Δευτέρα, 31 Αυγούστου 2015

ΒΛΑΣΤΟΚΥΤΤΑΡΑ





Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ κοντά στις επιστήμες !

Μία ακόμα θεματική ενότητα έρχεται κοντά στους φίλους και φίλες της σελίδας !

Όπως πάντα με εξαιρετικά προσεγμένες και πλούσιες σε περιεχόμενο αναρτήσεις.

Η στήλη θα εμπλουτίζεται συνεχώς και θα αναδημοσιεύεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Τα σχόλια εκ μέρους των μελών της σελίδας για λάθη, παραλείψεις ή προσθήκες πέρα από ευπρόσδεκτα είναι και απαραίτητα.

Τρύφωνας


-------------------------------------------------------------------------------------------------------






Τι είναι τα βλαστοκύτταρα;


Το ανθρώπινο σώμα περιέχει εκατοντάδες διαφορετικά είδη κυττάρων που είναι απαραίτητα για την καθημερινή μας υγεία. Τα κύτταρα αυτά είναι υπεύθυνα για διάφορες βασικές λειτουργίες, όπως το να κάνουν την καρδιά μας να χτυπά, τον εγκέφαλό μας να σκέφτεται, τα νεφρά μας να καθαρίζουν το αίμα, την επιδερμίδα μας να ανανεώνεται και ούτω καθεξής. Η δουλειά των βλαστοκυττάρων είναι να φτιάχνουν όλους τους υπόλοιπους τύπους κυττάρων του οργανισμού. Είναι οι προμηθευτές νέων κυττάρων. Όταν τα βλαστοκύτταρα διαιρούνται, μπορούν να δημιουργήσουν περισσότερα βλαστοκύτταρα ή άλλους τύπους κυττάρων. Για παράδειγμα, τα βλαστοκύτταρα του δέρματος μπορούν να δημιουργήσουν είτε περισσότερα βλαστοκύτταρα δέρματος, είτε διαφοροποιημένα κύτταρα δέρματος που έχουν συγκεκριμένους ρόλους, όπως το να παράγουν μελανίνη.

Γιατί είναι τα βλαστοκύτταρα σημαντικά για την υγεία μας;

‘Όταν τραυματιζόμαστε ή αρρωσταίνουμε, τα κύτταρά μας επίσης τραυματίζονται ή πεθαίνουν. Τότε, τα βλαστοκύτταρα ενεργοποιούνται. Τα βλαστοκύτταρα έχουν το ρόλο να επισκευάζουν τραυματισμένους ιστούς και να αντικαθιστούν άλλα κύτταρα όταν αυτά πεθαίνουν. Έτσι, τα βλαστοκύτταρα μας διατηρούν υγιείς και παρεμποδίζουν την πρόωρη γήρανση. Τα βλαστοκύτταρα λοιπόν μοιάζουν με μια στρατιά μικροσκοπικών γιατρών που έχουμε συνεχώς στη διάθεσή μας.

Ποια είναι τα διάφορα είδη βλαστοκυττάρων;

Υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη βλαστοκυττάρων. Οι επιστήμονες πιστεύουν πως κάθε όργανο του σώματος έχει τα δικά του βλαστοκύτταρα. Για παράδειγμα, το αίμα παράγεται από αιμοποιητικά βλαστοκύτταρα. Ωστόσο, τα βλαστοκύτταρα είναι παρόντα και στα αρχικά στάδια της ανάπτυξης, και όταν οι επιστήμονες καλλιεργούν αυτά τα κύτταρα στο εργαστήριο, λέγονται εμβρυικά βλαστοκύτταρα. Ο λόγος για τον οποίο οι επιστήμονες χρησιμοποιούν εμβρυικά βλαστοκύτταρα είναι ότι ο φυσιολογικός τους ρόλος είναι να φτιάχνουν κάθε όργανο και ιστό στο σώμα μας κατά την ανάπτυξη. Αυτό σημαίνει ότι τα εμβρυικά βλαστοκύτταρα, σε αντίθεση με τα βλαστοκύτταρα των ιστών, μπορούν να οδηγηθούν στη δημιουργία σχεδόν όλων των εκατοντάδων  τύπων ανθρώπινων κυττάρων. Για παράδειγμα, ενώ ένα αιματοποιητικό βλαστοκύτταρο μπορεί να φτιάξει μόνο αίμα, ένα εμβρυικό βλαστοκύτταρο μπορεί να φτιάξει αίμα, κόκαλο, δέρμα, εγκέφαλο, και τα λοιπά. Επιπλέον, τα εμβρυικά βλαστοκύτταρα είναι προγραμματισμένα από τη φύση τους να φτιάχνουν ιστούς και όργανα, ενώ τα βλαστοκύτταρα των ιστών δεν είναι. Αυτό σημαίνει πως τα εμβρυικά βλαστοκύτταρα έχουν μεγαλύτερη ικανότητα να επισκευάζουν όργανα που έχουν υποστεί βλάβη. Τα εμβρυικά βλαστοκύτταρα απομονώνονται από περισσά έμβρυα τεχνητής γονιμοποίησης που έχουν ηλικία ημερών, και έχουν δημιουργηθεί σε πιάτα στο εργαστήριο και που σε αντίθετη περίπτωση θα είχαν πεταχτεί.

Τι είναι τα IPS, ή αλλιώς «ηθικά» πολυδύναμα κύτταρα;

Οι επιστήμονες και οι γιατροί είναι ενθουσιασμένοι με αυτόν τον καινούριο τύπο κυττάρων που λέγονται IPS (από Induced Pluripotent Stem cells). Ο λόγος του ενθουσιασμού είναι το ότι τα IPS κύτταρα έχουν σχεδόν τις ίδιες ιδιότητες με τα εμβρυικά βλαστοκύτταρα, αλλά δεν προέρχονται από έμβρυα. Έτσι, δεν τίθενται ηθικά διλήμματα με τη χρήση τους. Επιπρόσθετα, τα IPS κύτταρα φτιάχνονται από τα ενήλικα κύτταρα του ίδιου του ασθενούς, κάτι που σημαίνει πως τα IPS θα μπορούσαν να χορηγηθούν στον ίδιο ασθενή χωρίς τον κίνδυνο απόρριψης από το ανοσοποιητικό του σύστημα. Το τελευταίο είναι ένα σημαντικό ζήτημα σε όλες τις μεταμοσχεύσεις.

Τι κρύβει το μέλλον και πώς μπορούν τα βλαστοκύτταρα να αλλάξουν τη θεραπεία που σας παρέχει ο γιατρός σας;

Ακριβώς επειδή τα βλαστοκύτταρα έχουν ως φυσιολογικό ρόλο να αντικαθιστούν άρρωστα ή νεκρά κύτταρα, οι επιστήμονες συνέλαβαν την ιδέα να χρησιμοποιήσουν βλαστοκύτταρα ως θεραπεία για άτομα με διάφορες ασθένειες. Η ιδέα είναι πως δίνοντας στον ασθενή βλαστοκύτταρα ή διαφοροποιημένα κύτταρα που έχουν προέλθει από βλαστοκύτταρα, μπορούμε να εκμεταλλευτούμε τις ιδιότητες των κυττάρων αυτών για να γιατρέψουμε τον εν λόγω ασθενή. Παραδείγματος χάριν, δίνοντας σε έναν ασθενή με έμφραγμα ένα μόσχευμα βλαστοκυττάρων ως θεραπεία, ο στόχος μας θα ήταν τα βλαστοκύτταρα να διορθώσουν τη βλάβη που προκλήθηκε στην καρδιά. Οι φυσιολογικοί πληθυσμοί βλαστοκυττάρων που όλοι έχουμε στους ιστούς μας έχουν περιορισμένη δυνατότητα να διορθώνουν βλάβες στο σώμα μας. Επιστρέφοντας στο παράδειγμα με το έμφραγμα, τα βλαστοκύτταρα της τραυματισμένης καρδιάς δεν είναι ικανά να διορθώσουν τη βλάβη που προήλθε από το έμφραγμα, αλλά ένα μόσχευμα εκατομμυρίων βλαστοκυττάρων θα ήταν πολύ πιο ισχυρό. Έτσι, παρέχοντας μοσχεύματα βλαστοκυττάρων ενισχύουμε την ικανότητα του σώματος να θεραπεύεται, ξεπερνώντας τα όρια που τίθενται από τον περιορισμένο αριθμό των υπαρχόντων βλαστοκυττάρων. Προτού όμως τα βλαστοκύτταρα αρχίσουν να χρησιμοποιούνται ευρέως στην κλινική, υπάρχουν προβλήματα που χρήζουν αντιμετώπισης: η ασφάλεια του ασθενή, αφού κάποια βλαστοκύτταρα μπορούν να δημιουργήσουν όγκους, καθώς και η ανοσολογική απόρριψη του μοσχεύματος. Μόλις αυτά τα προβλήματα αντιμετωπιστούν, τα βλαστοκύτταρα θα μεταμορφώσουν κατά πάσα πιθανότητα τη σύγχρονη ιατρική. Σε μία με δύο δεκαετίες, οι περισσότεροι μας μπορεί να γνωρίζουμε κάποιον που να έχει δεχθεί μόσχευμα βλαστοκυττάρων, ή να έχουμε δεχθεί οι ίδιοι. Τα βλαστοκύτταρα έχουν το δυναμικό να θεραπεύσουν κάποιες από τις σημαντικότερες ασθένειες που μαστίζουν την ανθρωπότητα, όπως τον καρκίνο, την καρδιοπάθεια, το Πάρκινσον, τη σκλήρυνση κατά πλάκας, το εγκεφαλικό, τη νόσο του Χάντιγκτον, τον τραυματισμό του νωτιαίου μυελού, και διάφορες άλλες.

Ποιες θεραπείες με βλαστοκύτταρα είναι διαθέσιμες προς το παρόν και γιατί οι περισσότεροι γιατροί συνιστούν να τις αντιμετωπίζουμε με επιφύλαξη και να αποτελούν τελευταία λύση;

Προς το παρόν, υπάρχουν ελάχιστες θεραπείες με βλαστοκύτταρα που έχουν δειχθεί από επιστήμονες ως ασφαλείς και αποτελεσματικές. Το καλύτερο παράδειγμα είναι η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Ωστόσο, πολλές αβάσιμες και αναπόδεικτες θεραπείες με βλαστοκύτταρα διαφημίζονται και παρέχονται ανά τον κόσμο. Συχνά αυτές οι θεραπείες γίνονται διάσημες στα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, ιδίως όταν διασημότητες και αθλητές τις λαμβάνουν. Γενικά, οι ερευνητές και οι γιατροί στο χώρο των βλαστοκυττάρων συνιστούν προσοχή σε τέτοιες θεραπείες, επειδή είναι αβέβαιο αν πραγματικά δουλεύουν και αν είναι ασφαλείς. Ασθενείς έχουν πεθάνει από τέτοιες θεραπείες. Ενώ είναι λογικό για κάποιον να λαμβάνει υπ’όψιν όλες τις πιθανές επιλογές όταν υποφέρει από μια ανίατη ασθένεια, αυτές οι θεραπείες είναι μόνο τελευταία λύση και μόνο μετά από εκτενή συζήτηση με το γιατρό σας πρέπει να υπολογίζονται.

Translated by Nikolaos Mitrousis

ΠΗΓΗ 




             ----------------------------------------------------------------------



Vita.gr

Το forum των επιστημόνων


Τα βλαστοκύτταρα της ζωής

Τα βλαστοκύτταρα της ζωής


Κορυφαίοι έλληνες και ξένοι ειδικοί από το χώρο της υγείας και της επιστήμης σχολιάζουν την επικαιρότητα, τις εξελίξεις και ό,τι μας «τραβάει» την προσοχή. Αυτή τη φορά, ο κορυφαίος καθηγητής Γενετικής κ. Γεώργιος Σταματογιαννόπουλος, ο οποίος έχει διατελέσει πρόεδρος της Αμερικανικής Αιματολογικής Εταιρείας και μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Αμερικής, μας μιλά για τη φύλαξη των βλαστοκυττάρων.

Η φύλαξη των βλαστοκυττάρων του νεογέννητου είναι μια πρακτική στην οποία καταφεύγουν ολοένα και περισσότεροι γονείς, πιστεύοντας ότι έτσι διασφαλίζουν τη μελλοντική υγεία του παιδιού τους. Η αλήθεια είναι ότι γύρω από το ζήτημα των βλαστοκυττάρων υπάρχουν πολλά ερωτήματα, τα οποία θέσαμε στον κατεξοχήν ειδικό για να τα απαντήσει. Το ρόλο αυτό ανέλαβε ο κορυφαίος καθηγητής Γενετικής κ. Σταματογιαννόπουλος, ο οποίος έχει διατελέσει πρόεδρος της Αμερικανικής Αιματολογικής Εταιρείας. Επίσης, ήταν ιδρυτής και πρόεδρος της Αμερικανικής Εταιρείας Γονιδιακής Θεραπείας και μέλος της Ακαδημίας Τεχνών και Επιστημών της Αμερικής.

Όλοι πλέον ακούμε και διαβάζουμε για τα βλαστοκύτταρα. Παρ' όλα αυτά, επικρατούν πολλές παρανοήσεις για το τι είναι αυτά τα κύτταρα. Μπορείτε να μας εξηγήσετε;

Ο όρος βλαστοκύτταρα σημαίνει κύτταρα που έχουν βλαστικές ιδιότητες. Aφορά τα κύτταρα που απαρτίζουν ένα έμβρυο ολίγων ημερών. Αυτά τα κύτταρα μπορούν να μας δώσουν όλους τους ιστούς και τα όργανα του σώματος. Δεν υπάρχουν τέτοια κύτταρα στο αίμα του ομφάλιου λώρου. Είναι γεγονός ότι υπάρχει αυτή η παρανόηση. Έχει δημιουργηθεί, δηλαδή, η εντύπωση ότι τα κύτταρα του ομφάλιου λώρου είναι πολυδύναμα κύτταρα που μπορούν να δημιουργήσουν τα πάντα, όπως καρδιά, νεφρά, συκώτι.

Εάν τα κύτταρα του ομφάλιου λώρου δεν θεωρούνται βλαστοκύτταρα, τότε σε ποια κατηγορία ανήκουν;

Μέσα στο αίμα του ομφάλιου λώρου υπάρχουν ορισμένα κύτταρα που ονομάζονται προγονικά κύτταρα του αίματος, τα οποία θα δώσουν την ερυθρά σειρά του αίματος (ερυθροκύτταρα), τα λευκοκύτταρα και τα λεμφοκύτταρα. Επίσης, υπάρχει και μια μικρή αναλογία κυττάρων που ονομάζονται αρχέγονα κύτταρα του αιμοποιητικού συστήματος. Τα τελευταία χρησιμοποιούνται στις μεταμοσχεύσεις του μυελού των οστών σε πάσχοντες από λευχαιμία.

Είναι διαφορετικά, λοιπόν, τα εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα και τα κύτταρα από το αίμα του ομφάλιου λώρου. Ποιες δυνατότητες έχουν τα εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα;

Είναι πολυδύναμα. Μπορεί να τα χρησιμοποιήσει κανείς για να φτιάξει αίμα, νευρικό ιστό, πάγκρεας… Σήμερα, στο εργαστήριο γίνονται τέτοια πειράματα με εγκεκριμένες σειρές εμβρυϊκών κυττάρων από έμβρυα της εξωσωματικής γονιμοποίησης. Τελευταία, ιάπωνες ερευνητές πέτυχαν κάτι που ήταν στο μυαλό των ερευνητών εδώ και πολλά χρόνια: Να πάρουν ένα κύτταρο που δεν είναι εμβρυϊκό βλαστοκύτταρο (π.χ. ένα κύτταρο δέρματος) και να το μετατρέψουν σε εμβρυϊκό βλαστοκύτταρο.

Πιστεύετε ότι μελλοντικά η πρόοδος στα βλαστοκύτταρα θα βασίζεται σε απλά κύτταρα, π.χ. του δέρματος, που θα μετατρέπονται σε βλαστοκύτταρα;

Ακριβώς. Αυτή είναι η τάση της έρευνας σήμερα. Το επόμενο βήμα που έγινε από ερευνητές της Βοστόνης και της Αλαμπάμα είναι ότι πήραν κύτταρα του δέρματος από ένα ποντίκι με δρεπανοκυτταρική αναιμία και με τις κατάλληλες τεχνικές τα μετέτρεψαν σε αρχέγονα κύτταρα (induced pluripotent stem cells). Σ' αυτά τα IPS κύτταρα αντικατέστησαν τα δρεπανοκυτταρικά γονίδια με φυσιολογικά. Αυτά τα «διορθωμένα» υγιή IPS κύτταρα τα μετέτρεψαν σε αιμοποιητικά, τα εισήγαγαν στο ποντίκι και θεράπευσαν τη δρεπανοκυτταρική αναιμία. Αυτό είναι το μοντέλο σήμερα. Εκατοντάδες εργαστήρια ανά τον κόσμο, καθώς και το δικό μας εργαστήριο στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, προσπαθούν κάτι παρόμοιο με ανθρώπινα κύτταρα του δέρματος. Εμείς πειραματιζόμαστε με το δέρμα των θαλασσαιμικών ασθενών με σκοπό τη δημιουργία υγιών αιμοποιητικών κυττάρων που θα θεραπεύσουν τη μεσογειακή αναιμία των ασθενών.

Πότε εκτιμάτε ότι θα μπορούσε να εφαρμοστεί στην ιατρική πράξη κάτι τέτοιο;

Είναι τρομερά δύσκολο να γίνουν εκτιμήσεις στην ιατρική. Είναι θέμα τεχνολογίας. Ακόμη και πριν από 5-6 χρόνια δεν θα προέβλεπα ότι θα μπορούσαμε να φτιάξουμε IPS κύτταρα. Αν τα πράγματα κυλήσουν ομαλά, υποθέτω ότι θα χρειαστούν 15 χρόνια. Είναι τεράστιο το ερευνητικό ενδιαφέρον στα IPS κύτταρα.

Να σας γυρίσω λίγο πίσω στις ιδιωτικές και δημόσιες τράπεζες φύλαξης των βλαστοκυττάρων. Σε τι ακριβώς διαφέρουν;

Ας αρχίσουμε από τις δημόσιες τράπεζες. Αν υποθέσουμε ότι το παιδί μου πάθει λευχαιμία, θα χρειαστεί ένα δότη για να γίνει μεταμόσχευση μυελού των οστών. Παλιά ερευνούσαμε τις οικογένειες για ένα συμβατό δότη. Πριν από περίπου 30 χρόνια, όταν άρχισε να γίνεται κατανοητό ότι η μεταμόσχευση μυελού των οστών έχει θεραπευτικά αποτελέσματα, δημιουργήθηκε ένα παγκόσμιο δίκτυο δοτών μυελού των οστών. Το 1989 ένας ερευνητής απέδειξε ότι το αίμα του ομφάλιου λώρου περιέχει αρχέγονα κύτταρα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν στη μεταμόσχευση μυελού των οστών. Έτσι ξεκίνησαν οι πρώτες δημόσιες τράπεζες ομφαλοπλακουντιακού αίματος για αλλογενείς μεταμοσχεύσεις (ο δότης είναι άλλος από το λήπτη). Η πρώτη και μεγαλύτερη δημόσια τράπεζα έγινε στη Νέα Υόρκη.

Πόσες μεταμοσχεύσεις από μονάδες αίματος που φυλάσσονται σε δημόσιες τράπεζες έχουν γίνει μέχρι σήμερα;

Πάνω από τριάντα χιλιάδες μεταμοσχεύσεις έχουν γίνει με ομφαλοπλακουντιακά μοσχεύματα έως σήμερα διεθνώς. Η πιο συχνή χρήση είναι για την αντιμετώπιση της λευχαιμίας.

Στην ιδιωτική τράπεζα;

Εκεί τα κύτταρα του ομφάλιου λώρου φυλάσσονται μόνο για το δότη. Δηλαδή, το αίμα του ομφάλιου λώρου του παιδιού φυλάσσεται, ώστε αν τυχόν το παιδί το χρειαστεί στο μέλλον, να του φανεί χρήσιμο. Ωστόσο, για την περίπτωση της παιδικής λευχαιμίας αντενδείκνυται η χρήση του αίματος του ιδίου του ασθενούς για 2 λόγους: Ο ένας είναι ότι έχει αποδειχθεί ότι αν τυχόν το παιδί πάθει λευχαιμία, ακόμη και στον ομφάλιο λώρο του υπάρχουν κύτταρα που περιέχουν τη γενετική ανωμαλία. Ο άλλος λόγος είναι ότι τα κύτταρα που χορηγούνται από άλλο δότη (αλλογενής μεταμόσχευση) έχουν αντιλευχαιμική δράση, κάτι που δεν ισχύει για τα δικά του. Κατά συνέπεια, αν ένα παιδί νοσήσει από λευχαιμία, το καλύτερο γι' αυτό είναι να του δοθούν αλλογενή κύτταρα από μόσχευμα δημόσιας τράπεζας και όχι τα δικά του.

Τι κερδίζει ένας γονιός επιλέγοντας τη δημόσια ή την ιδιωτική τράπεζα φύλαξης των κυττάρων του ομφάλιου λώρου;

Στις δημόσιες τράπεζες ομφαλοπλακουντιακού αίματος οι γονείς ουσιαστικά κάνουν δωρεά οργάνου. Δωρίζουν το αίμα από τον ομφάλιο λώρο του νεογέννητου μωρού τους με σκοπό τα κύτταρά του να δοθούν για μεταμόσχευση σε όποιον ασθενή το έχει ανάγκη (εφόσον είναι ιστοσυμβατός). Ταυτόχρονα όμως και ο δωρητής έχει δικαίωμα να αποταθεί στη δημόσια τράπεζα. Στις ιδιωτικές τράπεζες, η φύλαξη του αίματος είναι προσωπική. Προορίζεται για χρήση από τον ίδιο το δότη ή την άμεση οικογένειά του. 

ΠΗΓΗ





------------------------------------------------------------------------------------------------


ΔΗΜΟΣΙΕΣ Η ΙΔΙΩΤΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ;

Σύγκρουση για τη φύλαξη των βλαστοκυττάρων

Το ζήτημα που απασχολεί κάθε γονιό πριν από τη γέννηση του παιδιού του είναι πώς θα αντιμετωπίσει στο μέτρο του δυνατού τα προβλήματα υγείας που θα προκύψουν κατά τη διάρκεια της ζωής του.

Το ζήτημα που απασχολεί κάθε γονιό πριν από τη γέννηση του παιδιού του είναι πώς θα αντιμετωπίσει στο μέτρο του δυνατού τα προβλήματα υγείας που θα προκύψουν κατά τη διάρκεια της ζωής του. Η φύλαξη των βλαστοκυττάρων που συλλέγονται από τον ομφάλιο λώρο αμέσως μετά τη γέννηση του παιδιού δίνει πολλές ελπίδες για τη θεραπεία σοβαρών ασθενειών. Το έργο της φύλαξης αναλαμβάνουν τόσο δημόσιες όσο και ιδιωτικές τράπεζες που, λόγω της διαφοράς φιλοσοφίας τους, βρίσκονται σε μια ιδιότυπη σύγκρουση. Οι δημόσιες τράπεζες χορηγούν, μέσω μιας παγκόσμιας βάσης δεδομένων, τα βλαστοκύτταρα σε όποιον ασθενή τα έχει ανάγκη. Αντίθετα, οι ιδιωτικές τα φυλάσσουν, έναντι αντιτίμου, αποκλειστικά και μόνο για χρήση από τον ίδιο τον δότη. Στο «Εθνος-Υγεία» μιλούν σήμερα εκπρόσωποι και των δύο πλευρών, αναπτύσσοντας τα επιχειρήματά τους για το ποια είναι η πιο ενδεδειγμένη μέθοδος.


 Σύγκρουση για τη φύλαξη των βλαστοκυττάρων

Υπέρ των δημοσίων

Μπορούν να διατεθούν σε όποιον ασθενή έχει ανάγκη μεταμόσχευσης

ΑΙΚ. ΣΤΑΥΡΟΠΟΥΛΟΥ- ΓΚΙΟΚΑ

Διευθύντρια Τράπεζας ΟΠΑ του Ιδρύματος Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ)

Η χορήγηση ομφαλοπλακουντιακού αίματος (ΟΠΑ) είναι η εναλλακτική λύση με τις περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας στην περίπτωση που απαιτείται μεταμόσχευση μυελού των οστών.
Το ΟΠΑ λαμβάνεται αμέσως μετά τη γέννηση του νεογνού και περιέχει μεγάλο αριθμό αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων. Το αίμα αυτό μεταφέρεται κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες στο εργαστήριο και περνά από ειδική επεξεργασία για να μετατραπεί σε μόσχευμα που περιέχει μεγάλη συγκέντρωση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων.

Στη συνέχεια καταψύχεται σε υγρό άζωτο στους -180 βαθμούς Κελσίου. Το ΟΠΑ μπορεί να χορηγηθεί αμέσως μόλις ζητηθεί από το μεταμοσχευτικό κέντρο. Ανάλογα με την πάθηση μπορεί να χρησιμοποιηθεί και χωρίς να υπάρχει πλήρης γενετική ταυτότητα δότη-λήπτη. Επίσης, λόγω της ανωριμότητας των κυτταρικών του πληθυσμών μειώνεται η συχνότητα εμφάνισης της νόσου του μοσχεύματος στον λήπτη.

Σήμερα υπάρχουν δύο ειδών τράπεζες ΟΠΑ: Οι δημόσιες, κοινωφελή μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα ιδρύματα, τα οποία συλλέγουν και αποθηκεύουν μονάδες οι οποίες δωρίζονται και χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για αλλογενή μεταμόσχευση.
Η χρήση μονάδων ΟΠΑ για αλλογενή μεταμόσχευση είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και υποστηρίζεται από τα αρμόδια επιστημονικά όργανα, τους οργανισμούς Υγείας αλλά και τα κράτη που προβάλλουν τη δωρεά ΟΠΑ μέσα από διάφορα προγράμματα. Αντίθετα, οι ιδιωτικές τράπεζες ανήκουν σε φυσικά πρόσωπα ή εταιρείες και είναι κατά κανόνα κερδοσκοπικού χαρακτήρα επιχειρήσεις. Οι τράπεζες αυτές παρέχουν, έναντι αμοιβής, φύλαξη του ΟΠΑ για ατομική (αυτόλογη μεταμόσχευση) ή οικογενειακή χρήση μόνο.

Εδώ και επτά χρόνια λειτουργεί, στο Ιδρυμα Ιατροβιολογικών Ερευνών της Ακαδημίας Αθηνών (ΙΙΒΕΑΑ), η Ελληνική Τράπεζα Ομφαλοπλακουντιακού Αίματος (ΕΛ ΤΟΠΑ). Η Τράπεζα Ομφαλοπλακουντιακού Αίματος του ΙΙΒΕΑΑ λειτουργεί έχοντας ως σκοπό τη συλλογή, επεξεργασία και κρυοσυντήρηση αρχέγονων αιμοποιητικών κυττάρων ως εναλλακτική πηγή μεταμόσχευσης.
Λόγω του δημόσιου χαρακτήρα της, η τράπεζα κρυοσυντηρεί μονάδες ΟΠΑ για να τις διαθέσει σε οποιονδήποτε ασθενή έχει ανάγκη μεταμόσχευσης και δεν έχει βρει συμβατό συγγενή δότη ή κατάλληλο μη συγγενή δότη από τις «δεξαμενές» εθελοντών δωρητών μυελού των οστών.
Η δημόσια τράπεζα έχει έτοιμες προς χρήση 2.600 μονάδες και είναι μέλος των παγκόσμιων δεξαμενών WMDA (World Marrow Donor Association) και (bone marrow donor world wide,BMDW) καθώς και των Διεθνούς Ιδρύματος Τραπεζών ΟΠΑ NETCORD. Ηδη η τράπεζα έχει χορηγήσει, ύστερα από σχετικά αίτημα, 9 μονάδες ΟΠΑ στη Μονάδα Μεταμόσχευσης Μυελού των Οστών του Νοσοκομείου Παίδων «Αγία Σοφία» με πολύ καλά αποτελέσματα και άλλη μία μονάδα στο Παιδιατρικό Νοσοκομείο του Manchester στην Αγγλία για να μεταμοσχευθεί ασθενής 23 ετών.
Η απάντηση στην ερώτηση για τη χρήση του ΟΠΑ για αυτόλογη μεταμόσχευση είναι ότι δεν ενδείκνυται καθώς η πιθανότητα να χρησιμοποιηθεί στα πρώτα 20 χρόνια της ζωής του ατόμου είναι σχεδόν μηδαμινή. Εχει καταγραφεί ότι η αυτόλογη μεταμόσχευση δεν μπορεί να θεραπεύσει τις υψηλού κινδύνου λευχαιμίες που παρουσιάζονται τόσο στην παιδική ηλικία όσο και κατά τη διάρκεια της ενήλικης ζωής. Επίσης, είναι δεδομένο ότι δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη διόρθωση γενετικών νοσημάτων. Για ό,τι αφορά τη χρησιμοποίησή του στην αναγεννητική ιατρική πρέπει να αναφερθεί ότι αυτή δεν έχει αποδειχθεί ακόμα. Προς το παρόν, έχουν αναφερθεί μεμονωμένα περιστατικά τα οποία δεν έχουν τεκμηριωθεί επιστημονικά.

Oι αρμόδιες επιστημονικές εταιρείες, στις οποίες συμπεριλαμβάνονται η Αμερικανική Εταιρεία Μεταμοσχεύσεων Αίματος και Μυελού των Οστών, η Αμερικανική Εταιρεία Παιδιατρικής, το Αμερικανικό Κολέγιο Μαιευτήρων και Γυναικολόγων και οι αντίστοιχες ευρωπαϊκές Εταιρείες υποστηρίζουν σθεναρά τη δωρεά του ομφάλιου αίματος στις δημόσιες τράπεζες.
Σύμφωνα με τη γνωμοδότηση της ομάδας για την Ηθική στην Επιστήμη και τις Νέες τεχνολογίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (European Group on Ethics in Science and New Techno­logies, EGE) «η νομιμότητα των εμπορικών τραπεζών ομφαλίου αίματος για αυτόλογη χρήση πρέπει να αμφισβητηθεί καθότι πωλούν μια υπηρεσία, η οποία επί του παρόντος δεν έχει πραγματική χρησιμότητα ως θεραπευτική επιλογή».
Η πιο συνήθης χρήση των βλαστοκυττάρων στην οικογένεια είναι η θεραπεία της μεσογειακής και δρεπανοκυτταρικής αναιμίας και ακολουθεί η λευχαιμία

Υπέρ των ιδιωτικών

Είναι απόλυτα ιστοσυμβατά με το παιδί αλλά και με μέλη της οικογένειάς του

ΚΟΚΚΩΝΑ ΚΟΛΙΑΚΟΥ

Αναπληρώτρια καθηγήτρια Ιατρικής

Οι γονείς κατά τη γέννηση του παιδιού τους έχουν τη δυνατότητα να επιλέξουν τη φύλαξη των βλαστοκυττάρων του ομφαλοπλακουντιακού αίματος των παιδιών τους σε μια ιδιωτική τράπεζα ή να τα δωρίσουν ανώνυμα σε μια δημόσια.

Στην οικογενειακή φύλαξη, τα βλαστοκύτταρα είναι άμεσα διαθέσιμα για το ίδιο τους το παιδί (αυτόλογα) ή για τα ιστοσυμβατά μέλη της οικογένειάς τους (αλλογενή) για όσες θεραπείες είναι σήμερα εν χρήσει και για αυτές που καθημερινά προκύπτουν, ως αποτέλεσμα μακροχρόνιων ερευνών.

Το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της αυτόλογης χρήσης είναι ότι τα βλαστοκύτταρα είναι απόλυτα ιστοσυμβατά με το ίδιο το παιδί και για το λόγο αυτό δεν χρειάζεται λήψη ανοσοκατασταλτικών φαρμάκων, ενώ η χρήση από άλλα ιστοσυμβατά μέλη της οικογένειας συνοδεύεται από μεγαλύτερα ποσοστά επιβίωσης στις περιπτώσεις κακοήθων ασθενειών. Δεδομένου ότι η ιστοσυμβατότητα κληρονομείται, για τον λόγο αυτό η οικογένεια είναι η πιο άμεση πηγή λήψης βλαστοκυττάρων μετά το ίδιο το παιδί. H πιθανότητα σήμερα κάποιος να χρησιμοποιήσει τα δικά του βλαστοκύτταρα καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του υπολογίζεται 1 προς 200. Η αναλογία αυτή, το 1997 μόνο για ασθένειες του αιμοποιητικού, και για ηλικία κάτω των 20 ετών είχε υπολογισθεί 74 προς 200.000.
Σύμφωνα με μελέτη του Πανεπιστημίου της Αριζόνα, σήμερα ένας στους τρεις ασθενείς άνω των 65 ετών μπορεί να ωφεληθεί από τις νέες εφαρμογές των βλαστικών κυττάρων με τα δικά του κύτταρα για τη θεραπεία καρδιαγγειακών, οφθαλμολογικών, ορθοπεδικών, νευρολογικών και ενδοκρινολογικών νοσημάτων.

Τον Απρίλιο του 2010 δόθηκαν στη δημοσιότητα στοιχεία που αφορούσαν τις αιμοποιητικές μεταμοσχεύσεις που πραγματοποιήθηκαν το 2006 σε διάφορες χώρες που συμμετείχαν στη μελέτη και οι οποίες αναμένεται να αποτελέσουν τις κατευθυντήριες γραμμές για την πολιτική που θα ακολουθήσουν τα κράτη σχετικά με τη φύλαξη των αιμοποιητικών βλαστοκυττάρων.

Στη μελέτη αυτή συμμετείχαν 1.327 επιστημονικές ομάδες από 71 χώρες οι οποίες βρίσκονται και στις πέντε ηπείρους. Καταγράφηκαν όλα τα είδη των αιμοποιητικών μεταμοσχεύσεων, αυτόλογων και αλλογενών που πραγματοποιήθηκαν από τις συμμετέχουσες ομάδες το έτος 2006 για τη θεραπεία κακοήθων, κληρονομικών και αυτοάνοσων ασθενειών.

Το έτος αυτό πραγματοποιήθηκαν 50.417 αιμοποιητικές μεταμοσχεύσεις εκ των οποίων οι 28.901 ήταν αυτόλογες και οι 21.516 αλλογενείς. Από τις 21.516 αλλογενείς αιμοποιητικές μεταμοσχεύσεις, στις 11.928 τα βλαστοκύτταρα προέρχονταν από την οικογένεια και στις 9.588 από τη δημόσια τράπεζα. Αρα, η συνολική συνεισφορά της οικογενειακής φύλαξης το έτος 2006 ήταν 40.829 μοσχεύματα, το 86%, και της δημόσιας 9.588, το 14%.

Για τη θεραπεία του παιδικού καρκίνου η ίδια μελέτη έδειξε ότι το 2006 η οικογένεια βοήθησε στο 98,6% των μεταμοσχεύσεων και η δημόσια τράπεζα στο 1,4%, ενώ για τη θεραπεία των λεμφωμάτων η οικογένεια χορήγησε το 94,3% των μοσχευμάτων. Το 2006, πραγματοποιήθηκαν 17.049 μεταμοσχεύσεις σε ασθενείς με όλους τους τύπους των λευχαιμιών. Στις 15.210 περιπτώσεις έγιναν αλλογενείς μεταμοσχεύσεις και στις 1.839 αυτόλογες.

Από τις 15.210 αλλογενείς μεταμοσχεύσεις οι 8.122 πραγματοποιήθηκαν με βλαστοκύτταρα που προήλθαν μέσα από την οικογένεια και οι 7.088 από δημόσια τράπεζα. Αρα, ακόμη και στην περίπτωση των λευχαιμιών το 2006 η οικογένεια χορήγησε το 58,5% των μοσχευμάτων και η δημόσια τράπεζα το 41,5%.

Σήμερα, τα βλαστοκύτταρα του ομφαλοπλακουντιακού αίματος χρησιμεύουν για το ίδιο το παιδί και τα ιστοσυμβατά μέλη της οικογένειάς του για τη θεραπεία κακοήθων ασθενειών, καθώς και κληρονομικών ασθενειών του αίματος.

Η κατευθυνόμενη οικογενειακή φύλαξη των βλαστοκυττάρων προκύπτει από την άμεση ανάγκη αντιμετώπισης ενός τρέχοντος προβλήματος της οικογένειας, στην επίλυση του οποίου συμβάλλει η χρήση των βλαστοκυττάρων. Η πιο συνήθης κατευθυνόμενη φύλαξη και χρήση των βλαστοκυττάρων στην οικογένεια είναι η θεραπεία της μεσογειακής και δρεπανοκυτταρικής αναιμίας (κληρονομικές ασθένειες του αίματος) και ακολουθεί η λευχαιμία. Τα αποτελέσματα και στις δύο περιπτώσεις είναι καλύτερα σε σύγκριση με τα αποτελέσματα από τη χρήση ομφαλοπλακουντιακού αίματος από άγνωστο δότη.

Σε στάδιο κλινικών μελετών βρίσκεται η θεραπεία αυτοάνοσων ασθενειών, όπως του παιδικού διαβήτη, καθώς και η θεραπεία της ισχαιμικής εγκεφαλοπάθειας (εγκεφαλική παράλυση). Στις περιπτώσεις αυτές χρησιμοποιούνται βλαστοκύτταρα από το ίδιο το παιδί. Η αποκατάσταση της λειτουργίας οργάνων, όπως της καρδιάς μετά από έμφραγμα, των πνευμόνων μετά από χρόνιες πνευμονοπάθειες, των αρθρώσεων στις περιπτώσεις οστεοαρθρίτιδας, καθώς και η θεραπεία εκφυλιστικών παθήσεων, βρίσκονται σε στάδιο αξιολόγησης και απαιτούν βλαστοκύτταρα του ίδιου του ασθενούς.

Το ομφαλοπλακουντιακό αίμα, σε αντίθεση με τον μυελό των οστών, περιέχει νεαρά και υγιή βλαστοκύτταρα για τα οποία δεν είναι απαραίτητη η απόλυτη ιστοσυμβατότητα προκειμένου να χορηγηθούν σε ασθενή.

Για τον λόγο αυτό, οι χρήσεις του είναι συνεχώς αυξανόμενες. Η αποθήκευση του ομφαλοπλακουντιακού αίματος αποτελεί την πρώτη, την πιο πλήρη και την πολυτιμότερη πηγή λήψης βλαστοκυττάρων, η οποία εξασφαλίζει το ίδιο το παιδί και τα ιστοσυμβατά μέλη της οικογένειάς του.

ΠΗΓΗ

www.ethnos.gr › ΕΝΘΕΤΑ › ΥΓΕΙΑ › ΑΡΘΡΑ 






ROBERT REDFORD - ΡΟΜΠΕΡΤ ΡΕΝΤΦΟΡΝΤ

                                          




           

Πραγματικό όνομα
         
Τσαρλς Ρόμπερτ Ρέντφορντ Τζούνιορ

Γέννηση
         
18 Αυγούστου 1936 

Τόπος γέννησης
         
Σάντα Μόνικα, Καλιφόρνια

Εθνικότητα
         
Αμερικανική

Υπηκοότητα
         
Αμερικανική

Είδος Τέχνης
         
Κινηματογράφος
Θέατρο

Καλλιτεχνικά ρεύματα
         
Δράμα
Κωμωδία

Σημαντικά έργα
         
Οι Δύο Ληστές (1969)
Το Κεντρί (1973)
Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (1976)
Συνηθισμένοι Άνθρωποι(1980)
Πέρα από την Αφρική(1985)
Quiz Show (1994)

Βραβεύσεις
         
Όσκαρ Σκηνοθεσίας(1980)
Όσκαρ για τη συνεισφοράτου στον κινηματογράφο ( 2002 )





















O Ρέντφορντ στο "Ξυπόλυτοι στο πάρκο"





Ο Ρέντφορντ το 1975




Ο Ρέντφορντ, στις Κάννες, το 1988




Ο Ρέντφορντ το 2006




Ο Ρέντφορντ το 2009



Ο Ρέντφορντ στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, το 2010


Ο Τσαρλς Ρόμπερτ Ρέντφορντ Τζούνιορ (αγγλικά: Charles Robert Redford Jr.), γνωστότερος ως Ρόμπερτ Ρέντφορντ (18 Αυγούστου 1936) είναι Αμερικανός ηθοποιός, σκηνοθέτης και ακτιβιστής.

Έχει κερδίσει δύο βραβεία Όσκαρ: το πρώτο (1980) για τη σκηνοθεσία της ταινίας Συνηθισμένοι Άνθρωποι (Ordinary People) και το δεύτερο (2002) για τη συνολική του προσφορά στο χώρο τουκινηματογράφου.

Στις Η.Π.Α., επί 25 -περίπου- χρόνια, το όνομά του ήταν συνώνυμο των λέξεων "ξανθός" και "ωραίος".

Τα πρώτα χρόνια

Ο Ρέντφορντ γεννήθηκε στη Σάντα Μόνικα της Καλιφόρνια, στις 18 Αυγούστου του 1936. Ο πατέρας του ήταν, αρχικά, γαλατάς και, στη συνέχεια, λογιστής, ενώ η μητέρα του ήταν νοικοκυρά.

 Η καταγωγή των προγόνων του είναι βρετανική (Αγγλία και Σκωτία) και ιρλανδική, κάτι που εξηγεί, τα πυρόξανθα μαλλιά του, τα οποία είναι και το κύριο γνώρισμά του. Κατά τα σχολικά του χρόνια, ήταν συμμαθητής με το διάσημο παίκτη του μπέιζμπολ, Ντον Ντιρσντέιλ. Λέγεται πως, όταν γύριζε από το σχολείο του, στο σπίτι, σταματούσε έξω από τα στούντιο της Fox, για να παρακολουθήσει τους διάσημους ηθοποιούς της εποχής. Στην εφηβεία του, συνήθιζε να κάνει μικροκλοπές (τάσια αυτοκινήτων), ενώ κατανάλωνε πολύ αλκοόλ. Η συμπεριφορά του αυτή, τον εμπόδισε στο να κερδίσει κάποια υποτροφία, ώστε να μπορέσει να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο.

Μόλις αποφοίτησε από το σχολείο, κέρδισε, τελικά, υποτροφία για το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο, χάρις στην ικανότητά του στον αθλητισμό και -κυρίως- στο μπέιζμπολ. Εκείνο το χρονικό διάστημα δούλευε ως σερβιτόρος σε ένα εστιατόριο-μπαρ.

 Έπειτα, ξεκίνησε να δουλεύει στις πετρελαιοπηγέςτης Καλιφόρνια, ώστε να μαζέψει χρήματα, για να μπορέσει να κάνει ένα ταξίδι στην Ευρώπη. Κατάφερε να μείνει στη Γηραιά Ήπειρο για ένα -περίπου- χρόνο. Τον περισσότερό του καιρό, τον πέρασε στο Παρίσι, ενώ γράφτηκε και στη Σχολή Καλών Τεχνών της Φλωρεντίας. Όμως, οι κακές κριτικές των καθηγητών του, τον οδήγησαν στην επιστροφή του στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αργότερα, μετέβη στο Μπρούκλιν, για να κάνει μαθήματα ζωγραφικής, στο Ινστιτούτο Πρατ, κάτι που επηρέασε αρκετά τη ζωή και τον εαυτό του, αφού για μια περίοδο είχε αποκτήσει ένα αρκετά μποέμικο στυλ.

Στη συνέχεια, πήγε στην Αμερικανική Ακαδημία Δραματικών Τεχνών της Νέας Υόρκης, μετά από παρότρυνση ενός φίλου του. Στην ακρόασή του, κατάφερε να εκπλήξει τους κριτές, οι οποίοι ανέφεραν πως: "διαθέτει μια φυσική άνεση στην έκφραση, ζωηρή φαντασία, ένα χάρισμα". Η επαφή του αυτή με την υποκριτική τον κέρδισε και τον έκανε να ασχοληθεί σοβαρά με το αντικείμενο.





Θέατρο και τηλεόραση

Ο πρώτος του ρόλος ήταν στην παράσταση Tall Story, του 1958, το οποίo παίχθηκε στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ. Ακολούθησαν μικροί ρόλοι στις τηλεοπτικές σειρές The Naked City και Route 66.

Το πρωταγωνιστικό ντεμπούτο του σε τηλεοπτική σειρά, έγινε το 1960, στο Maverick. Ακολούθησαν και άλλες σειρές και θεατρικές παραστάσεις. Η σπουδαιότερη παράσταση, στην οποία συμμετείχε ήταν το Barefoot in the Park, με συμπρωταγωνίστρια την Ελίζαμπεθ Άσλυ. Η παράσταση παίχθηκε στο Θέατρο Μπρόντγουεϊ, το 1963 και, το 1967, κυκλοφόρησε και ως κινηματογραφική ταινία. Μέσα στο ίδιο έτος, έπαιξε στην τηλεοπτική σειρά Alcoa Premiere, για την εμφάνισή του στην οποία, κέρδισε το βραβείο Emmy β' ανδρικού ρόλου.

Κινηματογράφος

Η πρώτη φορά που συμμετείχε σε κινηματογραφική ταινία ήταν το 1962, στο ανεξάρτητο War Hunt, το οποίο γυρίσθηκε μέσα σε δύο εβδομάδες.




 Το 1965, έπαιξε στο Situation Hopeless... But Not Serious, το οποίο ήταν η πρώτη του επίσημη ταινία. Την ίδια χρονιά, συμπρωταγωνίστησε με τους Νάταλι Γουντ και Κρίστοφερ Πλάμερ, στο Inside Daisy Clover, του Ρόμπερτ Μάλιγκαν, το οποίο προτάθηκε, τελικά, για δύο βραβεία Όσκαρ, ενώ ο ίδιος ο Ρέντφορντ κέρδισε την πρώτη του Χρυσή Σφαίρα, αφού ανακηρύχθηκε ο πιο πολλά υποσχόμενος ηθοποιός.

 Το 1966, τού δόθηκε ο ρόλος του σερίφη στο The Chase, του Άρθουρ Πεν, όμως, ο ίδιος επέλεξε αυτόν του κατάδικου. Ο σερίφης ενσαρκώθηκε από το Μάρλον Μπράντο. Επίσης, συνεργάσθηκε, και πάλι, με τη Νάταλι Γουντ, αυτή τη φορά, για το This Property Is Condemned, του Σύδνεϋ Πόλλακ, το οποίο είχε βασιστεί στο ομώνυμο έργο του Τενεσί Ουΐλλιαμς. Το 1967, πρωταγωνίστησε, μαζί με την Τζέιν Φόντα, στην κινηματογραφική εκδοχή του Barefoot in the Park.

To 1968, υπέγραψε συμφωνία για το γύρισμα μιας ταινίας ουέστερν με την Paramount. Ωστόσο, αθέτησε την υπόσχεσή του, με αποτέλεσμα, η υπόθεση να οδηγηθεί στα δικαστήρια και ο Ρέντφορντ, να μείνει για αρκετό χρονικό διάστημα χωρίς δουλειά.

Το 1969, πρωταγωνίστησε στο γουέστερν του Τζωρτζ Ρόυ Χιλ, με τίτλο Butch Cassidy and the Sundance Kid, μαζί με τον Πωλ Νιούμαν. Ο Ρέντφορντ κατάφερε να κερδίσει τους υπόλοιπους υποψήφιους (Στιβ ΜακΚουίν, Μάρλον Μπράντο, Ουώρεν Μπίτι), για το δεύτερο πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ταινία αυτή είχε μεγάλη επιτυχία, καθώς βραβεύθηκε με τέσσερα Όσκαρ. Ωστόσο, απέρριψε πρωταγωνιστικούς ρόλους στα Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ; και Ο Πρωτάρης του Μάικ Νίκολς, επειδή ανησυχούσε για την πιθανή δημιουργία του "στερεοτύπου του ξανθού αρσενικού". Στη συνέχεια, πρωταγωνίστησε σε ταινίες που είχαν μέτρια απήχηση, όπως, το Downhill racer, του Μάικλ Ρίτσι (1969). Παρ'όλα αυτά κέρδισε βραβεία BAFTA καλύτερου ηθοποιού για το Downhill racer και τοTell them Willie Boy is here.



Συνεργάσθηκε ξανά με το Σύδνεϋ Πόλλακ, το 1972, για το ουέστερν Jeremiah Johnson και το 1973, για η δραματική ιστορία αγάπης The Way We Were, μαζί με τη Μπάρμπρα Στράιζαντ. Στην ταινία αυτή, η οποία συγκαταλέγεται στις κορυφαίες του είδους της, έπαιξε έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ρόλους του, αυτόν του Χάμπελ. Ακόμη, το τραγούδι της Στράιζαντ, The Way We Were, κέρδισε βραβείο Όσκαρ. Μεταξύ των δύο ταινιών του Πόλλακ, μεσολάβησε το The Candidate του Μάικλ Ρίτσι (1972). Ακολούθησε μια ταινία μέτριας απήχησης, το The Hot Rock. Στην επόμενη συνεργασία του με τους Τζωρτζ Ρόυ Χιλ και Πωλ Νιούμαν, ο Ρέντφορντ κατάφερε να βάλει υποψηφιότητα για το βραβείο α' ανδρικού ρόλου, για την ταινία The Sting.

Το 1974, ακολούθησε μια νέα επιτυχία, το The Great Gatsby, η οποία βασίσθηκε στο αντίστοιχο λογοτεχνικό έργο του Φράνσις Σκοτ Φιτζέραλντ. Η ταινία αυτή, πέρασε από πολλές περιπέτειες, έως ότου ξεκίνησαν τα γυρίσματά της, καθώς ο πρωταγωνιστικός ρόλος, προοριζόταν για τον Τζακ Νίκολσον, όμως ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ τον κέρδισε την τελευταία στιγμή, ενώ ο σκηνοθέτης Τζακ Κλέυτον, πίεζε ασφυκτικά τον τελικό πρωταγωνιστή να απαρνηθεί το προσωπικό του στυλ και να βάψει τα μαλλιά του μαύρα, κάτι που εκείνος αρνείτο πεισματικά.

Το 1975, συνεργάσθηκε, και πάλι, με τον Πόλλακ, για το πολιτικόθρίλερ Three Days of the Condor, ενώ το 1976, στην ταινία All the President's Men, η οποία και βραβεύθηκε με τέσσερα Όσκαρ, πήρε το ρόλο του δημοσιογράφου Μπομπ Γούντγουωρντ, ο οποίος πάσχιζε να διαλευκάνει το σκάνδαλο Ουωτεργκέιτ. Ακολούθησαν δύο ακόμη ταινίες, με τον Πόλλακ παραγωγό και τη Φόντα συμπρωταγωνίστρια, οι οποίες ήταν: το A Bridge Too Far, του 1977 και τοThe Electric Horsemen, του 1979.

 Το 1980, ο Ρέντφορντ σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία (Ordinary People), στην οποία πρωταγωνιστούσε ο Ντόναλντ Σάδερλαντ. Η ταινία αυτή κέρδισε τέσσερα Όσκαρ και ο Ρέντφορντ αυτό του καλύτερου σκηνοθέτη. Οι κριτικοί ανέφεραν πως, ο Ρέντφορντ κατάφερε να βγάλει μια πολύ δυνατή δραματική ερμηνεία τόσο από τη Μάιρη Τάιλερ Μουρ, όσο και από το Σάδερλαντ και τον Τίμοθυ Χάττον, ο οποίος κέρδισε βραβείο β' ανδρικού ρόλου. Ηδεκαετία του 70' έκλεισε με το Brubaker, του 1980.

Η δεκαετία του 80' ήταν μια πολύ λιγότερο δραστήρια περίοδος για το Ρέντφορντ, αφού συμμετείχε σε ελάχιστες ταινίες. Αυτές ήταν: το Τhe Natural, του 1984, στην οποία υποδύθηκε τον πρωταθλητή του μπέιζμπωλ, το Out of Africa, του 1985, το οποίο βραβεύθηκε με επτά Όσκαρ και ήταν καρπός μιας νέας συνεργασίας του και του Σύδνεϋ Πόλλακ, ωστόσο, ο ίδιος ο Ρέντφορντ παραδέχθηκε πως, πρόκειται για τη χειρότερη ταινία, που έχει γυρίσει, σε ολόκληρη την καριέρα του, η κωμωδία Legal Eagles, του 1986, στο οποίο συμπρωταγωνίστησε με τις Ντέμπρα Ουΐνγκερ και Ντάρυλ Χάννα και το Havana, του 1990, ενώ το 1988, σκηνοθέτησε την ταινία The Milagro Beanfield War.




Το 1992, συμπρωταγωνίστησε με τον Σίδνεϋ Πουατιέ, στην κωμωδία Sneakers και σκηνοθέτησε τη δραματική ταινία A River Runs Through It, με πρωταγωνιστή τον Μπραντ Πιτ. Ο Ρέντφορντ διεκδίκησε το βραβείο της Χρυσής Σφαίρας για τη δουλειά του στην ταινία αυτή.






To 1993, συμπρωταγωνίστησε με τους Γούντι Χάρελσον και Ντέμι Μουρ, στην ταινία Indecent Proposal, του Έιντριαν Λάιν. Ωστόσο, ο ρόλος του χαμηλής ηθικής εκατομμυριούχου, τον έφερε αντιμέτωπο, για πρώτη και μοναδική -μέχρι σήμερα- φορά, με την υποψηφιότητα για το βραβείο του Χρυσού Βατόμουρου.









Το 1994, σκηνοθέτησε το Quiz Show και έθεσε, έτσι, υποψηφιότητα για δύο βραβεία Όσκαρ: αυτού του καλύτερου σκηνοθέτη και αυτού της καλύτερης τανίας.







Το 1996, έπαιξε, μαζί με τη Μισέλ Φάιφερ, στο Up Close & Personal. Το 1998, πρωταγωνίστησε και σκηνοθέτησε το The Horse Whisperer, όπου συμμετείχε και η πολύ νεαρής ηλικίας -τότε- Σκάρλετ Γιόχανσσον. Η ταινία αυτή πήγε σχετικά καλά εμπορικά, ενώ οι κριτικές που απέσπασε ήταν -ως επί το πλείστον- θετικές. Ο Ρέντφορντ προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερου σκηνοθέτη.








Το 2000, σκηνοθέτησε το The Legend of Bagger Vance, με πρωταγωνιστές τους Ουίλ Σμιθ, Ματ Ντέιμον και Σαρλίζ Θερόν.

Το 2001, συμπρωταγωνίστησε με τον Μπραντ Πιτ στο Spy Game, του Τόνυ Σκοτ.

 Το 2002, βραβεύθηκε με Όσκαρ για τη συνολική του προσφορά στον κινηματογράφο. Ακολούθησε το θρίλερ μυστηρίου The Clearing, του 2004 με συμπρωταγωνιστές τους Ουίλεμ Νταφόε και Έλεν Μίρεν.

 Το 2005, έπαιξε με τους Τζένιφερ Λόπες και Μόργκαν Φρίμαν στην ταινία An Unfinished Life.

Το 2007, σκηνοθέτησε το Lions for Lambs, συμπρωταγωνιστώντας με τη Μέρυλ Στριπ και τον Τομ Κρουζ.

 To 2011, ο Ρέντφορντ σκηνοθέτησε το The Conspirator.

To 2012, γύρισε, σε συνεργασία με το γιο του, το Watershed ένα ντοκυμανταίρ, με θέμα την αλόγιστη εκμετάλλευση και τη σταδιακή πτώση της στάθμης του νερού του ποταμού Κολοράντο, ο οποίος αποτελεί την κύρια πηγή νερού για τις δυτικές Πολιτείες της Αμερικής.

Το 2012 παρουσίασε την ταινία The Company You Keep, στην οποία συμπρωταγωνιστεί με τη Τζούλι Κρίστι και τη Σούζαν Σαράντον, ενώ είναι και σκηνοθέτης.Το 2013πρωταγωνίστησε στην ταινία Όλα Χάθηκαν του Τζέι Σι Τσάντορ, που προβλήθηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών και απέσπασε θερμά χειροκροτήματα από το κοινό , ενώ επίσης αναμένεται να κυκλοφορήσει ένα ακόμη ντοκυμανταίρ δικής του σκηνοθεσίας, με θέμα το σκάνδαλο Ουώτεργκέιτ.



Προσωπική ζωή


To 1958, νυμφεύθηκε για πρώτη φορά τη Λόλα βαν Γουάγκενεν, ενώ, το 1985, κατά τη διάρκεια της μείωσης της επαγγελματικής του δραστηριότητας, πήραν διαζύγιο. Απέκτησαν, μαζί, τέσσερα παιδιά.

 Το 2009, ο Ρέντφορντ νυμφεύθηκε τη Σίμπιλ Ζάγκαρς.

To 1980, ίδρυσε, στη Γιούτα, το Sundance Institute, τη "μητρόπολη" του ανεξάρτητου κινηματογράφου.

To Δεκέμβριο του 2010, απηύθυνε έκκληση, προς την ιρανική κυβέρνηση, μαζί με καλλιτέχνες όπως, ο Ρόμπερτ ντε Νίρο και ο Στινγκ, για την ματαίωση της εκτέλεσης της Σακινέ Μωχαμαντί Αστιανί, η οποία είχε καταδικαστεί σε θάνατο, δια λιθοβολισμού, λόγω μοιχείας και συνέργειας στη δολοφονία του συζύγου της.

Είναι ακτιβιστής και πολιτικά στρατευμένος με την αριστερά.

Βραβεύσεις

Ως καλλιτέχνης

Βραβείο Όσκαρ για τη συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο (2002)

Ως ηθοποιός:

Βραβείο Emmy β' ανδρικού ρόλου για την τηλεοπτική σειρά Alcoa Premiere

Χρυσή Σφαίρα πιο πολλά υποσχόμενου ηθοποιού για την ταινία Inside Daisy Clover

Βραβείο BAFTA καλύτερου ηθοποιού για την ταινία Tell Them Willie Boy Is Here

Βραβείο BAFTA καλύτερου ηθοποιού για την ταινία Downhill Racer

Ως σκηνοθέτης:

Όσκαρ σκηνοθεσίας για την ταινία Ordinary People

                    ==============================

Φιλμογραφία

Ως ηθοποιός

1965
         
Inside Daisy Clover
         
Έρωτες που σβήνουν την αυγή
         
1965
         
Situation Hopeless... But Not Serious
               
1967
         
Barefoot in the Park
         
Ξυπόλυτοι στο Πάρκο
         

1969
         
Butch Cassidy and the Sundance Kid
         
Οι Δύο Ληστές
         
1969
         
Little Fauss and Big Halsy
         
1972
         
Jeremiah Johnson
         
Ιερεμίας Τζόνσον, ο αλύγιστος
         
1972
         
The Candidate
         
Ο υποψήφιος
         
1972
         
The Hot Rock
         
1973
         
The Sting
         
Το Κεντρί
         
Ο Ρέντφορντ προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου

1973
         
The Way We Were
         
Τα καλύτερά μας χρόνια
         
Η ταινία κέρδισε ένα βραβείο Όσκαρ

1974
         
The Great Gatsby
         
Ο Υπέροχος Γκάτσμπυ
         
1975
         
Three Days of the Condor
         
Οι τρεις μέρες του κόνδορα
         
1976
         
All the President's Men
         
Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου
         
Η ταινία κέρδισε τέσσερα βραβεία Όσκαρ

1977
         
A Bridge too Far
         
Η γέφυρα του Άρνεμ
         
1979
         
The Electric Horsemen
         
Ηλεκτρικός καβαλάρης
         
1980
         
Brubaker
         
Μπρουμπέικερ, το πιο σκληρό αγκάθι
         
1984
         
The Natural
         
Ο καλύτερος
         
1985
         
Out of Africa
         
Πέρα από την Αφρική
         
Η ταινία προτάθηκε για επτά βραβεία Όσκαρ.

1986
         
Legal Eagles
        
Τρεις και μοναδικοί
         
1990
         
Havana
         
Αβάνα
         
1992
         
Sneakers
         
Οι αθόρυβοι

1993
         
Indecent Proposal
         
Ανήθικη πρόταση
         
Ο Ρέντφορντ προτάθηκε για το Χρυσό Βατόμουρο.

1996
         
Up Close & Personal
         
Υπόθεση πολύ προσωπική
         
1998
         
The Horse Whisperer
         
Γητευτής των αλόγων
         
2001
         
The Last Castle
         
Το τελευταίο οχυρό
         
2001
         
Spy Game
         
Παιχνίδι κατασκόπων
         
2004
         
The Clearing
         
Το ξέφωτο
         
2005
         
An Unfinished Life
         
Αγεφύρωτες σχέσεις
         
2007
         
Lions for Lambs
         
Λέοντες αντί αμνών
         
2012
         
The Company You Keep
         
Ο Κανόνας της Σιωπής
         
2013
         
All is Lost
         
Όλα Χάθηκαν
         
2014
         
Captain America: The Winter Soldier
         
Captain America 2: Ο Στρατιώτης του Χειμώνα
         

Ως σκηνοθέτης





Έτος
    
1980
         
Ordinary People
         
Συνηθισμένοι Άνθρωποι
         
1988
         
The Milagro Beanfield
         
Μιλάγκρο, η Γη της σύγκρουσης
         
1992
         
A River Runs Through It
         
Το ποτάμι κυλά ανάμεσά μας
         
Ο Ρέντφορντ προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα σκηνοθεσίας.

1994
         
Quiz Show
         
Ο Ρέντφορντ προτάθηκε για Όσκαρ σκηνοθεσίας και Όσκαρ καλύτερης ταινίας.

1998
         
The Horse Whisperer
         
Γητευτής των αλόγων
         
Ο Ρέντφορντ προτάθηκε για τη Χρυσή Σφαίρα σκηνοθεσίας.

2000
         
The Legend of Bagger Vance
         
Ο θρύλος του Μπάγκερ Βανς
         
2007
         
Lions for Lambs
         
Λέοντες αντί αμνών
         
2010
         
The Conspirator
         
Ύποπτη συνομωσίας
         
2012
         
The Company You Keep
         
Ο Κανόνας της Σιωπής
         
                    ======================================

Ζουμπουλάκης Γιάννης

Ρόμπερτ Ρέντφορντ: Ο γέρος και η θάλασσα

Ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, καλλιτεχνικός διευθυντής, πάνω απ' όλα σκεπτόμενος πολίτης


 Ρόμπερτ Ρέντφορντ: Ο γέρος και η θάλασσα




Ηθοποιός, σκηνοθέτης, παραγωγός, καλλιτεχνικός διευθυντής ενός από τα πιο διάσημα κινηματογραφικά φεστιβάλ του κόσμου και πάνω απ' όλα σκεπτόμενος πολίτης, ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ παραμένει, παρά τα 77 χρόνια του, στις επάλξεις. Και είναι πολύ χαρμόσυνο να τον βλέπεις τόσο δημιουργικό και δραστήριο τα τελευταία χρόνια. Είτε σκηνοθετώντας (είδαμε τον «Κανόνα της σιωπής» το καλοκαίρι) είτε στο τιμόνι του Φεστιβάλ του Σάντανς είτε παίζοντας σε ταινίες άλλων - αν και όσο τα χρόνια περνούν όλο και λιγότερο. Παίζει στα δικά του έργα (τον «Κανόνα της σιωπής» π.χ.) αλλά και σε ταινίες άλλων δημιουργών. Τελευταίο παράδειγμα το «Όλα χάθηκαν» του Τζέι Σ. Τσάντορ, που θα ανοίξει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη.




 






Το «Όλα χάθηκαν» ήταν μία από τις εκπλήξεις του τελευταίου Φεστιβάλ Καννών όπου είδα, για δεύτερη φορά εφέτος, από κοντά αυτόν τον θαυμάσιο άνθρωπο. Είχε προηγηθεί η συνάντησή μας στη Νέα Υόρκη στην καμπάνια για την προώθηση του «Κανόνα της σιωπής». Τότε που έμαθα ότι ο Ρέντφορντ είχε ζήσει έξι μήνες στην Κρήτη τη δεκαετία του 1960. «Λατρεύω την Ελλάδα και τους Έλληνες» μου είχε πει αναπολώντας τα νεανικά χρόνια του, όταν ως «φρέσκος» οικογενειάρχης αποφάσισε να κάνει ένα διάλειμμα από τη δουλειά του και να ζήσει με τους δικούς του σε κάποιες χώρες της Ευρώπης. Ήταν το 1967. Οι Ρέντφορντ έζησαν για έξι μήνες στην Iσπανία, σε μια μικρή πόλη στον Νότο ονόματι Μίχας, και κατόπιν ήρθαν στην Ελλάδα, πρώτα στο Ηράκλειο και μετά στην ενδοχώρα της Κρήτης. Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Ρέντφορντ είχε προσπαθήσει να πείσει την οικογένειά του να ζήσουν όλοι μαζί σε μια σπηλιά στα... Μάταλα. Αλλά δεν τα κατάφερε.

Πολλά χρόνια πριν από αυτή την οικογενειακή περιπλάνηση είχε προηγηθεί μια εργένικη  στην Ευρώπη. Προορισμός του 20χρονου αποφοίτου του Ινστιτούτου Καλών Τεχνών Πρατ ήταν η Γαλλία, στην οποία μάλιστα πήγε με πλοίο. Εκεί έμεινε αρκετούς μήνες. Μετά ήρθαν η Ισπανία και η Ιταλία. Ο Ρέντφορντ ζούσε σε hostels για νέους γιατί ήταν φθηνά. «Έτσι όμως απέκτησα αυτό που ήθελα: την εκπαίδευσή μου» είπε ο Ρέντφορντ σκιτσάροντας διαρκώς στο μπλοκ που είχε μπροστά του. Εκτός από το ότι γράφτηκε σε σχολές καλών τεχνών στη Γαλλία και στην Ιταλία, αυτό που κέρδισε πηγαίνοντας από το ένα μέρος στο άλλο ήταν ισχυρές γεύσεις διαφορετικών πολιτισμών, «μέσω της ματιάς των οποίων κατάφερα να δω τη δική μου πατρίδα». Ακόμη και σήμερα, παρ' ότι πλέον δεν ζωγραφίζει («κάτι σκίτσα πού και πού μόνο»), ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ πιστεύει στη δύναμη της ζωγραφικής. «Όταν ζωγραφίζεις» είπε «κάτι σου μένει. Και το κουβαλάς μαζί σου. Και μετά γίνεται σημαντικό».

Ήταν άλλωστε η εμπειρία της Ευρώπης που τον βοήθησε να αντιληφθεί μια ευρύτερη εικόνα της Αμερικής, την οποία αργότερα με τις δικές του ιδέες θα αποκρυστάλλωνε στις ταινίες του. «Όταν ήμουν νέος στη δεκαετία του 1950 η πατρίδα μου ήταν γεμάτη προπαγάνδα» μου είχε πει στη Νέα Υόρκη. «Προπαγάνδα για το πόσο σπουδαίοι ήμασταν εμείς οι Αμερικανοί που είχαμε κερδίσει τον πόλεμο, εμείς που ήμασταν η χώρα με τις πολλές ευκαιρίες, εμείς, εμείς, μπλα μπλα μπλα. Πίσω από καθετί υπήρχε πολύ βαριά προπαγάνδα. Και το αποδεχόσουν. Πηγαίνοντας στην Ευρώπη είδα μια διαφορετική εικόνα της πατρίδας μου, μια πολύ πιο σύνθετη εικόνα. Και όπου πήγαινα είχε μια ιδιαιτερότητα: στη Φλωρεντία, στο Παρίσι, στη Μαγιόρκα, στη Βαρκελώνη. Όλες αυτές οι πόλεις είχαν το δικό τους χρώμα».

Ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ γεννήθηκε στη Σάντα Μόνικα το 1936, «ανάμεσα στην οικονομική κρίση και στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο», όπως του αρέσει να λέει. «Επομένως είμαι σε θέση να γνωρίζω ότι η Αμερική έχει περάσει μέσα από πολλές αλλαγές κατά τη διάρκεια των τελευταίων 70 χρόνων. Έχει αλλάξει τόσο πολλά στάδια που στην πορεία κάτι έχασε». Όταν κοιτάζει πίσω του για να δει την ιστορία της πατρίδας του βλέπει ότι η Αμερική δεν έχει και τόσο μεγάλη ιστορία. Ίσως γι' αυτό να τον ελκύουν θέματα που έχουν να κάνουν με την αμερικανική ιστορία. Η θεματολογία του αντλείται από ζητήματα όπως η δολοφονία του Αβραάμ Λίνκολν («Η πλεκτάνη»), ένα σκάνδαλο στην αμερικανική τηλεόραση («Κουίζ σόου») ή από τους Weather Underground - γνωστοί και ως Weathermen - με τους οποίους ασχολήθηκε στον «Κανόνα της σιωπής». «Όλες οι ταινίες μου είναι για την Αμερική» μου είπε. «Μπορεί να πήγα στην Ελλάδα, μπορεί να πήγα στη Γαλλία, μπορεί να έμαθα τη ζωή μέσα από τα ταξίδια μου, οι ιστορίες όμως που αποφασίζω να πω στον κινηματογράφο είναι πάντα για την "γκρίζα ζώνη" της αμερικανικής ζωής. Δεν με ενδιαφέρουν τα σημεία που είναι μαύρα ή άσπρα. Ούτε με ενδιαφέρουν τα σημεία που είναι μπλε, άσπρα ή κόκκινα (τα χρώματα της αμερικανικής σημαίας). Η γκρίζα ζώνη είναι που με ενδιαφέρει γιατί εκεί βρίσκονται οι συνθέσεις και η πολυπλοκότητα».

 





Ίσως γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ο Ρέντφορντ ανησυχεί που στις ημέρες μας «η πολιτική κυριαρχείται από τη συντηρητική σκέψη επειδή ο κόσμος φοβάται». Ωστόσο πιστεύει ότι«από κάτω υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν κινήματα. Υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν οι άνθρωποι που λένε ότι αυτό ή εκείνο δεν είναι σωστό. Υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα θέλουν να αλλάξει η κατάσταση». Έφερε ως παράδειγμα την κατοχή της Γουόλ Στριτ από τους αμερικανούς πολίτες, «μια ένδειξη ότι οι άνθρωποι μπορούν ακόμη να πράξουν. Μια στο τόσο αυτή η οργή γίνεται αναβρασμός και έτσι ξεσπά κάποιο κίνημα». Βρίσκει ωστόσο πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι «κανένα κίνημα δεν έχει πετύχει να υλοποιήσει πλήρως τον πραγματικό στόχο του. Κανένα κίνημα δεν μπόρεσε να γευτεί την τελική νίκη του, είτε αυτή λέγεται αναρχισμός στις δεκαετίες του 1910-1920 με την Έμα Γκόλντμαν είτε τα κινήματα στην εποχή της οικονομικής κρίσης είτε οι Μαύροι Πάνθηρες».

Στη συνάντησή μας στη Νέα Υόρκη αλλά και στη συνέντευξη Τύπου των Καννών ο Ρέντφορντ μίλησε αρκετά για τη φύση, το μεγαλείο αλλά και την επικινδυνότητά της,  θέματα που αγγίζει το «Όλα χάθηκαν». Ο Ρέντφορντ είναι φυσιολάτρης. Του αρέσει π.χ. που ένα μέρος της φύσης παραμένει «άθικτο, αμόλυντο από την εξέλιξη. Σε μια εποχή που η τεχνολογία προχωρεί με ραγδαίους ρυθμούς και όλος ο κόσμος τα κάνει όλα τόσο γρήγορα, τόσο μηχανικά και τόσο απότομα, είδα σε αυτή την ταινία να μην υπάρχει τίποτε άλλο παρά ένας άντρας, η θάλασσα και ο καιρός. Είδα μια επιστροφή στη χαμένη αθωότητα και αυτό σίγουρα έρχεται σε αντίθεση με όλη αυτή τη φασαρία και τον θόρυβο που μου προκαλούν τόσο μεγάλη σύγχυση. Θα τρελαινόμουν αν η ζωή μου ήταν μόνο δεσμεύσεις σε μεγάλες πόλεις όπως η Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες». Αυτός άλλωστε ήταν ο λόγος που τον οδήγησε στη Γιούτα. «Δεν πήγα εκεί για την πολιτική της φυσικά» είπε. «Βέβαια το πώς κατάφερα να επιβιώσω στο πολιτικό περιβάλλον της είναι αξιοθαύμαστο».

«Ήταν τολμηρό, αλλά ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάμε»

 





Ως καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ του Σάντανς ο Ρέντφορντ δίνει βήμα και ευκαιρίες στους νέους σκηνοθέτες αλλά συγχρόνως καρπώνεται ο ίδιος τις ιδέες τους, παρ' ότι χαριτολογώντας «παραπονιέται» πως δεν του προσφέρονται πλέον πολλοί ρόλοι ακόμη και από σκηνοθέτες που αναδείχθηκαν από το φεστιβάλ του. Ζωτικό βήμα πάντως  στη διαδρομή τού «Όλα χάθηκαν», από το σενάριο ως την οθόνη, ήταν η συνάντησή του με τον Τσάντορ, όταν ο τελευταίος παρουσίασε στο Σάντανς την ταινία «Margin call» που αργότερα θα διεκδικούσε το Όσκαρ σεναρίου γραμμένου κατευθείαν για την οθόνη. Ο Ρέντφορντ διάβασε το σενάριο του «Όλα χάθηκαν» που μέσα σε 30 σελίδες περιέγραφε τη μάχη για επιβίωση ενός ανθρώπου απέναντι στα στοιχεία της φύσης μετά την καταστροφή του ιστιοπλοϊκού του στη μέση του ωκεανού, 1.700 μίλια έξω από τη Σουμάτρα. «Μου άρεσε ειλικρινά το σενάριο επειδή ήταν διαφορετικό» λέει ο Ρέντφορντ, ο οποίος στα 77 του έδωσε μία από τις πιο σωματικές ερμηνείες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο σινεμά, η οποία μακάρι να τον οδηγήσει ως τα Όσκαρ.











«Ήταν τολμηρό» είπε. «Ήταν εκκεντρικό και χωρίς διαλόγους. Ένιωσα ότι ο Τζέι Σι θα προχωρούσε με αυτό το όραμα, αν και δεν ήταν απόλυτα ξεκάθαρο. Πίστεψα όμως ότι ήξερε τι έκανε και ότι το είχε στο μυαλό του. Ήξερα ότι θα στήριζα το όραμά του ακόμη και χωρίς να το γνωρίζω εξ ολοκλήρου. Αυτό ήταν πολύ όμορφο και ενδιαφέρον».


Μια άλλη παράμετρος της ταινίας «Όλα χάθηκαν» είναι ότι μιλάει για τη δίχως όρια εφευρετικότητα και προσαρμοστικότητα του ανθρώπου κάτω από εξαιρετικά δύσκολες, θανάσιμες ίσως, καταστάσεις. «Αυτός ο ήρωας συνεχίζει εκεί όπου κάποιοι άνθρωποι θα παραδίδονταν και θα έλεγαν "αυτό παραπάει"» είπε ο Ρέντφορντ. «Βρίσκεται στη μέση του πουθενά και σκέφτεται: "Κανείς δεν είναι εδώ για να με βοηθήσει και φαίνεται ότι έχω καταβάλει τεράστια προσπάθεια. Γιατί να μην τα παρατήσω;". Και όμως ποτέ δεν πρέπει να τα παρατάμε».

ΠΗΓΕΣ

 robert redford