Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

Χρήστος Μαγκλάσης ( Κνάκαλος )






      -----------------------------------------------------------------------------------------


( Εισαγωγικό σημείωμα )

«Όταν ο ήλιος του πολιτισμού είναι χαμηλά στον ορίζοντα, ακόμα και οι νάνοι ρίχνουν μεγάλες σκιές.

Karl Kraus, 1874-1936, Αυστριακός συγγραφέας »

                                         -------------------------------------

Η κρίση που μαστίζει τη χώρα μας εδώ και χρόνια δεν είναι μόνο οικονομική όπως πολλοί υποστηρίζουν.

Είναι πρωτίστως πνευματική, συνεπώς ηθική.

Ένας από τους καλύτερους τρόπους να αντισταθούμε, να πολεμήσουμε είναι να προτάξουμε τη συλλογική μας δράση μέσω του πολιτισμού, μέσω των Γραμμάτων και των Τεχνών.

Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ θέλοντας να ευχαριστήσει εμπράκτως και όχι τυπικώς τα μέλη εκείνα που κοσμούν τη σελίδα του με τα πονήματά τους, αποφάσισε να προχωρήσει στη δημιουργία Πολιτιστικού Λευκώματος Μελών ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΥ .  ( ΠΟ. ΛΕ. Μ. ΑΣ. )

Η συγκεκριμένη ανάρτηση του ΠΟ. ΛΕ. Μ. ΑΣ. είναι αφιερωμένη στον κο Χρήστο Μαγκλάση ( Κνάκαλος ) . 

Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ δίνει βήμα λόγου κι έκφρασης στον κόσμο του κι εύχεται όμορφες δημιουργίες και συλλεκτικές αναρτήσεις !


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


ΥΓ : Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ ευχαριστεί θερμά τον κο Χρήστο Μαγκλάση για την ευγενική συγκατάθεση και παραχώρηση υλικού.




     ----------------------------------------------------------------------------------------------------


Ο Χρήστος Μαγκλάσης (Kνάκαλος) ασχολείται με την λογοτεχνία, γράφοντας ποιήματα και διηγήματα, όπως και με το blogging. Παρατηρητής της ζωής, φορτωμένος μ΄ένα σακούλι εμπειρίες κι αντίστοιχη γνώση, έχει μια χούφτα λέξεις κάθε φορά, να εκφράσει συναισθήματα, που ξεχειλίζουν. Νοιώθει μέσα του πως είναι ένας απλός διασώστης στιγμών και προσώπων που χάνονται. Τον συγκινεί ό,τι δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, ό,τι κρύβεται πίσω από την πόρτα, κάτω απ΄το χαλί, πίσω απ΄τις λέξεις. Έχει δημοσιεύσει πλήθος ποιημάτων, αλλά και διηγημάτων σε λογοτεχνικά περιοδικά και σε blog.-

                           -----------------------------------------------------

Ποίηση: «Ποιος είμαι;»
Του Κνάκαλου // *


 f8



Είμαι εγώ
ή δεν είμαι;

Είμαι ό,τι πιστεύω
ή ό,τι σου φαίνεται;

Να ψάξω μήπως είμαι αντίγραφο
κι αν χαθώ, πως θα μ’ αναζητήσεις;

Εαυτέ μου, πως παραμορφώθηκες,
και μου λένε, ότι δεν είσαι δικός μου;

Ξέρω κρύβεις τις ελλείψεις σου,
(όλοι το ίδιο κάνουνε),
αλλά να βγαίνεις τόσο αγνώριστος;

Να ‘σαι ο εαυτός σου λένε,
αλλά ποιος εαυτός,
ο ανάπηρος ή ο δυνάμενος;

Από ‘κει που κρατάω είμαι
ή όπου έχω φτάσει;

Δυο φτερά που με κόπο έφτιαξα,
φταίω που δεν φαίνονται;
να τα ξεμασκαλίσω ή να τα κάνω πόδια;

Ποιο σου συναίσθημα να κερδίσω,
για να με ταυτοποιήσεις,
την αγάπη, τον σεβασμό
ή μήπως τον φόβο και τον υπολογισμό.

Ποιος είμαι, πες την αλήθεια…


( * Ο  Κνάκαλος είναι συνταξιούχος, Υποστράτηγος ε.α. με γνωστικές ανησυχίες, που ξεδίψασε σε πανεπιστημιακές σχολές της Αθήνας. Ασχολείται με την συγγραφή (λογοτεχνικά κείμενα, ποίηση, μελέτες ), έχοντας πληθώρα δημοσιεύσεων και με το blogging με ενδιαφέροντα λαογραφικά, ιστορικά, γλωσσολογικά, λογοτεχνικά.)



                       -------------------------------------------------------------

Βροχή παιδί

Μια βροχή κι οι ήχοι της
 με στέλνουν
 στου τζαμιού το θάμπος
 όπου καθρεφτίζομαι παιδί,
 πολύ παιδί.
 Παρόν και παρελθόν σε όσμωση.

Εγώ παιδί,
 σε ξένο σπίτι
, η γυναίκα μου
 μια άγνωστη,
 (δεν την θυμάμαι απ΄το σχολείο),
 μεγάλα παιδιά με αποκαλούν μπαμπά
 (πως είναι δυνατόν...),
 αφού εγώ είμαι παιδί.

Πιο μικρό παιδί, πιο μεγάλος ο φόβος.

Σύγκρυο απ΄την σύγχυση
 κι ετοιμάζομαι να φωνάξω μαμά.
 Μα πως, αφού στο εικονοστάσι της ψυχής
 μπροστά μπροστά τους έχω,
 να λένε χαμογελαστά
 το πετρωμένο αντίο.

Μια αστραπή σκίζει την σκοτούρα,
 τραντάζεται ο γυάλινος θόλος
 και ξάφνου, το μέσα λούκι
 ξεκαθαρίζει απ΄το απρόσμενο ανακάτεμα.

Κυρίαρχο το παρόν
 κι η ανάμνηση κατακάθεται στον πάτο.

Γερνάω απότομα,
 φεύγει το παιδί,
 και πριν χαθεί στου νου την πόρτα,
 εισβάλλουν αδυσώπητες οι ανάγκες.

Ξέρεις τι λυσσάρες είναι οι ανάγκες ;
 έρχονται σαν συναγερμός
 και παριστάνουν την φλόγα στο εσωτερικό καντήλι... 
.......................................................................
 Και κάνουν τους ανθρώπους απάνθρωπους.

=====//////=====//////=====//////====

(΄Ατιτλο)


Κλεφτά φιλιά,
 αγκαλιά,
 σε μια γωνιά
 πριν το αντίο,
 δέντρο
 και τοίχος,
 στιγμιότυπο
 με του λυκόφωτος
 τα πινέλα..
 Αξιώθηκα
 τυχάρπαστος μάρτυς,
 απάγκιασε η ψυχή μου.
 Γονυκλινής,
 νομίζω πως άκουσα
 χτυποκάρδια.

======//////======//////======//////=====


Παίχτης

Παίχτης ήμουνα,
 να κερδίσω την ζωή πάλευα
 και νόμιζα πως ζούσα
 μια ζωή κανονική.

΄Επαιζα την ύπαρξή μου
 κορώνα γράμματα, 
τρέχοντας να προλάβω
 τις ώρες, τα λεπτά, τον χρόνο.

Συμμαχούσα για σίγουρα,
 πλειοδοτούσα για μια εύνοια,
 κρατούσα άσσους στο μανίκι για τα δύσκολα,
 μερικές φορές έπαιξα και τα ρέστα μου...

Χαμένος, κερδισμένος,
 στης ζωής μου το παιχνίδι,
 κυνηγούσα στιγμές κι ευκαιρίες
 κι έχανα χρόνια κι ευημερίες.

Αμβλύνθηκαν με τον καιρό τα συναισθήματα,
 νίκη και ήττα του ίδιου νομίσματος πλευρές,
 η γραμμή της επιβίωσης
 ήθελε μονίμως εναλλασσόμενο ρεύμα.

Και τώρα μόνος,
 παίχτης διαχρονικός,
 μια κερδισμένος και μια χασούρης,
 παίζω για να ζω και ζω ,
 για να παίζω.

Πάνω- κάτω, να τσακίζει
 η ευθεία ισοηλεκτρική γραμμή,
 ''εν ου παικτοίς''.ο θάνατος παντού ''no bet'' !
. ................................................................ 
΄Ασσο ή διπλό
 παίχτης σ΄όλα τα ταμπλό.

====////====/////=====/////=====


 Φύγαδε 

Είπες θα φύγεις,
 κι ακόμη εδώ,
 τα μάτια σου
 αγκιστρωμένα.

Ξεχειλίζει η απορία σου
, αν θα πονέσουνε για σε,
 αν θ΄αφήσεις κενό
 και ποιος θα το καλύψει.

΄Οποιος να φύγει θέλει,
 από πριν ,
 έχει κατευοδώσει τη σκέψη,
 αλλιώς μαγκωνοπιάνεται
 στο συρματόπλεγμα του νου,
 κι όλο φεύγει,
 μα όλο εκεί είναι.

Απ΄ το ''οίκαδε''
 μέχρι το ''φύγαδε'',
 μαίνεται μια αέναη μάχη
 με πολυποίκιλες απώλειες.

Κι εσύ φυγόμαχε
 μένεις πίσω,
 άμαχος πληθυσμός,
 ν΄ανάβεις τα καντήλια !

======/////======//////=====/////=====

Υπεράγαν

Στην χαραυγή της λαχτάρας
 θεριεύει το κύμα.

Στον κόλπο της,
 γλώσσες η θάλασσα τεράστιες,
 προκαλούν την σιωπή , που αναδεύει τα νερά.

Αποσταμένες ανάσες,
 εκρήγνυται η ώριμη απραξία,
 μέσα στο τέλμα της βολής.

Κλείνουν τα βλέφαρα,
 να κρύψουν νοιάζονται τις ηδονές,
 που μελώνουν το βλέμμα.

Ηχεί κραυγή πνιχτή,
 στραγγαλισμένη απόπειρα,
 να εγκλωβιστεί η κορύφωση
 στου ήλιου την μέσα νύχτα.

Αποθύμησε έρωτα,
 κι έλουσε φως και χρώματα
 την σκιά, που υποδύεται την πεθυμιά στ΄όνειρο.

Στην ζωή ανύπαρκτο,
 είναι ότι δεν σκέφθηκες,
 κι ό,τι δεν κατάφερες ν΄αποστάξει συναίσθημα.
 . ................................................ 
Η ζώσα ψυχή μέσα μας,
 ουδέποτε αρνήθηκε ,
 να την κεράσεις ένα θαύμα.-

    ----------------------------------------------------------


Ποίηση: «Μια βροχή μας σώζει…»
Γράφει ο Κνάκαλος  (Χρήστος Μαγκλάσης) // *


Αποτέλεσμα εικόνας για εντβαρ μουνκ κραυγη
«Κραυγή», του Έντβαρτ Μουνκ



 Συχνά τα βέλη των άλλων
καταπίνω, τα κρύβω μέσα μου,
κι αφήνω λίγο αίμα να στάξει,
για να τους αποθαρρύνω.

Φοβούνται οι άνθρωποι τα αίματα,
είναι το μήνυμα για το τέλος
της επιδίωξής τους,
…τρώσις επετεύχθη.

Συχνά είμαι διττός,
άλλος μέσα, άλλος έξω.
Φοράω το ένδυμα της ευήθειας,
αδιάβροχο όπως είναι στις βροχές
από τα πονηρά βλέμματα.

Επαναπαύονται οι άνθρωποι
με τους ηλίθιους, επιζητούν κόντρα
στην κακία τους.
Τους έμαθα πια, απ’ την καλή,
κι απ’την ανάποδη.

Τις νύχτες ξεγυμνώνομαι,
μέσα έξω ο ίδιος,
αφού πρώτα όμως
πλακωθούν οι δυο εαυτοί μου,
κατηγορώντας ο ένας τον άλλον,
για ηττοπάθεια.

Χαμένος πάντα ο ενιαίος εαυτός,
λειψός κι ελλιποβαρής,
να ψάχνω και να μετράω απώλειες,
ερείσματα που χάθηκαν.

Τώρα τελευταία παρατηρώ τους
νικημένους απ’ τον θάνατο
και μου ‘ρχεται στον νου,
πως όλα εδώ πληρώνονται…

Εσχάτως όμως βεβαιώθηκα, πως
η κακία μένει κι αναπαράγεται,
άρα ο θάνατος δεν είναι το απόλυτο τέλος
μάλλον ένα τερτίπι της ζωής είναι.

Μας φτιάχνει ελλόγου της από πηλό,
κι ύστερα δίνει μία
και μας κάνει σβόλια αφυδατωμένα.

Μαζί γεννιόμαστε με την φλόγα,
που το φως και την λάμψη της προσφέρει,
αλλά κάποιες φορές πυρκαϊά γίνεται
και καίει τα σωθικά.

Όταν στερέψει το λαδάκι στο πήλινο,
χάνεται το φως,
αλλά η πυρκαϊά άσβεστη συνεχίζει,
γλωσσού ασύνορη, να κατακαίει στο διάβα της,
δίκαιους και άδικους.

Τις νύχτες καταλήγω, πως μακριά απ’ τις φωτιές
των άλλων πρέπει να βαδίζω,
μα σαν ξημερώνει μαγεύομαι
απ’ τα χρώματα και ξεχνιέμαι
και βγαίνω έξω με το μισοφόρι της αφέλειας.

Πάντα τσουρουφλισμένος
ρωτάω τα χώματα, που έφταιξα,
κι εκείνα με περιγελούν,
πως μια βροχή με σώζει
ή μήπως λεν αλήθεια;




    -----------------------------------------------------------------------------

Αγκάθι ήσουνα


Έφυγες,
ησυχία εκεί,
κι εδώ  εκκωφαντική σιωπή.
Κατέρρευσαν όλα
με πάταγο
και πάνω τους φυτρώνουν
 ερμηνείες
μ΄ένα σωρό διαφορετικά χρώματα.
Η απουσία απορυθμίζει
τους βολεμένους,
που κάθονται σ΄αναμμένα κάρβουνα.
Αγκάθι ήσουνα
μα έσπαγες τους πομφόλυγες
πιάνοντας χώρο,
εκεί που τώρα χάσκει ένα κενό,
στο σχήμα σου..
Ουδείς αναντικατάστατος,
βέβαια,
αλλά φθίνει η γενιά των προθύμων,
και το ''πρώην'' δεν πάει
μ΄όλες τις ηλικίες...


Κνάκαλος

Στην εικόνα το αγκάθι της Σαλαμίνας

                ------------------------------------------------------------------------------------------


Λέξη κλειδί


Λέξεις στη σειρά
όμορφο φράχτη φτιάχνουν,
κι εμείς,
μαθημένοι να περνάμε ανάμεσα,
ως οιονεί
φυλακισμένοι στα στερεότυπα.
Εντός αλάνα,
κέντρο διερχομένων,
άλλος να παρκάρει,
κι άλλος να παίξει μπάλα.
Ποδοπατημένη ψυχή,
 το ποίημά σου,
ένα με τα πεσμένα κάγκελα.
Σάμπως και που να φωλιάσει
το φευγάτο βλέμμα ;
Τουλάχιστον βάλε
μια λέξη κλειδί,
ένα παγκάκι για ξαπόσταμα,
νά ΄ρχονται και να κολλούν
πάνω σου οι μνήμες.
Πού ξέρεις,
μπορεί αντί για ποίημα,
 να γίνεις κάποτε,
πλατεία ''των απανταχού
 χαμένων στο ψάξιμο''.

Λίγο είναι ;

Κνάκαλος

    --------------------------------------------------------------------------------------------------

Θα ΄θελα...




Ψαλίδι τα μάτια μου
σκίζουν τον δρόμο,
καθώς καταπίνω μετρημένα δέντρα
και κολώνες.

Πορεία ντυμένη αγωνία,
για να φθάσω σ΄έναν  προορισμό,
με τις στιγμές σπασμένα γρανάζια
και τον χρόνο ειρωνικό και αδυσώπητο.

Τι χάνω και τι κερδίζω,
δεν είμαι καθόλου σίγουρος,
κι αν κερδίζω εμένα,
χάνω την ουσία μου.

Μονοδιάστατο ταξίδι
κι όλα δεξιά κι αριστερά όμοια,
μετρημένα κι αυτοστιγμεί ξεχασμένα,
θολές γραμμές σε λευκές σελίδες.

΄Ενα ξεφύλλισμα το βιβλίο της δικής μου ζωής,
 που γέμισε τα φύλλα του, με τα βήματα των άλλων,
βαμμένα φόβο και ξεθωριασμένα συναισθήματα,
κι ούτε μια φωτογραφία
να σταθεί, να ξαποστάσει  η μνήμη.

Αντέχω , θα προλάβω άραγε,
να γράψω τουλάχιστον μια προκήρυξη,
πως θα΄θελα να΄ναι η ζωή μου,
και να μ΄ανακηρύξω ελεύθερο ;

Θά΄θελα, να διαβώ την ζωή ανάποδα,
σαν το κύλισμα της πέτρας,
σαν το πέταγμα του πεινασμένου γλάρου,
σαν την πυρωμένη φλόγα
και τον κρότο απ΄ τον λιωμένο πάγο.

Κι ύστερα ας σβήσω,
σαν την στερνή καύτρα απ΄το τσιγάρο.
Θα΄θελα....



Κνάκαλος

Πολλές ευχαριστίες στο περιοδικό Fractal και ιδιαίτερα
στην κ. Ελένη Γκίκα για την τιμή της πρώτης δημοσίευσης .



                 ------------------------------------------------------------------------------

Εξετάσεις και γονείς



Είμαι  ένα σουρωτήρι
που πασχίζω στοχεύοντας
μια τρύπα, να γίνω χωνί
και σπρώχνω το παιδί μου
να χωρέσει , σαν την βελόνα,
να περάσει κορδόνι, όλη η οικογένεια..
Ψάχνω εγώ ο γονιός για το παιδί ,
διάτρητος από ανασφάλειες
δουλείες, εξαρτήσεις και στερεότυπα,
μια τρύπα που την ορίζω μέλλον του,
γιατί φοβάμαι τους αέρηδες,
που φέρνουν την εκδίκηση για όσα
δεν του έμαθα.
Είναι ευαίσθητο το παιδί ,κι ελπίζω
να το καμαρώσω άγαλμα,να το σέβονται
 και να καταθέτουν στεφάνι οι άνεμοι
στο μεσαίο γράμμα του ονοματεπωνύμου του,
που συμπυκνώνει τον αδικαίωτο εγωϊσμό μου.
.................................................................................
Μην αγωνιάτε στα κάγκελα γονείς,
το καλό του παιδιού μας θέλουμε, όλοι,
μόνο που δίναμε εξετάσεις τόσα χρόνια
και τώρα πάμε να δούμε τα αποτελέσματα.

Καλή επιτυχία στα παιδιά !


Κνάκαλος


    ---------------------------------------------------------------------------------------------------


Σαν Μεγαλοβδομάδα...




Κυριακή,
μ΄αποχαιρέτησες,
μετά Βαΐων και κλάδων.

Δευτέρα,
σιγή ασυρμάτου,
ως Άκαρπη συκιά.

Τρίτη,
εμφανίστηκες διαρρηγνύουσα
τα ιμάτια, ως Παρθένα.

Τετάρτη,
γυναίκα αλείφουσα πόδας,
τι κι αν Δεν είσαι αμαρτωλή.

Πέμπτη,
λόγια πολλά , βασανιστικά,
για να κρυφτεί η Προδοσία.

Παρασκευή,
το γαρ πολύ της θλίψεως,
γεννά αβάσταχτο έσω Πένθος.

Σάββατο πρωί,
μια ηλιαχτίδα νίκη Αναγγέλλει,
το βράδυ πανηγύρι.
 Ανασταίνονται κι οι ζωντανοί.

Κυριακή ,
Αγαπηθήκαμε πάλι,
κάθε χρόνος, μας χαρίζει μια Λαμπρή.
..........................................................
Κύκλους κάνει η ζωή....


Κνάκαλος

Η εικόνα απ΄το www.star.gr

              ------------------------------------------------------------------------------------





           ΧΑΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ....ΠΟΙΗΣΗ ΚΝΑΚΑΛΟΣ...ΒΙΝΤΕΟ ΖΕΡΒΟΥ ΤΡΙΑΔΑ


           -------------------------------------------------------------------------------------------------------


Σάββατο, 28 Μαΐου 2016

Ciné ΦΙΛΙΠ






Ένα ακόμα κομμάτι της νιότης μου
Ένα ακόμα σημείο αναφοράς μου
Χάθηκε κι αυτό
Στη σκόνη του χρόνου

Τρύφωνας  Παπαλεωνίδας


=================================================

  


ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟ CINE ΦΙΛΙΠ



9 Σεπτεμβρίου 2011



Ένας ακόμη χειμερινός κινηματογράφος δεν θα είναι στο συνηθισμένο ραντεβού του Σεπτέμβρη και μάλλον δεν θα είναι ούτε για τα επόμενα. Ο κινηματογράφος ΦΙΛΙΠ στην Πλατεία Αμερικής, που τα τελευταία χρόνια διαχειρίζονταν το Νεανικό Πλάνο κλείνει οριστικά.

Η Αθήνα βουλιαγμένη στην κρίση, την εγκατάλειψη, την απαξίωση γίνεται φτωχότερη, με λιγότερες φωτισμένες μαρκίζες και κατά συνέπεια περισσότερο απάνθρωπη.




Η πρώτη άδεια λειτουργίας το ΦΙΛΙΠ το 1967.



Ο κινηματογράφος ΦΙΛΙΠ στεγάζεται στο ισόγειο πολυκατοικίας ιδιοκτησίας τουΑφεντάκειου Ιδρύματος στην γωνία των δρόμων Ιωάννου Δροσοπούλου και Θάσου. Χτίστηκε το 1966, την περίοδο της μεγάλης άνθησης του κινηματογράφου στην Ελλάδα, με τις καλύτερες προδιαγραφές από άποψη αρχιτεκτονικής και διαρρύθμισης του εσωτερικού χώρου. Πρώτος διαχειριστής, αυτός που έδωσε και το όνομα στον κινηματογράφο, ήταν ο Φίλιππος Ρουμελιώτης.

Στην μεγάλη κινηματογραφική «πιάτσα» της εποχής της οδού Πατησίων το σινε ΦΙΛΙΠ έκανε τη διαφορά.  Στη μνήμη των παλιών κινηματογραφόφιλων έχει μείνει σαν ένας κινηματογράφος που ξεχώριζε για την ποιότητα των ταινιών. Αργότερα, κι ενώ η κρίση στον κινηματογράφο κορυφωνόταν εμφάνισε σημάδια εγκατάλειψης.

Μπαίνοντας όμως στην πέμπτη δεκαετία της λειτουργίας του, αντί να κλείσει, όπως οι περισσότεροι κινηματογράφοι της μιας οθόνης, άνοιξε μια νέα σελίδα.

To 2002, κάτω από τη διεύθυνση του ΝΕΑΝΙΚΟΥ ΠΛΑΝΟΥ, του φορέα που διοργανώνει το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για Παιδιά και Νέους, την Ευρωπαϊκή Συνάντηση Νεανικής Οπτικοακουστικής Δημιουργίας – CAMERA ZIZANIO μεταμορφώθηκε ριζικά. Έγινε ένας σύγχρονος κινηματογράφος τέχνης με κύριο προσανατολισμό τον ποιοτικό κινηματογράφο για παιδιά και νέους.

Αναβαθμίστηκε αισθητικά, εξοπλίστηκε με σύγχρονα μηχανήματα εικόνας και ήχου (Dolby Digital) καθώς και συστήματα ασφάλειας υψηλών προδιαγραφών. Τον Οκτώβριο του 2003 επιλέχθηκε από τους τεχνικούς της Kodak για την πραγματοποίηση σεμιναρίου για νέους Διευθυντές Φωτογραφίας σαν ο κινηματογράφος με  τις αρτιότερες προδιαγραφές στην Αθήνα.

Επίσης απόχτησε νέους μικρούς αλλά λειτουργικούς χώρους, Βιβλιοθήκη (με κινηματογραφικά έντυπα που βρίσκονται εκτός εμπορίου), Βιβλιοπωλείο (με κινηματογραφικά, λογοτεχνικά και βιβλία για παιδιά), Εκθεσιακό χώρο

Μέλος του δικτύου των Europa Cinemas, το Ciné Φιλίπ πρόβαλλε ταινίες επιλεγμένες με αυστηρά ποιοτικά κριτήρια, ενώ ταυτόχρονα οργάνωνε θεματικά αφιερώματα, κινηματογραφικά εργαστήρια για παιδιά και νέους, σεμινάρια για εκπαιδευτικούς και ειδικές προβολές για τα σχολεία της Αθήνας.

Η τελευταία μεγάλη εκδήλωση αυτής της ιδιαίτερης παιδαγωγικής διάστασης που είχε ο κινηματογράφος οργανώθηκε την Κυριακή 21 Νοεμβρίου 2010. Η εκδήλωση είχε θέμα την Κινηματογραφική Παιδεία και συνοδεύτηκε με την προβολή της ταινίας «Το Σκασιαρχείο» του Jean-Paul Le Chanois .





Από το 2003 μέχρι το 2010 οργάνωνε το ετήσιο πρόγραμμα «25 Kυριακάτικα απογεύματα στο cine Φιλίπ», με τη συνεργασία και την υποστήριξη του Υπουργείου Παιδείας / Γενική Γραμματεία Nέας Γενιάς και με συμβολικό εισιτήριο.

Τα θεματικά αφιερώματα αφορούσαν τον Σουηδικό η τον Δανέζικο κινηματογράφο, 100 χρόνια από τη Μεξικανική Επανάσταση, τον Ροβήρο Μανθούλη, το ελληνικό ντοκιμαντέρ κλπ. ενώ πολλές ελληνικές ταινίες έκαναν την πρεμιέρα τους εδώ. (Τελευταία πρεμιέρα η ταινία του Βασίλη Ντούρου «Το βουνό μπροστά» στις 12 Φεβρουαρίου 2010).

Στο Φιλίπ προβάλλονταν επίσης κάθε Δεκέμβρη οι ταινίες που συμμετείχαν στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Ολυμπίας για παιδιά και νέους και οι βραβευμένες ταινίες της Camera Zizanio.

Στο Φιλίπ βρήκαν φιλόξενη στέγη, δωρεάν, για τις εκδηλώσεις τους πολλοί σύλλογοι ελλήνων και μεταναστών, σωματεία, πολιτικές ενώσεις κλπ.

Δεν έλειψαν και οι κοινωνικές παρεμβάσεις του κινηματογράφου όπως η εκδήλωση στις 9 Απριλίου 2010 με την προβολή της ταινίας “KABULI KID” του Μπαρμάκ Ακράμ (σε συνεργασία με την Πέγκυ Καρατζοπούλου-PCV A.E.) για την ενίσχυση της οικογένειας του 15χρονου νεαρού Αφγανού που σκοτώθηκε σε ένα τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα κι η οποία σημείωσε τεράστια επιτυχία.





Και μια αναφορά στους ανθρώπους του.  Ο πρώτος μηχανικός προβολής και βασικός συνεργάτης του νέου σινε Φιλίπ ήταν ο Γουλιέλμος Σουβενέλ, γνωστότερος στην κινηματογραφική πιάτσα σαν Βίλλυ. Δυστυχώς αυτός ο εξαιρετικός άνθρωπος έφυγε πολύ νωρίς από τη ζωή, στις 18 Δεκεμβρίου του 2004 και άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό.

Γνώρισε τον κινηματογράφο στα καλύτερά του. Δεν έζησε για να κλείσει για τελευταία φορά την πόρτα του ΦΙΛΙΠ, όπως είμαστε υποχρεωμένοι να κάνουμε τώρα, «ζώντας» το δικό μας μικρό θάνατο.


Νίκος Θεοδοσίου



Από τη πρεμιέρα της ταινίας του Βασίλη Ντούρου




Από την προβολή του "Kabuli Kid"



Το φουαγιέ γεμάτο παιδιά




                             ==================================



ΠΗΓΗ