αν υπήρχε για παράδειγμα μια καλή εκπομπή στην τηλεόραση που να προβάλει τα ενδιαφέροντα μουσικά πράγματα που συμβαίνουν στη χώρα, σίγουρα θα είχαμε μείνει έκπληκτοι από τον αριθμό τους. Τα βρίσκουν όμως αυτοί που ενδιαφέρονται και ενημερώνονται. Θα έρθει το επόμενο κύμα από εκεί που δεν το περιμένουμε. Έτσι κάνει πάντα. Θα είναι το τεσσαρακοστό πρώτο.

Πώς η κρίση η οικονομική άγγιξε τον Παύλο Παυλίδη; Δεν θέλω να μας πείτε τα οικονομικά σας φυσικά, αλλά να μας εξηγήσετε τον τρόπο με τον οποίο σε δύσκολους καιρούς προσπαθείτε να ασκείτε την τέχνη σας.   

Στη δική μας τη «δουλειά» η έννοια της κρίσης δεν έχει πάντα να κάνει με την οικονομική κατάσταση της χώρας. Μπορεί κάποιος τραγουδοποιός να περνάει την κρίση του σε περιόδους οικονομικής ευημερίας. Άλλοι κανόνες, άλλοι νόμοι.. Πάντα στηριζόμαστε στη σχέση μας με τον κόσμο που παρακολουθεί αυτό που κάνουμε. Η επαγγελματική ανασφάλεια των μουσικών είναι δεδομένη, κάτι σαν αξεσουάρ στις βαλίτσες μας. Ο κόσμος αποφασίζει για μας και όχι ο Υπουργός των Οικονομικών. Ευτυχώς… Για μουσικούς σαν κι εμάς,που ακόμη και τώρα, όταν πληρωθούμε κάνουμε λίγη ώρα να καταλάβουμε το γιατί, είναι λιγότερο επώδυνο γιατί έχουμε συνηθίσει επί πολλά χρόνια στην ιδέα ότι μπορεί να δουλεύουμε για μεγάλα διαστήματα με αμοιβές αναντίστοιχες με τον κόπο μας. Στ’ αλήθεια επώδυνο και εξοργιστικό είναι να βλέπεις παιδιά που θέλουν να έρθουν στη συναυλία και υπολογίζουν τα δύο ευρώ…

  Στο youtube υπάρχει βίντεο που τραγουδάτε »Μυθολογία» Χατζιδάκι – Γκάτσο. Τι πιστεύετε είχε πια ο μακαρίτης και δεν υπάρχει τραγουδοποιός που να μην πίνει νερό στο όνομα του;   

Εκτός απ’ το μεγαλειώδες έργο του, που είναι παγκόσμια κληρονομιά, μέσα απ’ τα κείμενα, τις συνεντεύξεις και τα βιβλία του μας δίδαξε ότι η νεότητα είναι πνευματική υπόθεση. Και το έκανε αδιαπράγματευτα κρατώντας απόσταση από «εχθρούς» και από «δικούς του» με θάρρος και χωρίς να αποκοιμηθεί στο βολικό και σκιερό στρώμα κάποιας «ιδεολογίας». Ως το τέλος έμοιαζε να ανακαλύπτει διαρκώς και εξ αρχής τον εαυτό του και τον κόσμο κάνοντας κι εμάς να πιστεύουμε στα όνειρα και στο ότι το Δίκαιο είναι μια χώρα προς διαρκή και καθημερινή ανακάλυψη.   

Πηγή: www.lifo.gr

   ===============================================





ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ

03/07/13  ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Τον πολιτισμό και τον έρωτα δεν τα απαιτείς ούτε τα επιβάλεις

Χαμηλών τόνων, σπουδαίος μουσικός, πολιτικοποιημένος, σοβαρός και μετρημένος, είναι τις τελευταίες δεκαετίες από τους πυλώνες της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής. Μας μιλά

Του Δημήτρη Κανελλόπουλου

getFile91

Ποιους είχαμε και έχουμε, ευτυχώς, ακόμα; Τον Παύλο Παυλίδη από τα Ξύλινα Σπαθιά, τον Γιάννη Αγγελάκα από τις Τρύπες και τον Κωνσταντίνο Β, από τους Στέρεο Νόβα. Και τον Αλέξη Καλοφωλιά από τους Last Drive, στα αγγλόφωνα. Αυτοί ήταν και παραμένουν οι τέσσερις βασικές κολόνες της ελληνικής εναλλακτικής σκηνής τις τελευταίες δεκαετίες. Και ακολουθούν όλοι τους αξιοπρεπή πορεία σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο.

Ο Παύλος Παυλίδης, λόγου χάριν, που απόψε εμφανίζεται στο Μαρούσι, δεν έχει δημιουργήσει σχεδόν ποτέ αρνητικές εντυπώσεις. Χαμηλών τόνων, σπουδαίος μουσικός, πολιτικοποιημένος, σοβαρός και μετρημένος. Δεν είναι τυχαίο που έχει κερδίσει τον σεβασμό μας. «Μακάρι η λύση στη ζωή μας να ήταν η μουσική, να αρκούσε αυτή μόνο», μας λέει. «Πάντως, βοηθάει. Διαιρεί τον πόνο και πολλαπλασιάζει τη χαρά, που έλεγαν και παλιότερα. Και όταν αφυπνίζει και όταν παρηγορεί».

Προσπαθώ μαζί του να ανιχνεύσω τι είναι αυτό ακριβώς που μπορεί να θεωρηθεί «αξία» στη μουσική. «Μάλλον ό,τι και στις υπόλοιπες τέχνες, να βυθιστείς όσο βαθύτερα γίνεται και να επιστρέψεις», εξηγεί. «Να επιστρέψεις και να διηγηθείς. Όταν, βέβαια, σκέφτομαι όλους τους μουσικούς που θαυμάζω, δυσκολεύομαι να πιστέψω ότι χάριν κάποιας αξίας βυθίστηκαν ή επέστρεψαν. Άλλοτε κάνουν απλά το κέφι τους κι άλλοτε λένε απλά τον πόνο τους. Η λέξη “αξία” νομίζω συμπεριλαμβάνεται περισσότερο στο λεξιλόγιο των μελετητών της μουσικής, παρά των δημιουργών της. Ως τέχνη εκστατική συνδέεται με τον χορό, απ’ τον πιο πρωτόγονο ως τον πιο αφηρημένο. Αν σκέφτεσαι τι είναι αξία όταν χορεύεις ή τραγουδάς, κινδυνεύεις να σκοντάψεις. Ή, ακόμη κι αν δεν σκοντάψεις, κινδυνεύεις να χάσεις την ουσία, το ταξίδι. Είναι από μόνη της “αξία” η μουσική. Όπως και η περιπλάνηση».

Ένας καλλιτέχνης νιώθει την έμπνευση όταν έρχεται. Όταν, αυτή, όμως, φεύγει;

«Η έμπνευση δεν είναι κάτι που έρχεται στην αρχή και φεύγει στο τέλος. Έρχεται, φεύγει, έρχεται, φεύγει. Δεν πιστεύω ότι κάποιος μπορεί να είναι διαρκώς εμπνευσμένος. Θυμάμαι έναν αγαπημένο στίχο του Tom Waits, που λέει “Τhe ocean doesn’t want me today” – και μιλάμε για έναν πολύ εμπνευσμένο άνθρωπο. Είναι κάποιες φορές που σου τραγουδούν τα πάντα, κι άλλες “άχνα! δεν μας μιλούν οι πάχνες”. Τα περισσότερα, πάντως, τραγούδια που έγραψα νομίζω πως σκόνταψα επάνω τους, σχεδόν κατά λάθος. Μοιάζει και λίγο όπως όταν κοιτάς ένα μακρινό αστέρι. Πρέπει να κοιτάξεις και λίγο παραδίπλα. Όταν το κοιτάς στο κέντρο, είναι σαν να σβήνει, σαν να σου κρύβεται».

Υπάρχει κάτι συγκεκριμένο στη μουσική σου πορεία για το οποίο μετάνιωσες;

«Υπάρχουν λάθη από τα οποία έμαθα. Πώς το έλεγε ο Σκαρίμπας; “Στο άνθισμα είμαι των παθών τα αίσχη πλήθυνόν μου”».

Ο πολιτισμός μπορεί να είναι θέμα πολιτικής;

«Ο πολιτισμός είναι υπόθεση των πάντων, αλλά ακόμη δεν έχει υπάρξει διάταγμα που να μας εκπολιτίζει. Ο πολιτισμός είναι όπως ο έρωτας, δεν μπορείς ούτε να τον απαιτήσεις ούτε να τον επιβάλεις, μόνο να τον εμπνεύσεις».

Και οι εκάστοτε υπουργοί Πολιτισμού;

«Παρελαύνουν χρόνια τώρα εγκαινιάζοντας, στην καλύτερη περίπτωση, μουσεία. Δεξιώνονται αριστερίζοντας. Εμπλέκονται, εμπλέκουν… πλέκουν. Και δίπλα ο κόσμος βράζει. Ο κινηματογράφος σκίζει, ο χορός καλπάζει και οι νέοι καταπληκτικοί ζωγράφοι, οι νέοι χαράκτες πρέπει να ξενιτευτούν για να τους εισαγάγουμε βραβευμένους, αλλιώς ασ’ τα. Τώρα ειδικά, με την κρίση, πού καιρός για τέτοια. Ετσι κι αλλιώς τα περισσότερα υπουργεία μοιάζει να τα διοικούν κλητήρες, οπότε τι να περιμένει κανείς. Μια παροιμία της Ιερισσού λέει “τ’ αμπέλι θέλει αμπελουργούς και τα καράβια ναύτες”. Τι να πιστέψουμε τώρα, ότι ο Πάνος Παναγιωτόπουλος έρχεται από το υπουργείο Εθνικής Αμύνης μετά από έντονη πνευματική αναζήτηση; Κωμικές επιλογές».

Ποιοι είναι οι βασικοί υπεύθυνοι για την οικονομική κρίση; Φταίμε κι εμείς ως πολίτες;

«Μετά από τόσες χιλιάδες “επιστημονικές” αναλύσεις έχουμε και οι πιο αδαείς καταλάβει ότι οι κρίσεις είναι μέρος του παιχνιδιού που λέγεται απληστία. Εμφανίζονται νομοτελειακά, όσο οι άνθρωποι ανέχονται την απληστία. Δεν είναι όμως σημερινή αυτή η αθλιότητα. Δεν εφευρέθηκαν σήμερα ούτε η φτώχεια, ούτε η αδικία, ούτε η αναλγησία. Πάντα υπήρχαν άνθρωποι, και μάλιστα πάρα πολλοί, που υπέφεραν σε περιόδους που η λέξη κρίση δεν υπήρχε στο καθημερινό μας λεξιλόγιο. Ούτε τα μνημόνια εφευρέθηκαν τώρα. Απλά επιστρέφουν σε μοντέρνα έκδοση. Τα κανάλια παίζουν ένα διαρκές θρίλερ. Παίρνουν βραβεία φιλανθρωπίας και καμαρώνουν όταν μας στέλνουν να καθαρίσουμε σαν προσκοπάκια ρεματιές από βουνά και δάση που πουλήθηκαν έναντι πινακίου φακής για να ανατιναχτούν και να μολυνθούν χάριν της “ανάπτυξης”. Ευτυχώς όμως ο κόσμος έχει αρχίσει και καταλαβαίνει. Αν φταίμε, είναι που τους αφήνουμε ακόμη να μας λένε ότι φταίμε. Φταίμε μόνο όταν εθελοτυφλούμε, όταν δεν προσπαθούμε».

Έχουμε δημοκρατία στην Ελλάδα;

«Έχουμε μια ύπουλη μετάλλαξη του ολοκληρωτισμού, που εξαπλώνεται χρησιμοποιώντας τα media. Προχωρεί σαν εταιρεία κατασκευής ακίνδυνων και τρομαγμένων πολιτών. Πάντα υπάρχει όμως ελπίδα. Όσο κι αν προσπαθούν να ενσωματώσουν τους πάντες, μένουν ανοιχτά παράθυρα και φυσάει το αεράκι. Ειδικά στην Ελλάδα το πείραμα μοιάζει αδυσώπητο, αλλά είναι κι αυτή μια χώρα τόσο απρόβλεπτη, που νομίζω έχει τον τρόπο να αντιστέκεται ακόμη και να διατηρεί έναν αλλιώτικο τρόπο σκέψης. Δυστυχώς, πρέπει να φτάσει στην πόρτα μας η μπουλντόζα για να καταλάβουμε ότι το σπίτι μας γκρεμίζεται. Αλλά, έστω κι έτσι, αν το πιστέψουμε μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα. Η δημοκρατία θα πάψει να υπάρχει όταν θα πάψουμε να πιστεύουμε σ’ αυτήν. Στη σκέψη μας στοχεύουν και γι’ αυτό πιστεύω ότι δεν θα τα καταφέρουν να τα ισοπεδώσουν όλα. Δημοκρατία επίσης είναι να βλέπεις πολίτες της Ιερισσού από διαφορετικές παρατάξεις να ενώνονται δίπλα σ’ ένα σκίτσο του Αστερίξ».

    =============================================


      

               Θα 'ρθει μια μερα - Παυλος Παυλιδης & b movies

      ====================================



Συνέντευξη Π. Παυλίδη στον Γιώργο Δημητρακόπουλο
(Athens Voice  27/6/2013)

Παύλος Παυλίδης: Απόδραση Διάρκειας
«Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί»

n

Με τα Ξύλινα Σπαθιά κάλυψε το κενό του μέχρι τότε νερόβραστου ελληνόφωνου ροκ μιλώντας στη γλώσσα των τότε πιτσιρικάδων. Με ταχύτητα, ενέργεια και ένταση. Όλοι οι σημερινοί 30+ έχουν γραμμένους στο μουσικό τους dna τα σπαθιά τους και ξέρουν νεράκι τους στίχους τους. Τo μουσικό ταξίδι του συνεχίστηκε σαν ταινία road movie με περισσότερη εσωτερικότητα και μια συνεχή διάθεση διαφυγής από την κανονικότητα. Είναι ο Παύλος Παυλίδης και τον ακούμε προσεκτικά να μας μιλά για «Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί» και εκείνες που συμβαίνουν τώρα. [Πάνω φωτο.: Σωτήρης Σταμπουλίδης]

Πώς γεννιούνται οι ιδέες στο μυαλό σου για τις ιστορίες που γράφεις;

Ειλικρινά δεν ξέρω. Γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές δεν θυμάμαι τι ακριβώς έγινε και εμφανίστηκε ένα καινούργιο τραγούδι. Έτσι κι αλλιώς είναι μια διαδικασία που δεν θέλησα ποτέ να εκλογικεύσω. Μάλλον τα τραγούδια εμφανίζονται όταν δεν τα ψάχνεις. Κάποια περιστατικά γίνονται αφορμές για να πεις πράγματα που περίμεναν να ειπωθούν. Δεν περιγράφω κάτι μεταφυσικό, μάλλον ακριβώς το αντίθετο.

Ποια η γνώμη σου για τις ιστορίες που συμβαίνουν σήμερα σε έναν εκρηκτικό κόσμο; Μαζικές διαδηλώσεις σε διαφορετικές πόλεις του κόσμου, κρίση, αναξιοπιστία πολιτικών, κινητοποιήσεις πολιτών.

Απ’ ό,τι φαίνεται οι άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο συνειδητοποιούν ότι υπάρχει ξεδιάντροπα η πρόθεση από τους απανταχού κρατούντες να υποχρεώσουν τους οικονομικά ασθενείς να πληρώσουν το τίμημα μιας παγκόσμιας απληστίας. Προσπαθούν να μας κάνουν να αισθανθούμε συνένοχοι σε κάποιο έγκλημα και όχι συμμετοχή σε ένα καινούργιο Όνειρο για ένα καλύτερο κόσμο.

Προσπαθούν να μας πείσουν ότι πρέπει να παλέψουμε όλοι μαζί να φουσκώσουμε την καινούργια οικονομική φούσκα, ενώ βλέπουμε πια δυστυχώς γι’ αυτούς ότι όσο πιο οικονομιστική γίνεται η ανάλυση της κρίσης τόσο πιο χυδαία μοιάζει η πρακτική τους. Αηδιάζει πια ο κόσμος από τα νούμερα και βγαίνει στους δρόμους ζητώντας δικαιοσύνη και εξηγήσεις, γιατί τα νούμερα δεν εξηγούν πια τίποτα. Ελπίζω και σε κάποιο μεγάλο βαθμό το βλέπω ήδη ότι ενώνονται σε κοινωνικούς αγώνες και για κοινούς σκοπούς άνθρωποι από διαφορετικές κομματικές παρατάξεις.

Το έζησα στην Ιερισσό πριν λίγο καιρό. Μου φαίνεται ελπιδοφόρο, όσο άνισος και να είναι ο αγώνας. Τα νερά έχουν ήδη ταραχτεί. Το βλέπουμε πια και σε άλλες χώρες. Η μετάδοση της πληροφορίας είναι καθοριστική και αναγκάζονται πια και τα μέσα να μην αποσιωπούν τόσο όπως παλιότερα τις εξεγέρσεις. Βέβαια στην Ιερισσό τα κανάλια ξέχασαν ένα μηδενικό και παρουσίασαν τους 13.000 ανθρώπους που ήρθαν στη συναυλία να συμπαρασταθούν ως 1300. Ακόμη κι ένα μηδενικό όμως όταν το αποκρύπτεις μπορεί να καθορίσει πολλά πράγματα. Σε ανύποπτο χρόνο.


n
Φωτο.: Χρήστος Αντωνόπουλος

Πώς είδες το κλείσιμο της ΕΡΤ;

Μαύρο κι άραχνο. Καμιά φορά, για να μη μελαγχολώ, λέω, δεν μπορεί, αφού έγινε κι αυτό φτάσαμε στον πάτο. Δυστυχώς, μας αναγκάζουν να λέμε αυτή τη φράση πολλές φορές πολύ καιρό τώρα. Αυτό που με τρομάζει περισσότερο είναι ότι αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις μοιάζει να μην καταλαβαίνουν τι είδους αντίδραση προκαλούν. Μοιάζει να μην ξέρουν ούτε το κακό να κάνουν σωστά. Πόσο μάλλον το καλό. Σκοπεύουν να μας εξυγιάνουν μέχρι θανάτου.

Γράφω τραγούδια τριάντα χρόνια, στη δημόσια τηλεόραση δεν επιδίωξα καλώς η κακώς να εμφανιστώ ποτέ, ξέρω όμως ότι ένα μεγάλο μέρος των ανθρώπων της γενιάς μου έμαθε μουσική από το κρατικό ραδιόφωνο και σινεμά από την έστω αποκαλούμενη δημόσια τηλεόραση μέσα από μυθικές πια εκπομπές ανθρώπων που ακόμη και τώρα προσπαθούν να μας θυμίζουν πού βρισκόταν ο πήχης. Όποια και να είναι η συνέχεια, αυτό το μαύρο που είδαμε είναι ντροπή. Τώρα ανασχηματίζονται. Αλλά και ο κόσμος ανασχηματίζεται…

Πόσο έχεις προσαρμοστεί στο νέο τοπίο της διακίνησης της μουσικής μέσα από το web και πόσο δύσκολο είναι για ένα μουσικό να αποδεχτεί το free downloading;

Όταν γράφουμε ένα τραγούδι μάς νοιάζει να ακουστεί. Απ’ αυτή την άποψη το δίκτυο βοηθάει και μάλιστα κυρίως τους νέους μουσικούς. Από την άλλη, για εμάς που προλάβαμε την αναλογική εποχή του βυνιλίου, οι δίσκοι ως αντικείμενα εξακολουθούν να έχουν μια μοναδική αίσθηση που δεν χάνεται. Μας αρέσει να αγγίζουμε αυτά τα αντικείμενα, γι’ αυτό και εξακολουθούμε να τυπώνουμε «δίσκους». Το οικονομικό κομμάτι του θέματος πάντα αφορούσε κυρίως τις εταιρείες, γι’ αυτό και αυτές που ηρωικά και ανεξάρτητα επιμένουν είναι αξιαγάπητες.

Ποια η σχέση σου με τα social media;

Μάλλον εξερευνητική και σχετικά πρόσφατη. Σίγουρα χρήσιμη, πάντως. Μπορείς να χάσεις πολύ χρόνο άσκοπα περιφερόμενος ή να συναντήσεις ανθρώπους, να ανακαλύψεις τη δουλειά τους, κάτι που μ’ ενδιαφέρει ιδιαίτερα. Τώρα που τελείωσε και η παραγωγή του τελευταίου δίσκου έχω περισσότερο χρόνο να αφιερώσω ακριβώς στο κομμάτι αυτό, δηλαδή στο να ακούσω τι συμβαίνει γύρω μου. Ήδη έχω επικοινωνήσει με ανθρώπους που αγνοούσα το έργο τους, ίσως να προκύψουν και κάποιες συνεργασίες. Όπως σε όλα τα πράγματα, ο δικός μας τρόπος είναι που καθορίζει τη χρησιμότητά τους.

Είναι ενδιαφέρον να βλέπεις, από την άλλη, ότι ο καθένας αποκτά ξαφνικά ένα βήμα λόγου, κάτι σαν ένα προσωπικό εκδοτικό οίκο. Διαλέγεις και παίρνεις. Κάποιες φορές βέβαια η πληροφορία που μεταδίδεται μπορεί να επηρεάσει πολιτικές εξελίξεις με έναν τρόπο τόσο καθοριστικό και ανατρεπτικό, που τα κάνει να μοιάζουν με γίγαντα αγγελιοφόρο σε ταινία επιστημονικής φαντασίας. Ίσως ζούμε μέσω αυτών των μέσων την εποχή του απρόβλεπτου περισσότερο από ποτέ. Ο σκεπτικισμός και η καχυποψία για το ότι αποτελούν ταυτόχρονα και εργαλείο παγκόσμιου φακελώματος είναι λογικός, αλλά νομίζω είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να μιλήσουμε άφοβα, έστω και άτσαλα, παρά οτιδήποτε άλλο.

Πώς βλέπεις τους πιτσιρικάδες σήμερα;

Όπως τους έβλεπα πάντα. Σαν ορμητικό ποτάμι. Έχουμε βέβαια τώρα μια γενιά που έχει βρεθεί μπροστά σε ένα τέτοιο κοινωνικό γκρεμό που αναγκαστικά πρέπει να συμπεριφερθεί σαν καταρράκτης, από τον ήχο των βατράχων στο βάλτο της προηγούμενης ψευτοευημερίας καλύτερα ο ίλιγγος και ο παφλασμός των υδάτων. Φυσικά, ο τηλεοπτικός μηχανισμός που μας βομβαρδίζει καθημερινά τόσα χρόνια επιδιώκοντας την αποχαύνωση και το συντηρητισμό θα προβάλει και πάλι τα κατορθώματά του κρύβοντας όσο μπορεί το ανήσυχο κομμάτι της νεολαίας μέσα σε δημοσκοπήσεις και εκλογικά αποτελέσματα. Πιστεύω ότι οι νέοι που ενδιαφέρονται για ένα πιο δίκαιο κόσμο είναι πολύ περισσότεροι απ’ αυτούς που προσπαθούν να μας εμφανίσουν.

Έχεις αισθανθεί ποτέ ως βάρος εντός εισαγωγικών τη ροκ ιστορία που έχεις γράψει με τα Μωρά στη Φωτιά και τα Ξύλινα Σπαθιά;

Δεν αισθάνθηκα ποτέ αχθοφόρος όσον αφορά τη μουσική. Απλώς μου αρέσει να γράφω τραγούδια, αυτό είναι όλο.

Ποια είναι η καλύτερη συμβουλή που έχεις πάρει;

Διάβασα κάπου τώρα τελευταία ότι ο άνθρωπος απ’ αυτά που ακούει καταλαβαίνει μόνο αυτά που ήδη ξέρει, οπότε οι συμβουλές πάνε περίπατο κι εμείς πάμε τον περίπατό μας ανακαλύπτοντας τον κόσμο.

  ======================================================

                       Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Το Τέλος Του Κόσμου

       ===============================================
     
Συνέντευξη του Π.Παυλίδη στο Avopolis 
( Ιούνιος 2013 )
Συντάκτης Μιχάλης Τσαντίλας

Παύλος Παυλίδης: Μου αρέσει να μην ξέρω πού ακριβώς πηγαίνω. Το θεωρώ κομμάτι της δημιουργίας αυτό το φλερτ με το άγνωστο, είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου…

Payl13d_frontpage


Η κυκλοφορία κάθε νέου δίσκου του Παύλου Παυλίδη αποτελεί από μόνη της γεγονός. Καθώς λοιπόν επέστρεψε πρόσφατα με τις Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί (παρέα και πάλι με τους B-Movies), δεν χρειάστηκαν περισσότερες αφορμές για να επιδιώξουμε μια κουβέντα με τον σταθερά ενδιαφέροντα και αγαπητό τραγουδοποιό. Όχι ότι μείναμε μόνο εκεί, βέβαια…

Στο δελτίο τύπου για το νέο σας άλμπουμ διαβάζουμε: «Κινηματογραφική ατμόσφαιρα, ακουστική διάθεση, μελωδίες που κολλάνε στο μυαλό και ταξιδιάρικοι στίχοι που φτιάχνουν χιλιάδες εικόνες…». Θα μπορούσε η ίδια αυτή περιγραφή να έχει γραφτεί και για κάποιον από τους προηγούμενους προσωπικούς δίσκους σας. Τι διαφοροποιεί τις Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί;

Κάθε φορά που ξεκινάω να κάνω καινούργιο δίσκο έχω κάποιον στοιχειώδη σχεδιασμό, αλλά πάντοτε το αποτέλεσμα κρίνεται στην πορεία. Εμφανίζονται π.χ. νέα κομμάτια που λειτουργούν απρόβλεπτα όσον αφορά στο ύφος και στον ήχο, οπότε, μέχρι να τελειώσει η παραγωγή, όλα είναι σε κάποιον βαθμό ρευστά –κι αυτό είναι άλλοτε ευχάριστο, άλλοτε αγχωτικό. Μου αρέσει όμως να μην ξέρω πού ακριβώς πηγαίνω. Το θεωρώ κομμάτι της δημιουργίας αυτό το φλερτ με το άγνωστο, είναι στοιχείο του χαρακτήρα μου.

Σίγουρα πάντως δεν θέτω ποτέ σαν στόχο το να διαφοροποιηθώ απ’ τις προηγούμενες παραγωγές. Δεν είναι ποτέ αυτοσκοπός. Πολλές φορές κάποια πράγματα μοιάζουν ίδια εκ πρώτης όψεως και χρειάζονται περισσότερες αναγνώσεις  για να ανακαλύψουμε τις διαφορές. Ορισμένοι πάλι δίσκοι είναι συνέχεια του προηγούμενου. Δεν το θεωρώ μειονέκτημα: υπάρχουν αγαπημένοι μου δημιουργοί στους οποίους οδηγούμαι κάθε τόσο ακριβώς για ένα συγκεκριμένο ύφος και ατμόσφαιρα. Πάντως, με τις Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί νομίζω πως έκλεισε ένας κύκλος μέσα μου. Χόρτασα αυτό που θα μπορούσε κάποιος να το πει «κανονικότητα», όσον αφορά στη δομή των τραγουδιών –ξέρεις, κουπλέ/ρεφρέν. Σα να πήγα μερικά πράγματα στα όριά μου. Μου αρέσει που υπηρέτησα το συγκεκριμένο ύφος όλα αυτά τα χρόνια. Είμαι λάτρης του είδους, αλλά τώρα διψάω για πείραμα.

Payl13d_2

Στο καινούριο άλμπουμ συνυπογράφετε τη μουσική κάποιων τραγουδιών με τους B-Movies, πράγμα που συμβαίνει για πρώτη φορά. Είστε περισσότερο μπάντα αυτόν τον καιρό;

Αυτό είναι σίγουρο! Έρχεται με τον χρόνο κάτι τέτοιο, δεν σε ρωτάει• είναι παιχνίδι η μουσική οπότε, αν είσαι ανοιχτός και έτοιμος, σού κάνει και κάποια δώρα. Όταν ένα γκρουπ βρίσκεται διαρκώς σε περιοδεία , υπάρχει χρόνος να προβάρει και να αυτοσχεδιάσει επί σκηνής πριν τις συναυλίες, με μια χαλαρότητα αλλιώτικη. Αλλάζουν τα μέρη και οι παραστάσεις. Μοιάζει σαν κινητό προβάδικο το οποίο περιφέρεται το πάλκο, οπότε δεν ξέρεις ποτέ τι θα προκύψει, κυρίως όταν επάνω του βρίσκεται ο δαιμόνιος και ασταμάτητος κύριος Τζίνγκοβιτς. Αφήνεσαι λοιπόν κι αρπάζεις τη στιγμή. Είναι το πιο μαγικό κομμάτι της δουλειάς μας αυτό και το έχω ζήσει και παλιότερα, με τα Σπαθιά. Συνήθως προκύπτει κάποια πρώτη ύλη, καμιά φορά πιο ενδιαφέρουσα απ’ το τελικό αποτέλεσμα. Υπάρχουν βέβαια και τραγούδια όπως η «Μαίρη» ή η «Ελλάδα», που γράφτηκαν από μένα στο σπίτι με μια κιθάρα. Αλλά η συμμετοχή των παιδιών υπήρξε τόσο καθοριστική, ώστε μοιράζεται πια η σύνθεση.

Αποχωρήσατε από την Archangel και ενταχθήκατε στο δυναμικό της Inner Ear. Ποιο είναι το παρασκήνιο της μετακίνησης; Πώς βλέπετε γενικά το εγχώριο δισκογραφικό τοπίο;

Δεν υπάρχει κάποιο παρασκήνιο στη συγκεκριμένη αποχώρηση. Είναι επαγγελματική και όχι συναισθηματική η απόσταση με την Archangel. Οι αναμνήσεις μου απ’ τη συνεργασία μας είναι όμορφες, με αποκορύφωμα την παράσταση στη Σύρο, η οποία κατέληξε και στο γνωστό DVD. Ήταν και παραμένει για μένα κάτι παραπάνω από μια τυπική σχέση. Δονκιχωτικού τύπου συμπεριφορές είναι άλλωστε εκείνες που χαρακτηρίζουν και την προηγούμενη και την τωρινή εταιρεία: άνθρωποι με έρωτα για τη μουσική και πάθος για ό,τι κάνουν. Όλοι πια ξέρουμε ότι κατέρρευσε η φούσκα της μουσικής βιομηχανίας και μαζί της και όλα τα μπαλόνια που στόλιζαν τις άσκοπες γιορτούλες της. Συνέβη αρκετά χρόνια πριν απ’ την παρούσα οικονομική κρίση, και μάλιστα έγινε σιγά-σιγά.

Και βέβαια οι αρμόδιοι, αντί να επενδύσουν στην ουσία –δηλαδή να πιστέψουν πως αξίζει να βρουν επιτέλους ανθρώπους οι οποίοι δημιουργούν– άρχισαν να στήνουν τηλεοπτικά πανηγυράκια ταπεινώνοντας την κάθε κουτσή Μαρία που, κι αυτή πυροβολημένη τόσα χρόνια απ’ τη γκλαμουριά, πανέτοιμη σπεύδει να την «αναδείξουν». Άλλοι αποχώρησαν πανικόβλητοι και απορημένοι: τόσο βαθιά ήταν η αγάπη τους για τη μουσική, ώστε δεν τους ξαναείδαμε από τότε… Τα μέσα άλλαξαν, η πληροφορία ταξιδεύει με την ταχύτητα του φωτός κι ακόμη περιμένουμε την «άνθιση» του ελληνικού τραγουδιού, που μοιάζει να κινείται με βραδύτητα βαθέως σκότους. Η Inner Ear είναι ένα από τα φωτεινά παραδείγματα. Άνθρωποι που κινούνται στα όρια του οικονομικά επιβλαβούς, χαίρεσαι όμως να τους συναντάς και να κουβεντιάζεις για μουσική και για τα πάντα. Πιστεύω πως μάς επιφυλάσσει ευχάριστες εκπλήξεις το μέλλον και ότι αυτή τη στιγμή που μιλάμε γίνονται τόσο παράξενα και καινούργια πράγματα από νέους ανθρώπους, ώστε αξίζει τον κόπο να ψάξουμε να τα βρούμε.

Στη μετά τα Ξύλινα Σπαθιά πορεία σας μοιάζετε να έχετε «χαλαρώσει» και να κινείστε πιο αβίαστα. Νιώθετε ποτέ άγχος ή πίεση για να δημιουργήσετε, να δώσετε το δισκογραφικό ή συναυλιακό παρών;

Επειδή ζω από τη μουσική, καμιά φορά πιέζουν οι καταστάσεις και εμφανίζονται χρονικά περιθώρια που άλλοτε ευνοούν το αποτέλεσμα και άλλοτε όχι. Ο χρόνος ποτέ δεν φτάνει και μας πιάνει μανία να τελειοποιήσουμε κάποια πράγματα, οπότε καλό είναι που χτυπάει κι αυτό το ξυπνητήρι καμιά φορά… Άσε που μ’ αρέσει και να τεμπελιάζω για διαστήματα με τις παρέες μου, οπότε αν δεν υπήρχε μια τέτοια πίεση μπορεί να ξεχνιόμουνα τελείως.

Οι Ιστορίες Που Ίσως Έχουν Συμβεί, όπως και οι προηγούμενες δουλειές σας, λαμβάνουν ήδη πολύ θετικές κριτικές. Ασχολείστε με όσα γράφονται για εσάς, ψάχνετε στον τύπο και στο ίντερνετ; Ποια η γνώμη σας για το επίπεδο της δισκοκριτικής στην Ελλάδα;

Δεν παρακολουθώ ιδιαιτέρως… Βέβαια, κάθε φορά που κάνεις κάτι καινούργιο υπάρχει η περιέργεια για την εντύπωση την οποία δημιουργεί. Ξέρεις, επειδή εγώ εμπλέκομαι και στο κομμάτι το ηχητικό, είναι τόσες οι επαναλήψεις των ακροάσεων κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας, ώστε, μετά από ένα διάστημα, γίνεται δύσκολο να αποστασιοποιηθώ και να καταλάβω ακριβώς περί τίνος πρόκειται. Οπότε το να διαβάσω μια κριτική κάποιου ανθρώπου που το ακούει για πρώτη φορά είναι και λίγο ευεργετικό. Το να κρίνω τη δισκοκριτική στην Ελλάδα μού φαίνεται άσκοπο και άχαρο, γιατί όντως δεν την παρακολουθώ όσο ίσως θα έπρεπε. Μπορώ πάντως να πω ότι εγώ –σαν ακροατής– έχω κάνει πολλές φορές λάθος εκτίμηση για σπουδαίους δίσκους που, ενώ στην αρχή μου φάνηκαν από κακοί έως μέτριοι, κατόπιν (μετά από τυχαίες τις περισσότερες φορές ακροάσεις), έγιναν οι αγαπημένοι μου. Είναι και το πού και πώς θα συναντηθείς με έναν δίσκο. Καμιά φορά δεν είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε κάτι, χρειάζεται λίγος παραπάνω χρόνος.

Αν βέβαια κάποιος θεωρεί τον εαυτό του αυθεντία αλλάζουν τα πράγματα… Δυστυχώς –και στην Ελλάδα όπως και παντού– υπάρχει πλήθος από τέτοιους ανθρώπους. Στην πλειονότητά τους είναι κάποιοι που δεν τα κατάφεραν και τόσο καλά με τη μουσική ή τη λογοτεχνία και πιστεύουν ότι απ’ τη στιγμή που ασχολούνται μαζί σου έχεις κάποιου είδους επαγγελματική υποχρέωση να σεβαστείς τη γνώμη τους. Αυτούς τους αναγνωρίζουμε βέβαια πολύ εύκολα. Γράφουν τόσο ακαταλαβίστικα, ώστε ακόμη και καλά λόγια να πουν για σένα στο τέλος ντρέπεσαι –μιας και συνήθως εκείνοι δεν ντρέπονται. Νομίζω ότι ελάχιστοι τιμούν αυτό το είδος του γραπτού λόγου. Ο Νίτσε λέει κάπου ότι οι ρηχοί άνθρωποι είναι όσοι θολώνουν τα νερά για να μη φαίνεται το αβαθές της ύπαρξής τους (ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων). Επίσης, υπάρχουν πολλοί που πιστεύουν ότι, απ’ τη στιγμή που φτιάχνεις τραγούδια, είσαι και ο αγαπημένος ΣΟΥ καλλιτέχνης.

Νομίζω ότι μια κριτική με καλή πρόθεση –ό,τι και να λέει, θετικά ή αρνητικά πράγματα¬– μπορεί να βοηθήσει τους πάντες, όταν βέβαια δεν είναι βιαστική. Όταν όμως δεν μου αρέσει ο τρόπος που γράφει κάποιος, το πώς συντάσσει τον λόγο και τις σκέψεις του, δεν παίρνω στα σοβαρά ούτε τα καλά ούτε τα κακά του λόγια. Και δυστυχώς στην Ελλάδα αρκετές δισκοκριτικές κάποιος πρέπει να τις μεταφράζει από τα αλαμπουρνέζικα στα ελληνικά.

Έχετε πολλές φορές μιλήσει για τη σημαντικότητα του στίχου σε ένα τραγούδι και για την έλλειψη καλού ελληνικού στίχου σήμερα. Για ποιους λόγους πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό; Η μεγάλη άνοδος του αγγλόφωνου τραγουδιού είναι, κατά τη γνώμη σας, αίτιο ή αποτέλεσμα αυτής της έλλειψης;

Δεν πιστεύω πως όποιος γράφει στα αγγλικά γράφει απαραίτητα λιγότερο καλά, και δεν έχω βέβαια ακούσει και τα πάντα σ’ αυτή τη χώρα ώστε να τα κρίνω. Έπειτα υπάρχει πια κι ένα κοινό στην Ελλάδα πολύ περισσότερο αγγλομαθές απ’ όσο ίσως φανταζόμαστε. Απλά λέω πως με τέτοια παράδοση και κληρονομιά θα περίμενε κανείς κάτι παραπάνω… Οι περισσότεροι γνωστοί τραγουδοποιοί που τιμούν τον όρο είναι αγαπητοί κυρίως για τα λόγια που λένε. Όπως και να το κάνουμε, τα λόγια στα τραγούδια είναι καθοριστικά. Λόγια τραγουδάμε.

Payl13d_4


Ένα καινούργιο θαύμα θα περίμενε κανείς απ’ τη hip hop σκηνή της χώρας, η οποία και τη φόρμα σπάει και τον ρυθμό της γλώσσας μπορεί να φωτίσει διαφορετικά. Φοβάμαι όμως πως έχουν πέσει τόσο βαθιά στο πηγάδι της ψευτομαγκιάς, του στυλ «βρίζω άρα αξίζω», ώστε στο τέλος χάνεται η ουσία, μπερδεύεται η αυθεντικότητα με την επιθετικότητα. Και το χειρότερο απ’ όλα: πάντα φταίει ο απέναντι κι εγώ βρίσκομαι εδώ για να τον ξεφτιλίσω μπροστά σας. Έτσι όμως χάνεται ο δρόμος προς οποιαδήποτε ενδοσκόπηση και αυτοκριτική. Αντί να δυναμώνουμε, σκορπάμε κι εμείς και τα λόγια μας και στο τέλος δεν πείθουμε πια ούτε τον εαυτό μας, ο οποίος κατά βάθος ξέρει ότι το να μιλάς σαν γκάνγκστερ δεν σε κάνει απαραίτητα μάγκα.

Από πότε άλλωστε είναι μαγκιά να «γαμάς» τον άλλο; Τη φτώχεια μας μόνο δείχνει και τίποτα άλλο. Όποιος έχει στα αλήθεια δύναμη προστατεύει, δεν ξεφτιλίζει. Η ζωή δεν είναι σκληρή. Δεν βλέπετε τα βρέφη; Έτσι είναι η ζωή, τρυφερή και εύθραυστη. Τώρα, στα αγγλικά ή στα ελληνικά, όπως γουστάρει ο καθένας… Δεν είναι απαραίτητο να λέμε ποιήματα στα τραγούδια, ποτέ δεν ήταν. Φτάνει να τραγουδάει η ψυχή μας και το μυαλό μας να κάνει φτερά. Όχι ντε και καλά για να πάμε μακριά, σ’ άλλη γη και σ’ άλλα μέρη, μα για να συναντήσουμε τον καλύτερο εαυτό μας, εδώ. Μόνο έτσι πιστεύω μπορούμε να είμαστε και χρήσιμοι –γιατί αυτό υποτίθεται ότι αξίζει να είμαστε, όχι μεγάλοι, σπουδαίοι και ακατανίκητοι, αλλά χρήσιμοι.

Από την άλλη, είστε από τους λίγους τραγουδοποιούς που φροντίζουν να έχουν και  ορχηστρικά κομμάτια στα άλμπουμ τους. Ποια εκφραστική ανάγκη σας καλύπτουν και ποιους δημιουργούς αυτού του είδους μουσικής αγαπάτε; Έχετε σκεφτεί να κυκλοφορήσετε μια αμιγώς ορχηστρική δουλειά ή να ντύσετε μουσικά κάποια ταινία;

Σκέφτομαι κατ’ ευθείαν τον Ennio Morricone, τον οποίον αγαπώ πολύ. Υπάρχουν πολλοί βέβαια δημιουργοί που δεν αποστηθίζω τα ονόματά τους, κάθε φορά πάντως που θυμάμαι μια ταινία η μουσική ανάμνηση πάει μαζί με την εικόνα –και καμιά φορά προηγείται. Έχουν μαζευτεί αρκετά ορχηστρικά πια όλα αυτά τα χρόνια, και θα ήθελα να τα παίξω σε μια παράσταση, ας πούμε με ορχήστρα. Τώρα που τελείωσε κι αυτός ο δίσκος σκέφτομαι να το οργανώσω. Όσο για το σινεμά, αποτελεί κρυφό πόθο, αλλά μάλλον δεν έχω βρεθεί ακόμη την κατάλληλη στιγμή, στο κατάλληλο μέρος.

Στο τραγούδι «Ελλάδα» περιγράφετε το τοπίο της χώρας μας και σε ό,τι αφορά το ανθρώπινο στοιχείο αναφέρεστε σε έναν μεθυσμένο ο οποίος χαιρετάει χιτλερικά. Πιστεύετε ότι το φαινόμενο της Χρυσής Αυγής είναι αποτέλεσμα μιας προσωρινής «μέθης» ενός κομματιού της κοινωνίας; Ποιον τρόπο αντιμετώπισής του θεωρείτε καταλληλότερο;

Μέθης σίγουρα… Μέθης για δύναμη και εξουσία. Η ψευτομαγκιά που λέγαμε. Τώρα αν θα είναι προσωρινή ή όχι, εξαρτάται από εμάς. Σίγουρα γαλουχείται χρόνια το  συγκεκριμένο τέρας και μάλιστα συστηματικά, ακριβώς επειδή εξυπηρετεί το σύστημα. Έχουν ειπωθεί τα πάντα πλέον ΚΑΙ περί αυτού του θέματος. Το τραγικό είναι το πρόσωπο του πολιτικού συστήματος: αλλήθωρο και αποσβολωμένο, πάει να πατάξει με νομοσχέδια αυτό το δεινοσαυράκι, το οποίο τρέφεται με τέτοιους χαρτοπολτούς. Αν ο φασισμός ήταν απέναντι, θα ήταν εύκολο. Τώρα μάλλον πρέπει το κράτος να ανατινάξει το ίδιο του το κεφάλι για να τον πετύχει. Πέρασε και η Ανάσταση…

Κλείνοντας, ποια είναι τα σχέδιά σας (συναυλιακά και άλλα) ενόψει και του καλοκαιριού που έρχεται;

Ανυπομονώ να συναντήσω τα παιδιά, να ταξιδέψουμε μέσα σ’ αυτό που οι άλλοι λένε Ελλάδα και μη με ρωτάς πώς τη λέμε εμείς γιατί μπορεί να σου πω, όπως στο ανέκδοτο, εμείς είμαστε οι άλλοι. Καλό καλοκαίρι!

                       =====================================

         Παύλος Παυλίδης & B-Movies - Μια Πυρκαγιά Σ' Ένα Σπιρτόκουτο

    ===============================================

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ clickatlife.gr
 30/4/2012

Π. Παυλίδης:    «Η φαντασία πρέπει να είναι και όπλο ανατροπής, όχι μόνο πόρτα διαφυγής»


  Ο τίτλος της παράστασης που ετοιμάζετε για το Γυάλινο Μουσικό Θέατρο είναι «Σκοτεινός Θάλαμος». Tι υποδηλώνει;

Η ιδέα για τον σκοτεινό θάλαμο ξεκίνησε στο μυαλό μου -που είναι και ο κοντινότερος σκοτεινός θάλαμος που ξέρω- καθώς κοιτούσα στον τοίχο τις σκιές των δέντρων που δημιουργούσαν οι αντανακλάσεις των αυτοκίνητων. Μου είναι οικεία η ατμόσφαιρα των εμφανιστηρίων με την κόκκινη λάμπα. Μαγική διαδικασία η εμφάνιση του παλιού αναλογικού φιλμ. Όλα γίνονται αργά. Μετά άρχισα να βλέπω παντού σκοτεινούς θαλάμους που μέσα τους προβάλλονται εικόνες, ιδέες, όνειρα…

Τι θα περιλαμβάνει το πρόγραμμα;

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει όλα τα ορχηστρικά κομμάτια των δίσκων και μερικά ακυκλοφόρητα και αρκετές από τις μπαλάντες που δεν έχουν πολυπαιχτεί στις συναυλίες μας τα τελευταία χρονιά. Ο ήχος και οι ενορχηστρώσεις είναι πιο πειραματικές με λούπες που δημιουργούνται από τους μουσικούς επιτόπου. Ήρεμες ατμόσφαιρες κυρίως.

Είναι ένα οπτικοακουστικό πρόγραμμα. Τι θα προβάλετε στο οπτικό κομμάτι του;
Οι εικόνες που θα προβάλλονται έχουν φωτογραφικό κυρίως χαρακτήρα. Εξ ου και ο τίτλος, αλλά θα προβάλλονται και κάποια βίντεο παρόμοιας ατμόσφαιρας. Ο «σκοτεινός θάλαμος» είναι κάτι σαν οπτικό ταξίδι που τώρα ξεκινάει και θα εξελίσσεται μέσα στο χρόνο καθώς είναι ταυτόχρονα και μια ανοιχτή πρόσκληση για ανθρώπους που ασχολούνται με την εικόνα και θα ήθελαν στο μέλλον να συμμετέχουν. Παρ’ όλα αυτά εξακολουθεί να είναι μια μουσική παράσταση.

Τι θυμάστε πιο χαρακτηριστικά από τότε; Τι θελήσατε να κρατήσετε και τι να αφήσετε όταν κάνατε το επόμενο βήμα σας;

Ό,τι και να θέλεις να κρατήσεις ή να αφήσεις επηρεάζεται από τον τρόπο που θέλεις να συνεχίσεις να δουλεύεις και να ζεις. Δεν έχει αλλάξει και πολύ ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτό που λέω στον εαυτό μου και στα παιδιά καμιά φόρα είναι «πάμε να κάνουμε καινούργια λάθη κι όχι τα ίδια…».

Η συνεργασία σας με τους B Movies σηματοδοτεί μια γενικότερη αλλαγή πλεύσης, εκτός από τη μουσική αλλαγή σας;

Η συνεργασία με τους B Movies δεν καθορίζεται μόνο από μένα. Είναι άνθρωποι που θαυμάζω για πολλούς και διάφορους λόγους. Το πιο ωραίο είναι να βλέπεις πως εξελίσσονται οι σχέσεις και να μαθαίνεις διαρκώς. Μια ομάδα λειτούργει πολλές φορές απρόβλεπτα και το στοιχείο της έκπληξης είναι πάντα παρόν. Σε ξεβολεύει πολλές φόρες και αυτό είναι πάντα καλό. Χρειάζεται μια εγρήγορση που δεν είναι πάντα δεδομένη και σε ξυπνάει όταν σε αποκοιμίζει γλυκά γλυκά ο εγωισμούλης σου.

Εμπνέεστε από τη ζωή σας και την καθημερινότητα; Τι είναι πηγή έμπνευσης για εσάς;

Για μένα έμπνευση πάντα ήταν το παιχνίδι. Ένα παιδί που παίζει άσκοπα στην αμμουδιά και βρίσκει τυχαία το δαχτυλίδι που χάσαμε. Τώρα τι θα το κάνει είναι μια άλλη υπόθεση, πολύ πιο σημαντική και ενδιαφέρουσα.

Τραγουδάτε για βροχοποιούς, λευκές καταιγίδες, αερικά, χαζοπούλια, διαστημόπλοια. Τι θέση έχει η φαντασία και το παραμύθι στη ζωή σας;

Σε κάποια στιγμή της ζωής μου έμαθα ότι κάποιος από τους προπάππους μου ήταν παραμυθάς, από αυτούς που στη Μικρά Ασία επαγγελματικά αφηγούνταν ιστορίες. Από τέτοιους αφηγητές υποτίθεται ότι διασώθηκε αυτό που αποκαλούμε προφορική παράδοση. Μου άρεσε αυτό και από τότε αισθάνθηκα σαν να συνδέθηκα με αυτό τον άγνωστο παππού. Είναι ένας τρόπος πιο παιχνιδιάρικος να πούμε την αλήθεια ή να την αντέξουμε. Δεν είναι η αλήθεια γι’ αυτό τουλάχιστον ας μην είναι ψέματα. Όσο για την φαντασία των ανθρώπων, δεν μου αρέσει όταν την συνδέουμε μόνο με ονειρικές καταστάσεις. Είναι πιο επείγουσα η παρουσία της στην περιβόητη καθημερινότητα. Αλίμονο αν είναι μόνο πόρτα διαφυγής. Πρέπει να είναι και όπλο ανατροπής.

Στο τραγούδι των Ξύλινων Σπαθιών «Τώρα αρχίζω και θυμάμαι» λέει ο στίχος «Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα {…} ώσπου να πάψω να φοβάμαι». Ποιόν φόβο σας θα θέλατε να διώξετε;

Αυτόν που δεν έχει πια τίποτε να μου μάθει. «Τα σκιάχτρα, τα κουρέλια…»

Ποια είναι για εσάς η φωτεινή πλευρά της ζωής;

   ==========================================


                                    Αδρεναλινη-Ξυλινα Σπαθια

    ================================================

Το βάθος του ουρανού τη νύχτα φαίνεται. Εκτός από κάτι βραδιές με συννεφιά.

ΒΑΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ


ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΙC (ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2012)

Καμιά φορά όταν ξυπνάω, ακούω φωνές, παραμιλάω


Αφορμή γι’ αυτήν την κουβέντα η επερχόμενη διπλή εμφάνιση στο Club του Μύλου, Παρασκευή 2 και Σάββατο 3 Μαρτίου. Το αποτέλεσμά της αναπάντεχο, όπως θα διαβάσετε. Περιβόλι συνειρμών, ιδεών και συναισθημάτων. 

– Γεννήθηκες στη Βέροια και έζησες στη Θεσσαλονίκη. Μίλησέ μας για τους ιδιαίτερους δεσμούς που έχεις με τις δυο αυτές πόλεις.

Γεννήθηκα στη Βρέμη της Γερμανίας. Δεν έχω αναμνήσεις από κει. Μόνο κάτι φωτογραφίες που με δείχνουν βρέφος να κοιτάω με απορία μια Γερμανίδα κυρία που δε γνώρισα ούτε θα γνωρίσω ποτέ. Μετά από λίγο βρέθηκα στη Βέροια με τον παππού μου και θυμάμαι μία δεκάρα στο φράχτη του (τρύπιο νόμισμα της εποχής) κάτι σαν το σημερινό ευρώ, μόνο που τότε η τρύπα φαινότανε.

Μέχρι την εφηβεία μου έζησα όπως τα παιδιά στην ταινία του Αβδελιώδη Το δέντρο που πληγώναμε [1986]. Σίγουρα θα την ξέρεις. [Είμαι φαν του Αβδελιώδη, απαντώ]. Η Θεσσαλονίκη είναι η χώρα της περιπέτειας με την περιβόητη ατμόσφαιρα της δεκαετίας του ’80. Πολύ καινούργιες ξένες μουσικές και ατέλειωτες βραδιές στα προβάδικα. Πολύ από όλα. Η Βέροια είναι κάτι σαν παιδικός έρωτας που δε χάνεται ποτέ. Η Θεσσαλονίκη είναι ακόμη σα να μου λέει: αν δεν ξαναφύγεις θα με χάσεις για πάντα.

Ποια ήταν τα πρότυπά σου όταν ξεκίνησες το μουσικό σου ταξίδι;

Όταν ξεκίνησα υπήρχαν δισκοπωλεία στη Βέροια. Οι βιτρίνες τους είχαν από Tom Waits έως Άκη Πάνου. Μπορούσες να βρεις το Χαμόγελο της Τζοκόντας δίπλα στους Ramones. Μπερδεύονταν όλ’ αυτά στο κεφάλι μου. Αλλά έτσι κι αλλιώς οι στίχοι ήτανε η δική μου προτεραιότητα. Μετά στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν τα πάντα. Ανακάλυπτα τη μουσική μέσα απ’ τις πολλές διασκευές που κάναμε με τα Μωρά στη Φωτιά. Από Dead Kennedys μέχρι Julian Cope.

Έπειτα παραδόξως στο Παρίσι, παίζοντας στα ελληνικά εστιατόρια και αντικαθιστώντας άλλους φίλους μουσικούς, ανακάλυψα τα αριστουργήματα της λαϊκής μουσικής και τα ρεμπέτικα. Κι έμεινα άναυδος από τις συνθέσεις πολλών λαϊκών και «τουριστικών» -όπως τα έλεγαν υποτιμητικά- τραγουδιών. Αληθινά πανεπιστήμια της αρμονίας και των ρυθμών. Που να προλάβεις να αποκτήσεις πρότυπα;

Τι μουσικές ακούει ο Παύλος Παυλίδης τώρα;

Εξακολουθώ να ακούω διαφορετικά μεταξύ τους πράγματα. Δεν είμαι φανατικός κάποιου είδους. Τα τελευταία χρόνια άκουσα πολλή μουσική που στηρίχτηκε σε ακουστικά όργανα. Είχα χορτάσει ηλεκτρονικό ήχο τη δεκαετία του ’90. Ο τελευταίος δίσκος που αγόρασα ήταν του Barry Adamson.

Οι στίχοι σου είναι κινηματογραφικοί, ενίοτε και οι τίτλοι [B-Movies, Νοσφεράτου, Super Star, Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει]. Γράφεις εικόνες θα έλεγα. Σ’ αρέσει το σινεμά;

… τη βλέπω κατεβαίνει στέκεται στο σκαλί και χάνεται για πάντα στου κόσμου τη βουή… Διονύσης Σαββόπουλος [Είδα την Άννα κάποτε]. Δεν είμαι και ο μόνος που γράφει κινηματογραφικά. Για τη γενιά μου που έζησε την τηλεόραση πριν την ψευτοελευθερία της ιδιωτικής εκδοχής της, τα αφιερώματα του Μπακογιαννόπουλου -δεν έχω κουραστεί να το λέω- ήταν παράδεισος. Στη Βέροια δεν υπήρχε άλλος τρόπος να δεις Truffaut, Tarkovskiy ή τα άπαντα κάποιου σκηνοθέτη.

 Αυτή η μελαγχολία που τραγουδάς και εκφράζεις από που πηγάζει και πώς την προσδιορίζεις;

Εγώ τη ζω ως νοσταλγία. Δεν έχω αποφασίσει ποια απ’ τις δύο είναι η χειρότερη. Εννοώ η νοσταλγία ή η μελαγχολία.

 Έχεις κάποια ξεχωριστή σχέση με τη θάλασσα [Αυτό το πλοίο..., Κοραλλένιος βυθός, Πέλαγος II]; Πες μια ιστορία προσωπική θαλασσινή.

Τον Σεφέρη δεν τον αγάπησα για τη θάλασσα αλλά για την Άλλη Θάλασσα [Αντιγράφω από το Μυθιστόρημα: Περάσαμε κάβους πολλούς πολλά νησιά τη θάλασσα που φέρνει την άλλη θάλασσα, γλάρους και φώκιες]. Τον Καββαδία επίσης, όχι για τη θάλασσα αλλά για την πορεία του που λεγόταν Λι, ανάμεσα στο διάβολο και τη βαθιά γαλάζια θάλασσα [1995]. Ωραία ταινία επίσης. [Το ξέρεις ότι ο Αγγελόπουλος την τελευταία του ανολοκλήρωτη ταινία την ονόμασε Η Άλλη Θάλασσα; τον ρωτώ.] Όχι εννοώ τον Σεφέρη, για τον Αγγελόπουλο δεν το ήξερα.

Πώς βλέπεις τα κύματα-κινήματα των αγαναχτισμένων και τους αντάρτες πόλεων; Υπάρχει διέξοδος; Η κρίση είναι πολιτική ή πολιτιστική και πνευματική;

Μια που μιλάμε για ταινίες θα σου θυμίσω την ταινία του Fassbinder Η Τρίτη Γενιά [1979]. Όπου σατιρίζοντας δείχνει πως γίνονται, ακόμη κι άθελα τους, υποχείρια της εξουσίας ομάδες σαν την Μπάαντερ-Μάινχοφ του τρομοκρατικού παρελθόντος της Γερμανίας. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση αυτό που έγραφε η διαφημιστική αφίσα της ταινίας: Εγώ δε ρίχνω μπόμπες, φτιάχνω ταινίες. [Οι ταινίες του Rainer Werner είναι βόμβες.]

Λυπάμαι που ονομάζουμε κρίση τα σημερινά αποτελέσματά της. Τώρα που έπεσαν οι μάσκες που φοριόντουσαν επί τρεις δεκαετίες όχι μόνο σ’ αυτή τη χώρα, η παγκοσμιοποίηση της τοκογλυφίας δεν έχει πια ανάγκη από προσωπείο μιας που η πρόσβαση στη γνώση είναι εφικτή από τους πάντες με ένα απλό enter. Και τώρα πιασμένοι όλοι μας στη φάκα, ακούμε να αναλύουνε πάνω απ’ το κεφάλι μας το μηχανισμό της. Το χειρότερο [που θέλουν] είναι να πιστέψουμε πως όλα είναι μη αναστρέψιμα. Πνευματικός ήταν και είναι ο πόλεμος.

Πώς βλέπεις τη μουσική σκηνή της Θεσσαλονίκης; Γίνονται πράγματα;

Σ’ όλες τις πόλεις γίνονται πράγματα. Τα πιο ενδιαφέροντα από ομάδες που δεν ενδιαφέρονται για τη δημοσιότητα που θ’ αποκτήσουνε μέσω της μουσικής τους. Αν τα αγγλόφωνα ελληνικά συγκροτήματα αποφάσιζαν να τα πουν στα ελληνικά, θα ζούσαμε μία νέα χρυσή εποχή αυτού που αποκαλούμε «ελληνικό τραγούδι».

Ποιοι είναι σήμερα οι B-Movies;

Είναι ο Αλέκος Σπανίδης στα τύμπανα, ο Τόλης Δεληγιάννης στο μπάσο, ο Θανάσης Τζίγκοβιτς στην ηλεκτρική κιθάρα και ο Ορέστης Μπενέκας στα πλήκτρα.

Υπάρχουν σχέδια για ένα επόμενο σιντί;

Με τους B-Movies φτιάχνουμε τώρα τον πιο ομαδικό μας δίσκο. Ελπίζω πως θα είναι έτοιμος αρχές του καλοκαιριού.

Αφιέρωσε μας ένα στίχο από κάποιο επόμενο κομμάτι.

Καμιά φορά όταν ξυπνάω, ακούω φωνές, παραμιλάω.

27/02/2012
Κώστας Γ. Καρδερίνης





   ======================================================

        
                                  Ο Βασιλιάς Της Σκόνης - Ξύλινα Σπαθιά

      ============================================

Παύλος Παυλίδης


PavlosPavlidis 20071214 MylosThessaloniki.jpg
PavlosPavlidis 2007 MylosThessalonikι


Γέννηση      13 Οκτωβρίου 1964 (51 ετών)
Τόπος γέννησης     Βρέμη, Γερμανία
Εθνικότητα Ελληνική
Επάγγελμα/
ιδιότητες      τραγουδιστής και κιθαρίστας
Είδος Τέχνης         τραγουδοποιός, μουσικός, στιχουργός και ποιητής

Ο Παύλος Παυλίδης (13 Οκτωβρίου 1964) είναι Έλληνας μουσικός, στιχουργός και τραγουδοποιός. Γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 1964 στη Βρέμη, μεγάλωσε στη Βέροια και ζει στη Θεσσαλονίκη. Γνωστός στο ευρύ κοινό έγινε ως κιθαρίστας στην ελληνική ροκ μπάντα Μωρά στη Φωτιά (1986 - 1988) και μετέπειτα ως frontman και στιχουργός στα Ξύλινα Σπαθιά (1993 - 2003). Από το 2004, ακολουθεί solo καριέρα και συνεργάζεται με τους B-Movies.

Οι γονείς του ήταν μετανάστες στη Γερμανία και ο ίδιος μετακομίζει συχνά. Σημαντικό μέρος της ζωής του θα το περάσει στο εξωτερικό, με κύριους σταθμούς το Παρίσι και τη Γενεύη.

Παύλος Παυλίδης & Μωρά στη Φωτιά

Στην Ελλάδα αρχίζει να δραστηριοποιείται σαν κιθαρίστας σε τραγούδια του Στέλιου "Σαλβαδόρ" Παπαϊωάννου, με το συγκρότημα Μωρά στη Φωτιά, την περίοδο 1986 - 1988, οπότε και αποχωρεί, μετά την ηχογράφηση και κυκλοφορία του πρώτου δίσκου "Μωρά στη Φωτιά", το 1987.

Παύλος Παυλίδης & Ξύλινα Σπαθιά

Δημιουργικότερη, ωστόσο, περίοδος στη ζωή του θεωρείται αυτή των Ξύλινων Σπαθιών. Αυτό, τόσο λόγω της μεγάλης απήχησης και πλήρους αναγνώρισης από ένα διψασμένο για καλό ροκ ηλεκτρονικό ήχο κοινό, όσο και λόγω του ποιοτικού, αλλά και ποσοτικού πια μεγέθους του έργου του. Το ταξίδι με τα Ξύλινα Σπαθιά θα διαρκέσει μέχρι και το 2003. Μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες του με τα Ξύλινα Σπαθιά υπήρξαν τα τραγούδια: "Ο βασιλιάς της σκόνης", "Αδρεναλίνη" και "Λιωμένο παγωτό". Μεγάλο μέρος της δισκογραφικής δουλειάς των Ξύλινων Σπαθιών αναφέρεται στη μάστιγα των ναρκωτικών.

Παύλος Παυλίδης & B-Movies

Μετά το «χωρισμό» αυτό, ο Παυλίδης αναλαμβάνει πια εξ ολοκλήρου τον έλεγχο της δουλειάς που θα παρουσιάζει. Οι συνεργασίες του με μουσικούς είναι πιο προσεκτικές και τα αποτελέσματα που ακολουθούν βαδίζουν πια χωρίς συμβιβασμούς και φτιασιδώματα στο καλλιτεχνικό και αισθητικό μονοπάτι που επιλέγει ο ίδιος. Συγκροτήθηκε λοιπόν μια νέα ομάδα, οι B-movies, οι οποίοι θα είναι στο εξής οι συνοδοιπόροι του. 

Το 2004, κυκλοφορεί ο πρώτος προσωπικός του δίσκος με τίτλο "Αφού λοιπόν ξεχάστηκα". 

Το 2006, κυκλοφορεί ο δίσκος "Άλλη μια μέρα", σε συνεργασία με τους B-movies. 

Το 2008, κυκλοφορεί το "Live στο θέατρο Απόλλων της Σύρου", μαζί με τους B-Movies. 

Το καλοκαίρι του 2009, κυκλοφορεί το DVD "REC", το οποίο περιέχει ένα ντοκιμαντέρ 72 λεπτών γύρω από τα τραγούδια των προσωπικών δίσκων του, της μουσικής του καριέρας και των παραστάσεων στη Σύρο, δώδεκα τραγούδια από τις παραστάσεις στο θέατρο Απόλλων και ένα audio CD με τραγούδια από τους προσωπικούς του δίσκους σε διαφορετικές εκτελέσεις και μία ακουστική εκτέλεση του “Τροφή για τα θηρία”. 

Το 2010, κυκλοφορεί ο δίσκος "Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει", σε συνεργασία με τους B-movies. 

Το 2013, κυκλοφορεί ο δίσκος "Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί" και το 2015 επιστρέφει με τον δίσκο "Στον διπλανό ουρανό".

Σε όλη του την πορεία, ο Παύλος Παυλίδης είναι ένας καλλιτέχνης που πειραματίστηκε, ρίσκαρε στον ήχο του, αλλά πάντα διατηρώντας μια υψηλή αισθητική στο έργο του και μια καλλιτεχνική ηθική αρνούμενος την αστερόσκονη που αφειδώς προσφέρουν τα ΜΜΕ σε ροκ μπάντες. Συνεχίζει το δικό του ταξίδι στην ροκ σκηνή, που «...δεν έχει τέλος...».

Δισκογραφία

Παύλος Παυλίδης & Μωρά στη Φωτιά
Μωρά στη Φωτιά, 1987
Παύλος Παυλίδης & Ξύλινα Σπαθιά
Ξεσσαλονίκη, 1993
Πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου, 1995
Μια ματιά σαν βροχή, 1997
Τροφή για τα θηρία, 1999
Ένας κύκλος στον αέρα, 2000
Live, 2003
The Best Of, 2005
Παύλος Παυλίδης[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]
Αφού λοιπόν ξεχάστηκα, 2004
Παύλος Παυλίδης & οι B-Movies
Άλλη μια μέρα, 2006
Live στο Θέατρο Απόλλων της Σύρου, 2008
Αυτό το πλοίο που όλο φτάνει, 2010
Ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί, 2013
Στον διπλανό ουρανό, 2015
Μια πυρκαγιά σ' ένα σπιρτόκουτο, 2016

Συμμετοχές

Γιώργος Χριστιανάκης - Ο θυρωρός, 2001
Viton & Stel - Wooden Swordz, 2004
Θέρος, 2005
Νίκος Ζούδιαρης - Για ποιο ταξίδι μου μιλάς, 2007
Mad Max, 2008
Ορφέας Περίδης - Live & με τους φίλους του, 2009

                  ==================================

Ξύλινα Σπαθιά



Καταγωγή  Θεσσαλονίκη, Ελλάδα
Eίδος Ελληνικό Rock
Alternative Rock
Electronic Rock
Παρουσία    1993 - 2003
Δισκογραφική εταιρεία    Ano Kato Records
Virgin Records

Τα Ξύλινα Σπαθιά ήταν ένα από τα δημοφιλέστερα μουσικά συγκροτήματα της Ελλάδας, προερχόμενο από τη Θεσσαλονίκη, που τη δεκαετία του 1990 ξεχώρισε για τον ιδιαίτερο ήχο του, ο οποίος ήταν πρωτοφανής για τα ελληνικά δεδομένα της εποχής.

Η μουσική τους συνδυάζει στοιχεία από την pop, τη rock, και την electronica, διατηρώντας ταυτόχρονα ένα ελληνικό μελωδικό "χρώμα", ενώ οι έντονα προσωπικοί και βιωματικοί στίχοι του Παύλου Παυλίδη διακρίνονται για την ποιητικότητα και την εικονοπλαστικότητά τους. Γενικότερα, στα τραγούδια των Ξύλινων Σπαθιών κυριαρχεί μια ατμόσφαιρα συναισθηματικής φόρτισης, που εκφράζεται άλλοτε με εξωστρέφεια και έντονους ρυθμούς και άλλοτε με μια ήρεμη εσωτερικότητα.

Από το 1993 και μέχρι τη διάλυση τους, το 2003, κυκλοφόρησαν 5 album (4 studio, 1 live) και 1 cd single. Αν και σημείωσαν από νωρίς μεγάλη εμπορική επιτυχία, απέφυγαν να εκτεθούν στα media και διατήρησαν την καλλιτεχνική αυτονομία τους, επιδιώκοντας να εξελίσσουν τον ήχο τους από δίσκο σε δίσκο, αλλά και στις ζωντανές εμφανίσεις, κατά τις οποίες αυτοσχεδίαζαν και "πείραζαν" δημιουργικά τα τραγούδια τους, διατηρώντας το μουσικό τους ένστικτο σε εγρήγορση. Αυτή η διάθεση για πειραματισμό αποτυπώθηκε ιδιαίτερα στο album «Μια ματιά σαν βροχή», που κυκλοφόρησε το 1997 και αποτελεί ίσως τον πιο επιτυχημένο -καλλιτεχνικά- δίσκο του συγκροτήματος και γενικότερα ένα από τα πιο σπουδαία μουσικά και στιχουργικά δείγματα γραφής της ευρύτερης ηλεκτρονικής σκηνής της Ελλάδας.

Το αυθεντικό line up των Ξύλινων Σπαθιών αποτέλεσαν οι: Παύλος Παυλίδης (φωνή, κιθάρα), Βασίλης Γκουνταρούλης (πλήκτρα, samplers), Χρήστος Τσαπράζης (μπάσο) και Πάνος Τόλιος (τύμπανα, κρουστά 1993-1997). Μέλη της μπάντας υπήρξαν επίσης οι: Σταύρος Ρωσσόπουλος (κιθάρα 1993-1994), Τάκης Κανέλλος (τύμπανα 1997), Γιάννης Μήτσης (τύμπανα 1998-2003), Κώστας Παντέλης (κιθάρα 2000-2003) και Νίκος Κυριακόπουλος (κρουστά, φωνητικά 2001-2003), ενώ συνεργάστηκαν δισκογραφικά με τους: Γιώργο Τόλιο (κρουστά), Γιώργο Παπάζογλου (κρουστά), Ρίτα Χατζηνικολή (κρουστά), Δήμο Γκουνταρούλη (τσέλο), Φώτη Σιώτα (βιολί) και Αριστείδη Χατζησταύρου (κλασική κιθάρα).

Καλλιτεχνική Σταδιοδρομία

Το 1989, ο Παύλος Παυλίδης, μετά τη συμμετοχή του στο μουσικό συγκρότημα Μωρά στη Φωτιά, πηγαίνει στη Γαλλία και συγκατοικεί με τον φίλο του Νίκο Καντάρη στο Mériel, μια περιοχή κοντά στο Παρίσι. Εκεί δημιουργούν το studio Βrancaleone και ο Παυλίδης ηχογραφεί τα πρώτα demos των τραγουδιών του. Στον Νίκο Καντάρη είναι αφιερωμένοι οι δύο πρώτοι δίσκοι των Ξύλινων Σπαθιών. Στο Παρίσι επίσης γνωρίζεται με τον Γιάννη Μήτση που αργότερα (1998) θα γίνει μέλος του συγκροτήματος.

Το 1992, ο Παυλίδης επιστρέφει στη Θεσσαλονίκη και μαζί με τους Βασίλη Γκουνταρούλη, Χρήστο Τσαπράζη, Πάνο Τόλιο και Σταύρο Ρωσσόπουλο δουλεύουν πάνω στο υλικό που είχε ετοιμάσει κατά τη διαμονή του στη Γαλλία. Με αυτή τη σύνθεση εμφανίζονται, για πρώτη φορά, ζωντανά στην Καρδίτσα ως «Brancaleone». Αργότερα παίρνουν το όνομα «Τα Ξύλινα Σπαθιά» από το ομότιτλο παιδικό βιβλίο του Παντελή Καλιότσου.

Το 1993, κυκλοφορεί το album «Ξεσσαλονίκη» από την Ano-Kato Records. Ο δίσκος περιλαμβάνει 12 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από το Σεπτέμβριο ως τον Οκτώβριο του 1993 στο studio Magnanimοus του Γιώργου Πεντζίκη στη Θεσσαλονίκη, με ηχολήπτη το Χρήστο Χαρμπίλα, και 2 τραγούδια («Το νερό που κυλάει» και «Πουλιά 2») που προέρχονται από τις ηχογραφήσεις του Παυλίδη στο studio Brancaleone το 1992. Ως σημαντικότερα από το album ξεχωρίζουν τα: «Αδρεναλίνη», «Τραίνο φάντασμα», «Ρόδες», και «Σιωπή», με κορυφαίο το «Ο Βασιλιάς της σκόνης» που έτυχε μεγάλης απήχησης και αποτελεί πλέον ένα από τα κλασικά τραγούδια της ελληνικής ροκ σκηνής. Μια κριτική του δίσκου από την ιστοσελίδα mic.gr το 2005 αναφέρει: «Το "Ξεσσαλονίκη" πρόκειται για κάτι πολύ πιο σπουδαίο από αυτό που φαινομενικά υπήρξε τότε: ένα νέο ρεύμα για το εγχώριο ροκ...»

Το 1994, τα Ξύλινα Σπαθιά εμφανίζονται ζωντανά σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας. Τα τραγούδια της «Ξεσσαλονίκης» αρχίζουν να μεταδίδονται από το ραδιόφωνο, η ανταπόκριση του κόσμου είναι θετική, και το κοινό τους αρχίζει να μεγαλώνει. Εκείνη την εποχή αποχωρεί οριστικά από το συγκρότημα ο Σταύρος Ρωσσόπουλος, χωρίς να αντικατασταθεί από κάποιον άλλο κιθαρίστα.

Το 1995, κυκλοφορεί το album «Πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου» από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 10 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από το Σεπτέμβριο ως τον Νοέμβριο του 1994 στο studio Magnanimοus, με ηχολήπτες τους Χρήστο Χαρμπίλα και Τίτο Καρυωτάκη. Ως σημαντικότερα από το album ξεχωρίζουν τα «Ρίτα», «Ό,τι θες εσύ», «Φωτιά στο λιμάνι» και «Ατλαντίς» με κορυφαίο το «Λιωμένο παγωτό» το οποίο αποτελεί τη μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του γκρουπ, που τους έκανε γνωστούς στο πλατύ κοινό. Εξαιτίας κάποιων νομικών προβλημάτων με την πρoηγούμενη δισκογραφική εταιρεία της μπάντας ο δίσκος αποσύρεται για λίγο καιρό, όμως τα Ξύλινα Σπαθιά δικαιώνονται δικαστικά (μάλιστα στη δίκη που έγινε παρέστη ως μάρτυρας ο Διονύσης Σαββόπουλος) και το album συνεχίζει να κυκλοφορεί κανονικά. Οι πωλήσεις και οι ραδιοφωνικές αναμεταδόσεις ξεπερνούν κατά πολύ τα αναμενόμενα και ο Παύλος Παυλίδης δηλώνει: «Ο κόσμος σε βοηθάει να πας πιο πάνω, αν έχεις κάπου να πας...»

Το 1996, το «Πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου» γίνεται χρυσό. Τα Ξύλινα Σπαθιά δίνουν συναυλίες σε όλη την Ελλάδα και αποκτούν ένα ευρύ ακροατήριο. Το «Λιωμένο παγωτό» και το «Φωτιά στο λιμάνι» είναι τα super hits της ελληνικής νεολαίας.

Το 1997, κυκλοφορεί το album «Μια ματιά σαν βροχή» από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 10 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από τον Ιανουάριο ως τον Απρίλιο του 1997 στο studio Magnanimοus, με ηχολήπτες τους Χρήστο Χαρμπίλα και Τίτο Καρυωτάκη. Ως σημαντικότερα από το album ξεχωρίζουν τα «Βροχοποιός», «Δεν έχει τέλος», «Ένα παράξενο τραγούδι», «Στο βράχο» και «Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη» με κορυφαίο το εκρηκτικό «Ρομπότ». Το «Μιά ματιά σαν βροχή» είναι το αρτιότερο album των Ξύλινων Σπαθιών και ίσως η σημαντικότερη -καλλιτεχνικά- από όλες τις κυκλοφορίες τους. Εδώ γίνονται πλέον ξεκάθαρες οι προθέσεις της μπάντας να πειραματιστεί σε πιο ηλεκτρονικά ηχητικά μονοπάτια και το synthesizer του Βασίλη Γκουνταρούλη αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις συνθέσεις, τις οποίες υπογράφουν πλέον όλα τα μέλη του γκρουπ. Όσον αφορά τα κείμενα, ο Παύλος Παυλίδης έχει ωριμάσει στιχουργικά και καταθέτει τραγούδια-ποιήματα όπως το «Μόνο αυτό» και το «Στο βράχο». Σε μια συνέντευξη, εκείνης της εποχής, δηλώνει: «Αυτό που μ' ενδιέφερε από την αρχή, είναι ένα συγκρότημα που εάν πετύχαινε, να προχωρούσε και παραπέρα. 'Όταν βρεθήκαμε μαζί με τα παιδιά, κατάλαβα ότι είμαστε ένα καλό group, με απρόβλεπτη συνέχεια. Τώρα, στο υλικό του τρίτου δίσκου, η δουλειά είναι συνολική και οι ιδέες ξεπηδάνε από παντού...» Την ίδια χρονιά τα Ξύλινα Σπαθιά συνεχίζουν τις συναυλίες σε Ελλάδα και Κύπρο, με αποκορύφωμα το Φεστιβάλ Βύρωνα όπου συγκεντρώνουν 8.000 άτομα, ενώ, στο τέλος του χρόνου, έπειτα από πρόσκληση του MTV, εμφανίζονται στο H.Q. club του Λονδίνου. Αυτή είναι και η πρώτη ζωντανή τους εμφάνιση χωρίς τον Πάνο Τόλιο, ο οποίος αποχωρεί οριστικά από το συγκρότημα και τη θέση του στα τύμπανα παίρνει ο Τάκης Καννέλος των Mode Plagal.

Το 1998, ο «Πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου» γίνεται πλατινένιο ενώ το «Μια ματιά σαν βροχή» χρυσό. Οι εμφανίσεις τους στα club «Ρόδον» της Αθήνας και «Μύλος» της Θεσσαλονίκης γίνονται sold out. Τον Ιούλιο εμφανίζονται στο Rockwave Festival '98 και το Σεπτέμβρη ανοίγουν τη συναυλία των Rolling Stones στο Ολυμπιακό Στάδιο. Ο Παύλος Παυλίδης δηλώνει: «...είναι τρελή και μόνο η ιδέα να τραγουδάς μπροστά σε 80.000 κόσμο. Όταν τελειώσαμε, ο μάνατζερ των Stones μου είπε: «είστε από τους λίγους που δε φάγατε μπουκάλια. Στις περιοδείες μας έχουμε ειδικό συνεργείο για να καθαρίζει τη σκηνή από τα μπουκάλια που τρώει το κάθε support group. Σήμερα το συνεργείο θα ξεκουραστεί». Όταν τον ρώτησα ποια άλλα συγκροτήματα γλίτωσαν τα μπουκάλια μου απάντησε: «Αυτά που μπορώ να θυμηθώ είναι οι Smashing Pumpkins και οι Red Hot Chili Peppers»...» Στα τέλη του χρόνου τα Ξύλινα Σπαθιά επισκέπτονται και πάλι τη Μεγάλη Βρετανία και εμφανίζονται στο ιστορικό Hacienda Manchester. Ο Τάκης Κανέλλος δε μπορεί να ανταπεξέλθει στο φορτωμένο συναυλιακό πρόγραμμα της μπάντας, αποχωρεί, και τη θέση του στα τύμπανα παίρνει ο Γιάννης Μήτσης.

Το 1999, κυκλοφορεί το cd single «Τροφή για τα θηρία» από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 4 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από τον Απρίλιο ως τον Μάϊο του 1999 στο studio Αγροτικόν του Νίκου Παπάζογλου στη Θεσσαλονίκη, με ηχολήπτη το Χρήστο Μέγα. Τα τραγούδια αυτά είναι ενδεικτικά της διπλής ηχητικής κατεύθυνσης που είχε πάρει πλέον η μπάντα. Από τη μία ήρεμες και ατμοσφαιρικές συνθέσεις («Διαστημόπλοια» και «Χάθηκα») και στον αντίποδα, εκρηκτικοί χορευτικοί ρυθμοί και ηλεκτρονικοί ήχοι («Τροφή για τα θηρία» και «Τώρα αρχίζω και θυμάμαι»). Το single αυτό ήταν ουσιαστικά ο προπομπός του επόμενου και τελευταίου studio album του συγκροτήματος που θα κυκλοφορούσε ένα χρόνο αργότερα. Εν τω μεταξύ, τα Ξύλινα Σπαθιά συνεχίζουν με επιτυχία τις ζωντανές εμφανίσεις τους και στη σύνθεση της μπάντας προστίθεται ένα νέο μέλος, ο Κώστας Παντέλης που παίζει κιθάρα.

Το 2000, κυκλοφορεί το album «Ένας κύκλος στον αέρα» από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 10 τραγούδια που ηχογραφήθηκαν από τον Μάιο ως τον Ιούνιο του 2000 στο studio Magnanimοus, με ηχολήπτες τους Χρήστο Μέγα και Martin Ekman. Ως σημαντικότερα από το album ξεχωρίζουν τα «Η τελευταία φορά», «Τι περιμένουν», «Ο ναυαγός», «Σαν εσένα» και «Χάρτινος ουρανός» με κορυφαίο το «Πάρε με μαζί σου», το τελευταίο τραγούδι των Ξύλινων Σπαθιών που έτυχε μεγάλης απήχησης. Νωρίτερα, το χειμώνα της ίδιας χρονιάς, ο Παύλος Παυλίδης είχε αποσυρθεί στην Αμοργό, όπου, στο home studio που δημιούργησε εκεί, έγραψε τα περισσότερα από τα τραγούδια που περιλήφθηκαν στο album. Το «Ένας κύκλος στον αέρα» είναι ίσως το πιο διχασμένο -δημιουργικά- album της μπάντας, καθώς εδώ γίνονται εντονότερες οι αντιφατικές μουσικές κατευθύνσεις που είχαν ακολουθήσει στο «Τροφή για τα θηρία». Έτσι δίπλα σε έντονα, χορευτικά τραγούδια όπως το «Τι περιμένουν» συνυπάρχουν αργές, σχεδόν ψιθυριστές, συνθέσεις όπως το «Ο ναυαγός». Ωστόσο τα Ξύλινα Σπαθιά δείχνουν ότι διανύουν την περίοδο της ωριμότητας τους καταθέτοντας ένα δίσκο ο οποίος μπορεί να μην έχει την αρτιότητα και την πληθωρικότητα του «Μια ματιά σαν βροχή» ή την ορμή του «Ξεσσαλονίκη» αλλά διατηρείται σε υψηλό επίπεδο και αποτελεί προϊόν ενός συνόλου που επί πολλά χρόνια έχει δουλέψει τον ήχο του και, κλείνοντας τον κύκλο του, παραμένει δημιουργικό και απρόβλεπτο.

Την περίοδο 2001 - 2002, τα Ξύλινα Σπαθιά συνεχίζουν τις επιτυχημένες συναυλίες σε όλη την Ελλάδα παίζοντας καινούργια τραγούδια ενώ στη σύνθεση τους προστίθεται ένα έκτο μέλος, ο Νίκος Κυριακόπουλος που παίζει κρουστά και αναλαμβάνει τα φωνητικά. Το κλίμα δείχνει να είναι θετικό και φαίνεται πως έχει ανοίξει ένας νέος δημιουργικός κύκλος για το συγκρότημα. Ωστόσο η διάλυση βρίσκεται κοντά.

Το 2003, κυκλοφορεί το album «Live» από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 τραγούδια που παρουσιάστηκαν ζωντανά σε συναυλίες που έγιναν από τον Φεβρουάριο ως τον Νοέμβριο του 2001 και ηχογραφήθηκαν από την κινητή μονάδα ηχογράφησης των studio Polytropon και Octal One, με ηχολήπτες τους Χρήστο Μέγα, Μάκη Πελοπίδα, Κώστα Βάμβουκα, Αργύρη Παπαγεωργίου, Γιώργο Καζαντζή και Βαγγέλη Καλαρά. Όλα τα τραγούδια προέρχονται από τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές τους εκτός από ένα καινούριο, το «Γκραντ Οτέλ» στο τέλος του οποίου ακούγεται ο Παυλίδης να λέει ανάμεσα στα χειροκροτήματα: «...ευχαριστούμε, πρώτη φορά το παίζουμε...». Το «Live» είναι ένας δίσκος που επιχειρεί να καταγράψει το εκρηκτικό κλίμα που επικρατούσε στις συναυλίες του συγκροτήματος και να επιβεβαιώσει τη φήμη που είχαν τα Ξύλινα Σπαθιά ως δυναμική live μπάντα. Στο album αυτό καταγράφονται επίσης η αυτοσχεδιαστική διάθεση με την οποία προσέγγιζαν το υλικό τους και η εξέλιξη του ήχου τους όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό φαίνεται πολύ έντονα στα τραγούδια από τα δύο πρώτα album τους τα οποία έχουν γίνει σχεδόν αγνώριστα. Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως από τον δίσκο λείπουν οι μεγάλες επιτυχίες του συγκροτήματος, κάτι που έγινε σκόπιμα για να προβληθούν τραγούδια που αν και οι ίδιοι αγαπούσαν πολύ, είχαν μείνει στη σκιά των μεγάλων εμπορικών τους επιτυχιών. Ειδικά το «Λιωμένο παγωτό» το έπαιζαν πολύ σπάνια θεωρώντας το ένα πολύ "ταλαιπωρημένο" τραγούδι. Το album «Live» ήταν ο αποχαιρετιστήριος δίσκος της μπάντας και τον αφιέρωσαν «Σε αυτούς που ήταν μαζί μας όλα αυτά τα βράδια...»

Στα τέλη του 2003, τα Ξύλινα Σπαθιά διαλύθηκαν και τα μέλη της μπάντας ακολούθησαν διαφορετικές μουσικές διαδρομές.

Το 2005, δύο χρόνια μετά τη διάλυση του γκρουπ, κυκλοφορεί το άλμπουμ "The Best Of" από τη Virgin. Ο δίσκος περιλαμβάνει 16 τραγούδια από τις προηγούμενες δισκογραφικές δουλειές του συγκροτήματος, καθώς κι ένα remix του "Βασιλιά της σκόνης" με τον τίτλο "Wooden Swordz", από τους Viton & Stel, ως bonus track.

Δισκογραφία

Ξεσσαλονίκη
Δισκογραφική εταιρεία: Ano Kato Records
Τύπος: 1 CD
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 1993
Λίστα τραγουδιών
Αφού σου το 'πα
Ερώτηση κλειδί
Ξεσσαλονίκη
Ο καβαλάρης του τρόμου
Το νερό που κυλάει
Πουλιά 1
Ο βασιλιάς της σκόνης
Αδρεναλίνη
Τραίνο φάντασμα
Σιωπή
Πουλιά 2
Ρόδες
Λόλα
Το νερό που κυλάει 2
Πέρα απ' τις πόλεις της ασφάλτου
Δισκογραφική εταιρεία: Virgin Records
Τύπος: 1 CD
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 1995
Λίστα τραγουδιών
Λιωμένο παγωτό
Ρίτα
Ο εξορκιστής
Ό,τι θες εσύ
Φωτιά στο λιμάνι
Ατλαντίς
O Κάιν
Μη ρωτάς
Οι συμμορίες της ασφάλτου
Μη ρωτάς (Remix 2)
Μια ματιά σαν βροχή
Δισκογραφική εταιρεία: Virgin Records
Τύπος: 1 CD
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 1997
Λίστα τραγουδιών
Ρομπότ
Το καράβι
Ζεστός αέρας
Έχεις ξανάρθει εδώ
Βροχοποιός
Δεν έχει τέλος
Ένα παράξενο τραγούδι
Στο βράχο
Μόνο αυτό
Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
Τροφή για τα θηρία
Δισκογραφική εταιρεία: Virgin Records
Τύπος: 1 CD S
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 1999
Λίστα τραγουδιών
Τροφή για τα θηρία
Διαστημόπλοια
Χάθηκα
Τώρα αρχίζω και θυμάμαι
Ένας κύκλος στον αέρα
Δισκογραφική εταιρεία: Virgin Records
Τύπος: 1 CD
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 2000
Λίστα τραγουδιών
Η τελευταία φορά
Πάρε με μαζί σου
Στο Νότο
Τι περιμένουν
Ο ναυαγός
Κοιτάζω τα σπίτια
Σαν εσένα
Πρέπει να έρθεις
Χάρτινος ουρανός
Οι δαίμονες
Live
Δισκογραφική εταιρεία: Virgin Records
Τύπος: 1 CD
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 2003
Λίστα τραγουδιών
Ατλαντίς
Ρίτα
Ένα παράξενο τραγούδι
Ρόδες
Τι περιμένουν
Τα πουλιά
Σαν εσένα
Γκραντ Οτέλ
Στο βράχο
Τώρα αρχίζω και θυμάμαι
Δεν έχει τέλος
Τρένο φάντασμα
Πάρε με μαζί σου
Αδρεναλίνη
Κοιτάζω τα σπίτια
The Best Of
Δισκογραφική εταιρεία: Virgin Records
Τύπος: 1 CD
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 2005
Λίστα τραγουδιών
Λιωμένο παγωτό
Ρίτα
Φωτιά στο λιμάνι
Ατλαντίς
Ο βασιλιάς της σκόνης
Βροχοποιός
Ένα παράξενο τραγούδι
Κοιτάζω τα σπίτια
Η τελευταία φορά
Γκραντ Οτέλ (Live)
Αδρεναλίνη
Πάρε με μαζί σου
Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
Τροφή για τα θηρία
Διαστημόπλοια
Σαν εσένα


     =========================================

Ο Παύλος Παυλίδης δεν απογοήτευσε ποτέ τον κόσμο του

Με αφορμή το live του Παύλου στο Gagarin 205, ο Ηλίας Αναστασιάδης θυμάται μια συνάντηση μαζί του και αναλύοντας το προφίλ του, συμπεραίνει ότι ο Παυλίδης παραμένει χρόνια πιστός σε όσα φανερώνει η μουσική του γι' αυτόν.




Τέτοιες μέρες ήταν, τρία χρόνια πριν, όταν μετά από λίγο ψάξιμο στο google maps και μερικό κουβεντολόι με τη Χρύσα, το τοπ μόντελ του Gagarin 205, έφτανα έξω από το σπίτι-στούντιο του Παύλου Παυλίδη στη Νέα Σμύρνη. Κατά την προσφιλή μου συνήθεια, εντόπισα το σπίτι και έκανα μια βόλτα το τετράγωνο για να βάλω σε μια σειρά αυτά που ήθελα να συζητήσουμε. Στην περίπτωση του σπιτιού του Παύλου, έκανα δύο βόλτες το τετράγωνο, βασικά γιατί δίσταζα να χτυπήσω το κουδούνι.

Δεν είχα ιδέα πώς είναι ο Παυλίδης σαν άνθρωπος, αν και το 'όχι ο πιο επικοινωνιακός στον κόσμο' ήταν μια φήμη που τον συνόδευε και φαινόταν δίκαιη, χωρίς μάλιστα να θίγει κανέναν. Και πάλι, δεν νομίζω πως αυτός ήταν ο λόγος που δίσταζα. Εννοώ ότι έχω πάρει συνέντευξη από τον Νικήτα Κλιντ μάλλον την πιο ακατάλληλη για συνεντεύξεις περίοδο της ζωής του, και από δεκάδες μοντέλα (μικρός ήμουν, δεν ήξερα) που οι πιο ψαγμένες απαντήσεις τους ήταν τα “Ναι”, “Όχι” και “Δεν ξέρω”.

"Για μένα δεν υπάρχει νίκη, μόνο ένας φίλος μου χαμένος"
 
                               Οι συμμορίες της ασφάλτου - Ξύλινα Σπαθιά


Το θέμα με τον Παυλίδη δεν ήταν αν θα πει πολλά ή λίγα, ενδιαφέροντα ή βαρετά, αλλά ότι ήταν ο μοναδικός πραγματικός παιδικός μου ήρωας, με τον οποίο θα είχα μοιραστεί ως τότε έναν καναπέ και δυο-τρεις ώρες. Δεν ξέρω πόσο ελαφρά αντιμετωπίζεις πια τους παιδικούς σου ήρωες. Βασικά δεν ξέρω καν τι παίζει σήμερα, σε μια εποχή που βρίθει από χιλιάδες μοναδικούς 'ήρωες' για κάθε μέρα του χρόνου. Μην στα πολυλογώ, είχα τρομερή αγωνία μέχρι να τελειώσουν οι χαιρετούρες και να τα πούμε σαν άνθρωποι.

Γιατί τέτοια πρεμούρα; Κάτσε να διαλέξω δυο-τρεις από τους πεντακόσιους λόγους:

- Γιατί το 'Αλλάζει Πρόσωπα η Θλίψη' έχει σημαδέψει τη μεγαλύτερη χυλόπιτα -και σε συναίσθημα και σε διάρκεια- που έφαγα ποτέ, στην τρυφερή ηλικία των 14.

- Γιατί ο 'Ένας Κύκλος στον Αέρα' θα μου θυμίζει πάντα το πώς μύριζαν οι πρώτες μέρες μου μακριά από το σχολείο.
- Γιατί έχω πουλήσει μαγκιά με τους στίχους του 'Αφού Σου Το 'Πα' και γιατί έχω τσακωθεί για το αν ο 'Βροχοποιός' (των Σπαθιών) είναι το καλύτερο ελληνικό τραγούδι που γράφτηκε στα 90s.

- Γιατί ο Παυλίδης έχει σκαλιστεί στο μυαλό μου ως ο τύπος που τα άφησε όλα για να πάει στο Παρίσι και μετά μάζεψε ό,τι έφτιαξε εκεί και γύρισε πίσω για να καθορίσει την εφηβεία μας.

Γι' αυτά και για άλλα χίλια τέτοια.

Μετά χτύπησα το κουδούνι.

"Τώρα για πάντα ευτυχισμένος σε μια γωνιά στη Σαλονίκη"

                                     Ξεσσαλονίκη - Ξύλινα Σπαθιά

Λατρεύω τα σκυλιά, αλλά ό,τι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί τη στιγμή που μπαίνεις σε ένα άγνωστο σπίτι και προσπαθείς να συνηθίσεις τη μορφή του Παυλίδη που έχεις δει με τόσους τρόπους αλλά ποτέ από τόσο κοντά, είναι ένα σκυλί που πηδάει πάνω σου και κλαίει αν δεν του δίνεις σημασία. Η Μέλι, το άσπρο τεριέ του Παύλου, με υποδέχτηκε σαν να με ξέρει χρόνια. Ο Παύλος χαμογελούσε αχνά και ένιωθε σίγουρα πιο άβολα από μένα για την επίθεση της Μέλι. Το σκυλί ηρέμησε και καθίσαμε αντικριστά.

Μας χώριζε ένα τραπεζάκι. Μέσα μου αναβόσβηνε η ένδειξη “Μη ρωτήσεις μαλακία, μη ρωτήσεις μαλακία”, γιατί το πρόσωπο του Παύλου μαρτυρούσε 25 χρόνια μουσικός και 50 εύθραυστος.

Δεν ήθελα να τον φέρω σε δύσκολη θέση. Δεν ήθελα να βαρεθεί, δεν ήθελα να είμαι ακόμα ένας που τον ρωτάει “Και για πες Παύλο, τι να περιμένουμε από το live στο Gagarin;”. Καλύτερα να μ' έτρωγε η Μέλι.

Ο Παύλος μού μίλησε για τα χρόνια στη Γερμανία και ότι ως παιδί μεταναστών, το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις να λες είναι η έκφραση “δεν είμαι από δω”. Το περίφημο ταξίδι στο Παρίσι ήρθε στα 23. Ήταν ένα δώρο στον εαυτό του, μια θαρρετή ζαριά στη λογική του “φεύγω και δεν ξέρω αν θα ξαναγυρίσω”. Για την ακρίβεια, δεν είχε λεφτά για εισιτήριο επιστροφής.

“Στο Παρίσι αντί να μπω στη μουσική, σχεδόν εξαφανίστηκα από αυτήν. Η ενημέρωση που είχα περί των μουσικών ήταν πληρέστερη στη Θεσσαλονίκη παρά εκεί, αλλά για τον τρόπο που σκέφτομαι και λειτουργώ, το Παρίσι ήταν καθοριστικό γιατί άλλαξε τον τρόπο της ζωής μου. Πήγα με πάρα πολλές μουσικές στο κεφάλι στο Παρίσι. Κάποιες από αυτές τις άκουσε μετά ο κόσμος. Μερικές τις ακούει ακόμα και τώρα. Όταν πήγα εκεί, είχα ήδη μια κασέτα με ιδέες για περίπου ένα δίσκο. Το 'Δεν Είμαι Από Δω' υπήρχε σε εκείνη την κασέτα, αλλά βγήκε 15-18 χρόνια μετά”.

Με αφορμή το πρώτο μισό της ζωής του που μοιάζει με ένα συνεχόμενο ταξίδι, θυμάμαι να αναφέρω τη Γενεύη και το πόσο καθοριστική υπήρξε στη ζωή του -προφανώς γιατί κάπου το διάβασα και θεώρησα βολικό να πουλήσω ότι το ξέρω κι αυτό- και η πρώτη εύθυμη μπηχτή για τους δημοσιογράφους έκατσε στο τραπεζάκι ανάμεσά μας.

Είναι απίστευτο το πώς τα βιογραφικά που φτιάχνουν οι δημοσιογράφοι μάς ακολουθούν στη ζωή μας”.

Κάπου εκεί μου λέει “πάμε λίγο στο στούντιο να ακούσεις τραγούδια” και ξαφνικά βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο με αυτόν και τους B-Movies και ακούμε τραγούδια που είχαν γράψει το προηγούμενο βράδυ. Δεν ξέρω αν αυτή είναι μια καλή εξέλιξη για τη συνέντευξη ή το απόλυτο φιάσκο, αλλά ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ; Είμαι σε ένα στούντιο με τον Παυλίδη και ακούμε τραγούδια που ηχογράφησε πριν δέκα ώρες. ΠΟΙΑ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ;

Μετά από 3-4 τραγούδια επιστρέφουμε στο σαλόνι. Συζητάμε το πώς μου φάνηκαν. Προσπαθώ να είμαι ειλικρινής. Μου φάνηκαν ωραία, παυλιδικά, αλλά η αλήθεια έλεγε (και λέει) ότι αν δεν υπήρχαν τα Ξύλινα Σπαθιά, δεν θα ήμουν εκεί να αποκρυπτογραφώ κάθε γωνία στη φάτσα του ή να ζυγίζω κάθε λέξη ή να θέλω να μιλήσουμε για όλους τους στίχους που έχει γράψει. Νιώθω ότι του φαίνομαι αρκούντως συμπαθής για να μη με ξεπετάξει μ' ένα “Είμαστε ΟΚ, τελειώσαμε;”. Εδώ με έμπασε στο στούντιο, σκέφτομαι. Εδώ με συμπάθησε η Μέλι.

Λίγο πριν πω για πρώτη φορά τις λέξεις 'ξύλινα σπαθιά', χτυπάει το τηλέφωνό του. Είναι ένας φίλος. Αφού μιλήσουν για κάτι φοβερά πετάλια και δυο παλιές κιθάρες, τον καλεί από το σπίτι. "Έχω φέρει κάτι φανταστικά κρασιά. Έλα να τα πιούμε. Είναι και ένα πολύ καλό παιδί εδώ”. Αυτός ήμουν εγώ. Το φωτάκι με την ένδειξη 'on' είχε ανάψει. Θα ρωτούσα για τα Σπαθιά.

Αναφέρω μερικούς στίχους και τον ρωτάω αν μιλάνε για τα ναρκωτικά. “Να μη σε νοιάζει”, μου απαντάει και φυσάει την κάφτρα του τσιγάρου κινηματογραφικά. Γελάει. Ο πάγος έχει σπάσει και στην περίπτωση του Παυλίδη, ενός ανθρώπου που δεν είναι καμία στιγμή αγενής, αλλά δεν θα 'ρθει να σε πάρει και αγκαλιά, αυτό ισοδυναμεί με επτά-οχτώ στρώματα πάγου περισσότερα από τον μέσο άνθρωπο.

"Στα σκοτεινά οι θεατρίνοι παίζουνε ρώσικη ρουλέτα"

Τι ισχύει σήμερα; Συνεσταλμένος παρά αντικοινωνικός και πράος παρά σνομπ, ο Παυλίδης συνεχίζει τόσα χρόνια να μην απογοητεύει όσους ταυτίστηκαν με τους στίχους και τα τραγούδια και τη μουσική του.

Η συνέπειά του στο να παραμένει αυτός ο κλειστός, ντροπαλός τύπος που γνωρίσαμε πριν εικοσιπέντε χρόνια είναι παροιμιώδης, ακριβώς γιατί δεν έγινε ούτε δευτερόλεπτο επιτηδευμένα. Είναι ένας άνθρωπος που υποφέρει στο προσκήνιο, αλλά δεν μπορεί να κάνει αλλιώς.

Δεν μας απογοήτευσε ποτέ όχι απαραίτητα υπό την έννοια του 'ό,τι βγάζει είναι αριστούργημα' όσο υπό την έννοια του ότι δεν κάνει αρπαχτές, δεν αλλάζει τη βασική αισθητική του, δεν συναινεί σε άστοχες συνεργασίες και επιμένει ο λόγος του είναι μόνο η μουσική.

                                       Παυλίδης Παύλος ~ Αερικό

Για το τέλος, άφησα μερικές στιγμές του από εκείνη τη συνέντευξη για το Cosmo.gr το 2012 που δυστυχώς δεν μπορείς να βρεις πια στο ίντερνετ. Η παραδοχή ότι οι Τρύπες ήταν πάντα το αγαπημένο του ελληνικό συγκρότημα δεν ήταν ούτε μέσα στις πέντε κορυφαίες στιγμές αυτής της συνάντησης.

Δεν έχω ξανασυναντήσει τον Παύλο από τότε.

"Μου αρέσουν λίγα κομμάτια από τα Σπαθιά. Στα περισσότερα, επειδή εμπλέκομαι, βλέπω ποιο είναι το πρόβλημα. Κάποιες φορές, όταν είμαι σε παρέα, καταφέρνω να μπω στο μυαλό κάποιου που δεν τον απασχολεί το αν τραγούδησα καλά ή αν είναι σπουδαίο αισθητικά αυτό που συμβαίνει, με αποτέλεσμα να πιάνω την ουσία των κομματιών την οποία έχανα κρίνοντάς τα. Κάποια μου αρέσουν, κάποια όχι".

"Στο 'Ξεσσαλονίκη', είναι περισσότερα τα αισθητικά προβλήματα που βλέπω. Σαφώς αγαπώ τον δίσκο και όσο περνά ο καιρός μου αρέσει περισσότερο ο ήχος του. Δεν είναι τόσο επεξεργασμένος όπως στον δεύτερο που είναι overprocessed και φαίνεται ότι ψευτίζει εις βάρος του νοήματος".

"Δεν νομίζω πως κάνω δίσκους για να είναι στη μόδα. Είναι τόσο πολύ στο επίκεντρο της δουλειάς μου το στιχουργικό κομμάτι που τα καθορίζει όλα. Όποτε αισθάνομαι ότι έχω να πω καινούργιες ιστορίες, θα τις πω. Είτε είναι μελαγχολικές είτε φωτεινές. Δεν νομίζω ότι είναι φωτεινός ένας άνθρωπος όταν παίζει ματζόρε. Και στη Λατινική Αμερική υπάρχει πολλή θλίψη. Δεν σημαίνει ότι όπου υπάρχει σάμπα υπάρχει και χαρά".

"Υπάρχει πολύς κόσμος που βλέπει τη μουσική σαν παυσίπονο. Λες και πρέπει να πάρει ένα χάπι και να του περάσει η μελαγχολία η οποία είναι κάτι εσωτερικό. Υπάρχουν οι παυσίπονες μουσικές και αυτές που σε θεραπεύουν πραγματικά. Μπορείς να διαλέξεις".

"Δεν ταυτίζω τον εαυτό μου με κάποιου είδους θλίψη. Έχω γράψει κι ένα τραγούδι που λέει πολύ ξεκάθαρα την άποψη μου για αυτήν (σ.σ. το 'Αλλάζει Πρόσωπα Η Θλίψη'). 'Σ' όποιον τη ρίχνει από το θρόνο, εσένα λέει θέλω μόνο'. Είναι ο μηχανισμός των αντιθέτων. Είχα την εντύπωση πως με τόσους Βουδιστές στην Ευρώπη ότι αυτά είναι η αλφαβήτα".

"Δεν ξέρω γιατί ένα κομμάτι πρέπει να μην ακούγεται. Έχω την εντύπωση ότι το 'Λιωμένο Παγωτό' είναι καλό τραγούδι και γι' αυτό ακούγεται. Τώρα αν μαθαίνεις ότι κυκλοφορεί στις πίστες, λες πως μάλλον δεν έκανες κάτι καλά. Ή ήταν η μοίρα του να πάει κι από κει. Αν έβγαινε σήμερα και το άκουγα, θα έλεγα ότι είναι ένα καλό τραγούδι. Μου αρέσει αυτό που λέει".

"Πώς να είναι αντίπαλο κάτι σπουδαίο, το οποίο θαυμάζεις; Εξακολουθεί το αγαπημένο μου ελληνικό συγκρότημα να είναι οι Τρύπες με διαφορά. Κι αυτό έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τους στίχους. Θαυμάζω τον Γιάννη σαν fan από τότε που ήμουν μικρός ως και τώρα. Έχουμε συναναστραφεί κατά καιρούς".

"Θα ήθελα να είμαι πιο επιεικής ως δάσκαλος με τον εαυτό μου. Καμιά φορά μου θυμίζω κάτι δασκάλους που δεν χώνευα γιατί ήταν υπερβολικοί. Καμιά φορά είμαι παραπάνω αυστηρός απ΄όσο θα 'πρεπε, αλλά αυτό δεν βοηθάει να μην το ξανακάνω".
 

    =================================================


 ΠΗΓΕΣ





PAVLOS PAVLIDIS OFFICIAL WEB SITE — ο επίσημος ιστότοπος του ...


 Παύλος Παυλίδης - Βικιπαίδεια

Ξύλινα Σπαθιά - Βικιπαίδεια



   ============================================



                                         XYLINA SPATHIA,Atlantis

      ================================================


                                 Ξύλινα σπαθιά - Λιωμένο παγωτό

    ===============================================