Τρίτη, 31 Μαρτίου 2015

ΠΥΡΓΟΣ ΤΟΥ ΑΙΦΕΛ - LA TOUR EIFFEL









Ο πύργος του Άιφελ είναι το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού. Κατασκευάστηκε το 1889 από τον μηχανικό Γουστάβο Άιφελ και σήμερα αποτελεί ένα από τα γνωστότερα κτίρια στον κόσμο. Με ύψος 325 μέτρα (300 χωρίς την κεραία) ήταν το πιο ψηλό κτίριο στον κόσμο μέχρι που το ξεπέρασε το Εμπάιρ Στέιτ της Νέας Υόρκης το 1931. Έχει βάρος 10.100 τόνους και η κατασκευή του είναι τόσο σταθερή ώστε παρεκκλίνει μόλις έως 7,5 εκατοστά με σφοδρό άνεμο.
Έχει τρία επισκέψιμα επίπεδα, καθένα προσβάσιμο με σκάλες ή με ανελκυστήρα. Για την άνοδο μέχρι το πρώτο επίπεδο χρειάζονται 300 βήματα (το ίδιο και για το δεύτερο). Το τρίτο και μεγαλύτερο επίπεδο είναι προσβάσιμο μόνο με τον ανελκυστήρα. Και το πρώτο και το δεύτερο επίπεδο διαθέτουν εστιατόριο.

Ο πύργος έχει χρησιμοποιηθεί και για πολλές σκηνές ταινιών.




Ιστορία

Κατασκευάστηκε μεταξύ των ετών 1887 και 1889 ως είσοδος για την διεθνή έκθεση Universell αλλά και επ`ευκαιρία της εκατονταετούς επετείου της Γαλλικής Επανάστασης. Συνολικά 300 εργάτες ένωσαν 18.038 κομμάτια σφυρήλατου σιδήρου παρασκευασμένου σε φούρνους puddling με 2,5 εκατομμύρια πριτσίνια, με μια στατική μελέτη του Maurice Koechlin. Ο Άιφελ βοήθησε τους μηχανικούς Émile Nouguier και Maurice Koechlin και τον αρχιτέκτονα Stephen Sauvestre. Ο κίνδυνος ατυχήματος ήταν μεγάλος καθώς, σε αντίθεση με σύγχρονους ουρανοξύστες, ο πύργος ήταν σε ανοιχτό πλαίσιο, χωρίς κανέναν ενδιάμεσο όροφο εκτός από δύο πλατφόρμες. Ωστόσο επειδή ο Άιφελ είχε λάβει προληπτικά μέτρα ασφαλείας, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης των κινητών ικριωμάτων, προστατευτικών κιγκλιδωμάτων και διαχωριστικών πλεγμάτων, μόνο ένας άνθρωπος πέθανε.

 Ο πύργος εγκαινιάστηκε στις 31 Μαρτίου 1889 και άνοιξε για το κοινό στις 6 Μαΐου 1889.
Ο πύργος επικρίθηκε πολύ από το κοινό όταν κατασκευάστηκε, καθώς πολλοί είχαν την άποψη πως ήταν αντιαισθητικός. Οι καθημερινές εφημερίδες γέμισαν με οργισμένες επιστολές από την καλλιτεχνική κοινότητα του Παρισιού.

Ο μυθιστοριογράφος Γκυ ντε Μωπασσάν λέγεται ότι έτρωγε το μεσημεριανό του γεύμα στο εστιατόριο του Πύργου κάθε μέρα. Όταν τον ρώτησαν γιατί, απάντησε ότι ήταν το μοναδικό μέρος στο Παρίσι, από όπου κάποιος δεν μπορούσε να δει τον πύργο. Σήμερα, ο Πύργος ευρέως θεωρείται ότι είναι ένα εντυπωσιακό κομμάτι της διαρθρωτικής τέχνης.
Ένα από τα μεγάλα κλισέ των Χολιγουντιανών ταινιών είναι ότι η θέα από κάθε παριζιάνικο παράθυρο περιλαμβάνει τον πύργο.

Ο Άιφελ είχε πάρει άδεια για να σταθεί ο πύργος επί 20 έτη· προοριζόταν για να διαλυθεί το 1909, όταν η ιδιοκτησία του θα είχε επανέλθει στον Δήμο Παρισιού. Η πόλη είχε προγραμματίσει να τoν γκρεμίσει (μέρος των αρχικών κανόνων του διαγωνισμού για ένα πύργο ήταν πως μπορούσε εύκολα να κατεδαφιστεί) αλλά επειδή ο πύργος αποδείχτηκε χρήσιμος για σκοπούς επικοινωνίας, επετράπη η παραμονή του και μετά τη λήξη της άδειας.

Τέσσερα στιγμιότυπα από την κατασκευή του πύργου, μεταξύ των ετών 1887 και 1889


Υλικά κατασκευής του πύργου

Η μεταλλική κατασκευή του Πύργου του Άιφελ ζυγίζει 7.300 τόνους, ενώ η όλη δομή, συμπεριλαμβανομένων των μη μεταλλικών στοιχείων, ζυγίζει περίπου 10.100 τόνους. Ανάλογα με τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος, η κορυφή του πύργου μπορεί να στραφεί μακριά από τον ήλιο μέχρι 18 cm (7,1 in), λόγω της θερμικής διαστολής του μετάλλου στην πλευρά που βρίσκεται ο ήλιος.




Εκτιμήσεις του ανέμου

Κατά την στιγμή που χτίστηκε πολλοί έμειναν άναυδοι από το τολμηρό σχήμα του. Ο Άιφελ και οι μηχανικοί του σαν έμπειροι κατασκευαστές γεφυρών, κατάλαβαν πόσο σημαντικό ρόλο έπαιζε ο άνεμος, και ήξεραν πως αφού ήθελαν να φτιάξουν την μεγαλύτερη δομή στον κόσμο έπρεπε να είναι σίγουροι πως θα αντέχει στον άνεμο.


el.wikipedia.org/wiki/Πύργος_του_Άιφελ




-----------------------------------------------------------------------------------------------------------


O πύργος του Άιφελ, το σήμα κατατεθέν της πόλης του Παρισιού, έχει σήμερα την τιμητική του, αφού η Google του αφιερώνει το σημερινό της doodle, με αφορμή τα 126 χρόνια από τα εγκαίνια του.




Nαυτεμπορικη 


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Χρόνια πολλά, monsieur Eiffel !

Αρκετές δεκαετίες πριν η καλλιτεχνική κοινωνία του Παρισιού ξεσηκωθεί για το Κέντρο Πομπιντού και την Πυραμίδα του Λούβρου, ζωγράφοι, γλύπτες, αρχιτέκτονες και συγγραφείς έβαζαν την υπογραφή τους κάτω από ένα οργισμένο γράμμα προς την εφημερίδα «Les Temps», διαμαρτυρόμενοι «γι' αυτόν τον άχρηστο, τερατώδη πύργο στην καρδιά της πόλης που απειλεί τη γαλλική τέχνη και ιστορία».
Και αναρωτιούνταν: «Αλήθεια, θα αφήσουμε έναν μηχανουργό με νοσηρή φαντασία να συνδέσει το όνομά του με το Παρίσι, φέρνοντας μια ασχήμια που ποτέ δεν θα μπορέσει να διορθωθεί και θα ανεχόμαστε να βλέπουμε μια γιγαντιαία καμινάδα να κατεδαφίζει με τον βάρβαρο όγκο της τη Νοτρ Νταμ και το Λούβρο ταπεινώνοντας όλα τα αριστουργήματα της αρχιτεκτονικής;» Κι όμως, τον άφησαν. Και σήμερα ο Πύργος του Άϊφελ γιορτάζει τα 120 χρόνια του με έναν νέο σχεδιασμό της κορφής του, αλλά και με το καθιερωμένο φρεσκάρισμα, το οποίο έχει αναλάβει, μάλιστα, μια ελληνική εταιρεία!
Οι αντιδράσεις που συνόδευσαν την ανακοίνωση της κατασκευής του δεν κατάφεραν να λυγίσουν τους 7.300 τόνους σίδερου. Βρισκόμαστε στο 1887 και η Γαλλία αποφασίζει να εδραιώσει δυναμικά τη θέση της στο διεθνές στερέωμα του νέου αιώνα.

Σύμβολο ισχύος

Η Διεθνής Εκθεση που συνέπιπτε με τα 100χρονα της Γαλλικής Επανάστασης αποτελεί μια πρώτης τάξεως ευκαιρία. Και ο Πύργος που θα χτιζόταν στην είσοδό της, ένα σύμβολο δύναμης, καθώς δεν θα ήταν μόνο ένας άθλος της μηχανικής αλλά και το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο.
Ενας από τους πενήντα μηχανικούς που καταθέτουν τα σχέδια τους είναι και ο 57χρονος Γκουστάβ Αϊφελ, γνωστός μέχρι τότε για την κατασκευή τραπεζών, γεφυρών και σιδηροδρομικών σταθμών σε ολόκληρη την Ευρώπη, αλλά και για την εσωτερική δομή του Αγάλματος της Ελευθερίας στην Αμερική. Δεν δίνει μεγάλη σημασία στο έργο, καθώς το ίδιο διάστημα ξεκινά να κατασκευάζει έναν πύργο ύψους 300 μέτρων στη διώρυγα του Παναμά, έργο που θα τον οδηγήσει στα δικαστήρια, καθώς το όνομά του θα εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο διαφθοράς, με αίσιο όμως τέλος για τον ίδιο, αφού απαλλάσσεται από κάθε κατηγορία.
Έτσι, αφήνει ελεύθερους τους μηχανικούς Μορίς Κεσλέν και Εμίλ Νουγκέρ και τον αρχιτέκτονα Στεφάν Σοβέστρ να κάνουν όποιες αλλαγές επιθυμούσαν.
Όμως, βλέποντας τα σχέδια, και αφού έχει κερδίσει την ανάθεση του έργου, ο Αϊφελ αποφασίζει να κατοχυρώσει την πατέντα στο όνομά του. Αγοράζει από τους δύο συνεργάτες του την αποκλειστικότητα και τα διεθνή δικαιώματα, δίνοντάς τους σε αντάλλαγμα το 1% του συνολικού κόστους κατασκευής.

Στο συμβόλαιο μεταξύ του Αϊφελ και του γαλλικού κράτους, ο Αϊφελ αποκτά τα δικαιώματα διαχείρισης για τα επόμενα 20 χρόνια και λαμβάνει το ποσό των 1,5 εκατ. φράγκων, το οποίο δεν επαρκούσε ούτε για το 1/4 των εξόδων.
Διχασμένος ανάμεσα στην ανάγκη να σώσει την εταιρεία του από τη χρεοκοπία αλλά και να διατηρήσει το έργο στο όνομά του, βάζει τα μισά έξοδα από την προσωπική του περιουσία και συμπληρώνει τα υπόλοιπα από τις χρηματοδοτήσεις τριών τραπεζών, εκτοξεύοντας το κόστος στα 7,8 εκατ. φράγκα.
Το έργο κατασκευάζεται σε χρόνο ρεκόρ. Εξι μήνες για τα θεμέλια και 21 για την ανέγερση της μεταλλικής κατασκευής. Οι 117 εργάτες σύντομα εξοικειώνονται με το ύψος, τους δυνατούς ανέμους και την παγωνιά και δουλεύουν εννιά ώρες την ημέρα το χειμώνα και 12 ώρες το καλοκαίρι, με μοναδική ανθρώπινη απώλεια το θάνατο ενός εργάτη.

Ο Πύργος ολοκληρώνεται στις 31 Μαρτίου του 1889 και την ημέρα εκείνη ο Γκουστάβ Αϊφελ ανεβαίνει τα 1.710 σκαλιά μέχρι την κορφή όπου και τοποθετεί τη γαλλική σημαία. Ηταν το ψηλότερο κτίριο στον κόσμο μέχρι και το 1929, οπότε το κτίριο της Κράισλερ στη Νέα Υόρκη πήρε την πρωτιά μόλις για... επτά πόντους.
Οι κεραίες, όμως, που τοποθετήθηκαν αργότερα για τηλεπικοινωνιακούς και μετεωρολογικούς σκοπούς αλλά και για αστρονομικές παρατηρήσεις όχι μόνο του έδωσαν ξανά ύψος, φτάνοντας τα 324 μέτρα, αλλά τον έσωσαν και από την κατεδάφιση, καθώς πλέον η πρακτική του χρησιμότητα ξεπερνούσε τους αρχικούς στόχους. Ο ίδιος ο Αϊφελ μάλιστα έφτιαξε ένα γραφείο στον τρίτο όροφο για τα αεροδυναμικά του πειράματα, επιστήμη με την οποία παθιάστηκε, τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Οι Ελληνες συντηρητές

Ο Πύργος του Αϊφελ έχει να διηγηθεί πολλά. Το 1898 η εφημερίδα «Φιγκαρό» τοποθετεί ένα πιεστήριο στον δεύτερο όροφο και τυπώνει εκεί το ημερήσιο φύλλο της. Οσοι επισκέπτες, μάλιστα, την αγοράζουν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο στην πρώτη σελίδα, και, έτσι, γυρνούν στην πατρίδα τους με το πιστοποιητικό της επίσκεψής τους στη «Σιδηρά Κυρία».

Στις 11 Σεπτεμβρίου ο Αϊφελ καλωσορίζει τον Έντισον και τρώνε μαζί σε ένα από τα εστιατόρια του Πύργου, ενώ το 1905 διοργανώνεται αγώνας ανάβασης και ο πρώτος που φτάνει στην κορυφή του κερδίζει ένα ποδήλατο. Στις 24 Αυγούστου του 1944 η τρίχρωμη σημαία, φτιαγμένη από τρία σεντόνια ραμμένα μεταξύ τους και σύμβολο της απελευθερωμένης πια Γαλλίας, υψώνεται στην κορυφή του. Το 2002 ο Πύργος καλοσωρίζει τον διακοσιοστό εκατομμυριοστό επισκέπτη.
Δεν αποτελούσε, όμως, άθλο μόνο η κατασκευή του αλλά και η ίδια η συντήρησή του. Η ελληνική εταιρεία ΣΤΕΛΜΑ που ανέλαβε το 20ό βάψιμο του Πύργου, το πιστοποιεί. Οπως μας είπε ο πρόεδρος της εταιρείας Ελευθέριος Μαματζής, οι εργασίες έχουν ξεκινήσει εδώ και ένα μήνα και θα διαρκέσουν ακόμα δύο χρόνια.

Οι 25 εργαζόμενοι, κυρίως Έλληνες αλλά και Γάλλοι, οι οποίοι είναι υπεύθυνοι για όλο τον υποστηρικτικό μηχανισμό (σχοινιά, δίχτυα κ.λπ.) αιωρούνται και έχοντας στο χέρι σφυριά και αερόβουρτσες αφαιρούν τη σκουριά και τη φθορά που σε κάποια σημεία είναι πολύ μεγάλη και κομμάτι κομμάτι προσθέτουν το νέο χρώμα. Ποιο θα είναι αυτό;
Στο 30% του Πύργου και ξεκινώντας από τη βάση του, ένα σκούρο μπρονζέ που θα γίνεται όλο και πιο ανοιχτό ανεβαίνοντας προς την κορυφή προκειμένου να διακρίνεται από μακριά.
Η αλλαγή του χρώματος γίνεται κάθε επτά χρόνια και απαιτούνται 60 τόνοι μπογιάς σε ένα έργο που το συνολικό του κόστος αγγίζει τα 6 εκατ. ευρώ.

Η όψη του, όμως, δεν αλλάζει μόνο από το χρώμα αλλά και από το φωτισμό που διαφοροποιείται ανάλογα με την περίσταση: Το 2004 έγινε κόκκινος για να γιορτάσει το Πολιτιστικό Πρόγραμμα Ανταλλαγής με την Κίνα, το 2006 γίνεται μπλε για τα 20χρονα της Ημέρας της Ευρώπης όπως και το 2000 όπου οι 20.000 λαμπτήρες του υποδέχονται τη νέα χιλιετία, ενώ το 1934 λειτούργησε ως διαφημιστικός χώρος όταν το όνομα του Αντρέ Σιτροέν εμφανίζεται φωτισμένο κατά μήκος του Πύργου.

Ο Αϊφελ στην αρχή σκόπευε να χτίσει τον Πύργο στη Βαρκελώνη για τη Διεθνή Εκθεση του 1888, αλλά οι υπεύθυνοι θεώρησαν την κατασκευή όχι μόνο ακριβή και περίεργη, αλλά και τελείως αταίριαστη με την πόλη, και έτσι το σχέδιο εγκαταλείφθηκε.

Σήμερα, 120 χρόνια μετά, η κορυφή του Πύργου ξανασχεδιάζεται. Το γραφείο του αρχιτέκτονα Ντέιβιντ Σερέρο επανασχεδιάζει την πλατφόρμα της πανοραμικής θέας, διπλασιάζοντας τη χωρητικότητα στον τελευταίο όροφο. Και πάλι οι αντιδικίες δεν λείπουν, καθώς οι Παριζιάνοι αντιτίθενται στην αλλαγή της διάσημης σιλουέτας, αλλά και στην δαπάνη για ένα τουριστικό μέρος που συγκεντρώνει έτσι κι αλλιώς 6,9 εκατ. επισκέπτες το χρόνο.

Και όμως... ο πύργος κινείται

Όσοι δεν αισθάνονται άνετα στην ιδέα ότι βρίσκονται εκτεθειμένοι σε ύψος 300 μέτρων πάνω από το έδαφος, καλύτερα να μην γνωρίζουν ότι ο Πύργος κινείται ελαφρά από τον άνεμο και κατά τη διάρκεια μιας καταιγίδας το 1999 μετακινήθηκε περίπου 13 εκατ. από την αρχική του θέση, ενώ όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, το κομμάτι που είναι εκτεθειμένο στον ήλιο διαστέλλεται περισσότερο από αυτό που βρίσκεται στη σκιά.

ΥΓ. Μια από τις δεκάδες οργισμένες υπογραφές κατά του Πύργου του Αϊφελ ανήκε στον Γκι ντε Μοπασάν. Οταν, χρόνια αργότερα, ένας δημοσιογράφος τον είδε να γευματίζει σε ένα από τα εστιατόρια του πύργου και τον ρώτησε, εκείνος απάντησε: «Είναι το μοναδικό μέρος από το οποίο δεν είμαι υποχρεωμένος... να τον βλέπω». *






Κυριακή, 29 Μαρτίου 2015

ΑΛΕΚΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗΣ











Ευγενής, ντροπαλός, αντιστάρ, τζέντλεμαν, αριστερός. Αυτός ήταν στην πραγματικότητα ο Αλέκος Αλεξανδράκης. Για τον κόσμο όμως που τον αγάπησε και παρακολούθησε κάθε βήμα της καριέρας του, υπήρξε ο ένας και μοναδικός ζεν πρεμιέ και εραστής του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Και όχι άδικα.

 Σκηνή πρώτη.

 Στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου ο Αλέκος Αλεξανδράκης υποδύεται τον ανάπηρο. Τον ρόλο της νοσοκόμας παίζει μια άγνωστη νεαρή κοπέλα. Οι δύο τους είχαν γνωριστεί μισή ώρα πριν από το γύρισμα. Λίγο πριν από το κλασικό, «πάμε», του σκηνοθέτη Γιάννη Δαλιανίδη, τα φώτα σβήνουν. Το μπλάκ άουτ κάνει το συνεργείο να τρέχει πανικόβλητο για να αποκαταστήσει τη βλάβη. Λίγα λεπτά αργότερα τα φώτα ξανανάβουν και όταν ο σκηνοθέτης πάει να ειδοποιήσει τον πρωταγωνιστή του, βλέπει τη «νοσοκόμα» στη σφιχτή αγκαλιά του Αλέκου Αλεξανδράκη. Είχαν χρειαστεί μόλις λίγα λεπτά γνωριμίας για να πέσει στην αγκαλιά του. 

Σκηνή δεύτερη. 

Τα γυρίσματα μιας σκηνής στο Λαγονήσι έχουν τελειώσει. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης φτάνει έξω από το δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου συναντά έναν συνάδελφό του και του ζητάει μία εξυπηρέτηση: «Σε παρακαλώ. Μου κάνεις μια χάρη; Όταν ακούσεις να χτυπάνε την πόρτα μου, βγες έξω και πες ότι δεν είμαι εδώ. Για να μπορέσω να κοιμηθώ λίγο». Τι είχε συμβεί; Θαυμάστριες, αλλά και κοπέλες που είχαν ρόλο κομπάρσου στην ταινία, είχαν μάθει το νούμερο του δωματίου. Ασταμάτητα βρίσκονταν έξω από την πόρτα του δωματίου του και τη χτυπούσαν ευγενικά τα βράδια, με την κρυφή ελπίδα να περάσουν στα «ενδότερα». 

Η γοητευτική εικόνα του από την πρώτη στιγμή που ανέβηκε στο σανίδι έκανε τις εφημερίδες να γράφουν «επιτέλους ένας εραστής στο θέατρο».


alexandrakis


Στις 8 Νοεμβρίου του 2005 έφυγε χτυπημένος από την επάρατη νόσο και ταξίδεψε για τον κόσμο των αθανάτων, εκεί που όλοι οι μεγάλοι συναντιούνται ξανά και κάνουν καλαμπούρια. Οι ταινίες του παίζονται ακόμη και οι άνθρωποι που πέρασαν από τη ζωή του, αναπολούν τις στιγμές με τον μεγάλο γόη και τα γαλαζοπράσινα μάτια του που φώτιζαν την ασπρόμαυρη ζωή τους. Ποιος ήταν όμως ο άνθρωπος πίσω από τον star της εποχής, Αλέκο Αλεξανδράκη;

Ο ίδιος όσο ήταν εν ζωή συνήθιζε να λέει πως «εγώ δεν νιώθω σταρ. Αντιστάρείμαι». Και πράγματι ήταν. Απλός στον τρόπο ζωής του, γενναιόδωρος με τις γυναίκες, προστατευτικός με τους συνεργάτες του. Ένας πραγματικός καλλιτέχνης με την ταπεινότητα που διακρίνει όλους τους σπουδαίους. Μεγάλωσε μέσα στα βιβλία, αγάπησε τις ιστορίες τους, είχε πολύ καλό αισθητήριο και αντιλαμβανόταν όλες τις πολιτικοινωνικές αλλαγές της τότε κοινωνίας.

Ο Δημήτρης Χορν πίστευε τόσο πολύ στο υποκριτικό του ταλέντο, που έβαζε στοιχήματα ότι αυτός ο 17χρονος νεαρός στη γωνία του Βασιλικού Θεάτρου, όπου φοιτούσε, θα γίνει μεγάλος ηθοποιός. Το στοίχημα το κέρδισε, ο κόσμος τον αγάπησε, οι γυναίκες στο πρόσωπό του είδαν το απόλυτο αρσενικό. Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές του, το ίδιο και το βασιλικό ζεύγος Φρειδερίκη - Παύλου αλλά και η Μελίνα Μερκούρη.

«Παρουσιάστε όπλα. Επιτέλους, ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο», είχε γράψει ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην «Καθημερινή» για τον ηθοποιό με το αστείρευτο ταλέντο. Αριστερός εκ πεποιθήσεως, αγωνίστηκε για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις καλύτερες συνθήκες διαβίωσης των ανθρώπων. Ήταν πρωτοστάτης σε ειρηνικές διαδηλώσεις. Μάλιστα σε μία από αυτές, συνελήφθη. Το 1960 ο Μανώλης Γλέζος φυλακίζεται. Όλοι σιωπούν. Ένας δημοσιογράφος ρωτά τον Αλέκο Αλεξανδράκη που θα ήθελε να περάσει τις μέρες των Χριστουγέννων. Η απάντησή του αποστομωτική: «Θα ήθελα να περάσω τα χριστούγεννα μαζί με τον Γλέζο, το σύμβολο ελευθερίας και πολιτισμού» δηλώνει και το σκάνδαλο δεν αργεί να ξεσπάσει. Οι απόψεις του πρωταγωνιστή ήταν πάντα ρηξικέλευθες, ριζοσπαστικές. Προοδευτικός μέχρι το κόκκαλο.

Άφησε τη δική του σφραγίδα στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου και αποτέλεσε έμπνευση για πολλούς καλλιτέχνες τόσο της δικής του όσο και των επόμενων γενεών. Άνθρωποι που τον έζησαν από κοντά μιλούν για τη λατρεία που έδειχναν οι γυναίκες στο πρόσωπό του.

«Δεν υπήρχε γυναίκα που να τον αρνήθηκε ποτέ» αναφέρουν με μία αναπόληση. Έκανε τέσσερις γάμους και πήρε τέσσερα διαζύγια. Δεν τους ήθελε τους γάμους ο πρωταγωνιστής, τους έκανε καθαρά για να χαροποιήσει τις κατά καιρούς συντρόφους του.

Μεγάλο έρωτας της ζωής του η Νόνικα Γαληνέα, με την οποία μπορεί να μην παντρεύτηκαν ποτέ, έζησαν όμως μαζί 21 ολόκληρα χρόνια. Μια μικρή ζωή με μεγάλες χαρές και δυνατές συγκινήσεις. Μια φορά ο Αλέκος Αλεξανδράκης συμμετείχε σε μία ταινία από τις συνολικά 75 που έπαιξε. Όσο διήρκησαν τα γυρίσματα, είχε συνάψει δεσμό με όλες σχεδόν τις ηθοποιούς της ταινίας. Ένας συνάδελφός του τον ρωτά την ώρα που ξεκουραζόταν στο καμαρίνι του: «Αμάν, ρε Αλέκο, κι αυτή; Δεν είναι τόσο νόστιμη» με τον Αλέκο Αλεξανδράκη να του ανταπαντά «Ψυχή έχει κι αυτή, γιατί όχι;»

Δεν ήταν ότι ο γόης του ελληνικού θεάτρου ήταν γυναικάς, ήταν που οι γυναίκες δεν τον άφηναν σε ησυχία. Οι θαυμάστριές του μάλιστα είχαν φτάσει στο σημείο να εισβάλλουν στο καμαρίνι του και να μαζεύουν μέχρι και τις γόπες από τα τσιγάρα του ή να του πετάνε στη σκηνή χαρτάκια με το τηλέφωνό τους την ώρα που εκείνος έπαιζε τον Ιππόλυτο στην ιερή Επίδαυρο.

Ο Παντελής Παλιεράκης είχε δηλώσει για τον Αλεξανδράκη και τις ερωτικές του περιπέτειες στο Down Town: «το παρατσούκλι του ήταν "το πιο μεγάλο πιστόλι"». Ένα από τα μεγαλύτερα όνειρά του ήταν να σκηνοθετήσει. Η «συνοικία το όνειρο» ήταν η πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα και ο ίδιος είχε δηλώσει: «τώρα αρχίζει η πραγματική μου καριέρα πίσω από τη μηχανή». Μόνο που το έργο προκάλεσε πλήθος πολιτικών αντιδράσεων, η προβολή του διεκόπη βίαια, ολόκληρες σκηνές του έργου πετάχθηκαν στον κάδο των αχρήστων με έναν αριστερό Αλεξανδράκη να προσπαθεί να περισώσει τον κόπο του, τις φιλελεύθερες ιδέες του σε μια εποχή που θεωρούνταν απαγορευμένες και αναρχικές. Με πλήρη συνείδηση των λεγομένων του, δεν δίστασε μάλιστα σε κάποια στιγμή της ζωής του να ομολογήσει πως αρκετές από τις ταινίες του, τις έκανε για λόγους οικονομικούς και μόνο.

Του άρεσε να ζει απλά, αγαπούσε το διάβασμα, την ξυφασκία, δεν ήθελε να τον ρωτούν για την προσωπική του ζωή, δεν είχε εχθρούς παρά μόνο φίλους. Ήταν ένας καρδιοκατακτητής, ένας ηθοποιός - «πασπαρτού» αφού μπορούσε να παίξει όλους τους ρόλους με μεγάλη επιτυχία. Κινηματογραφικό του ταίρι υπήρξε η Αλίκη Βουγιουκλάκη, η Τζένη Καρέζη, η Μελίνα Μερκούρη, η Ζωή Λάσκαρη και τόσες άλλες σπουδαίες πρωταγωνίστριες. Η Μάρθα Καραγιάννη ερωτώμενη σε κάποια συνέντευξή της για τον Αλέκο Αλεξανδράκη, είχε εξομολογηθεί: «Με τον Αλέκο Αλεξανδράκη έχασα το μυαλό μου. Έκανα προσευχές στον Θεό για εκείνον».

Η Νόνικα Γαληνέα από την άλλη, είχε αποκαλύψει ότι στις πρώτες παραστάσεις που πρωταγωνίστησε στο πλευρό του, εκείνος έπαιζε με την πλάτη στο κοινό για να προσέχουν οι θεατές περισσότερο την ίδια! Μεγάλο κεφάλαιο στη ζωή του και ο φλογερός έρωτάς του με την Έλλη Λαμπέτη, σε νεαρή ηλικία. Ένα ειδύλλιο που φρόντισαν να κρατήσουν κρυφό, με τον ηθοποιό να εξομολογείται στους στενούς του φίλους ότι ήθελε να κάνει ένα παιδί μαζί της.

Το 2001 ο τότε πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωστής Στεφανόπουλος, του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην Τέχνη. Είχε κερδίσει και βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης αλλά και πολλούς ακόμη τίτλους για το έργο του και την προσφορά του στο θέατρο. Για κάποιους, παρά το αξιόλογο έργο του, θεωρούνταν απειλή για τις αριστερές απόψεις που εξέφραζε δημοσίως. Την περίοδο της Χούντας βρέθηκε και πάλι στο στόχαστρο των αρχών και πιο συγκεκριμένα των συνταγματαρχών. Πάντα όμως ο «Αλεκούκος», όπως τον φώναζε η Τζένη Καρέζη στο «Δεσποινίς Διευθυντής», ήξερε να ελίσσεται και να ξεφεύγει από τα στενά πολιτικά όρια της εποχής.

Δε μπορείς σε λίγες γραμμές να ξετυλίξεις το νήμα της ζωής του αξέχαστου αυτού δημιουργού και ανθρώπου. Μπορείς όμως με βεβαιότητα να πεις ότι το έργο που άφησε πίσω του, είναι πολύτιμος οδηγός για τους νέους ηθοποιούς, ότι έκανε μια καριέρα χωρίς ίχνος βεντετισμού, ότι μας λείπει... Ειδικά σήμερα που η Τέχνη και οι εκπρόσωποί της είναι παραδομένοι στη ζεστή αγκαλιά του Μορφέα...

Φανή Πλατσατούρα


      -----------------------------------------------------------------





Ο «Ιππόλυτος» του Ευριπίδη ανέβηκε από το Εθνικό Θέατρο, στην Επίδαυρο, στις 11 Ιουλίου 1954.

Η σκηνοθεσία ήταν του Δημήτρη Ροντήρη, τα σκηνικά του Κλεόβουλου Κλώνη, τα κοστούμια του Αντώνη Φωκά, η μουσική του Δημήτρη Μητρόπουλου και η χορογραφία της Λουκίας Σακελλαρίου.

Πρωταγωνιστούσαν ο Αλέκος Αλεξανδράκης (Ιππολύτος), η Έλσα Βεργή (Φαίδρα), η Αθανασία Μουστάκα (Παραμάνα), ο Θάνος Κωτσόπουλος (Θησέας) και η Αλέκα Κατσέλη (Άρτεμις).



1954. Η μία επιτυχία δέχεται την άλλη. Κι έρχεται η ώρα της μεγάλης πρόκληση. Ο Ροντήρης του δίνει τον Ιππόλυτο στην ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη. Είναι 26 χρονών. Μέχρι και την τελευταία στιγμή παρακαλάει να γίνει ένας πόλεμος και να αναβληθεί η παράσταση. Μάταια. Στις 11 Ιουλίου του 1954, το κατάμεστο θέατρο της Επιδαύρου υποδέχεται τον Αλέκο Αλεξανδράκη ως Ιππόλυτο ο οποίος καταχειροκροτείται από είκοσι χιλιάδες θεατές.











Ο Αλέκος Αλεξανδράκης (27 Νοεμβρίου 1928 - 8 Νοεμβρίου 2005) ήταν ένας μεγάλος Έλληνας ηθοποιός, που διακρίθηκε εξίσου στη μεγάλη και στη μικρή οθόνη. Ανάμεσα στις συζύγους του ήταν και η Αλίκη Γεωργούλη, ενώ ο ίδιος από νωρίς καθιερώθηκε σε ρόλους ζεν πρεμιέ. Με τη νεορεαλιστική ταινία Συνοικία το όνειρο (1961) άφησε ανεξίτηλη τη σφραγίδα του στον ελληνικό κινηματογράφο και κέρδισε και βραβείο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης. Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στην πετυχημένη σειρά Ο παράξενος ταξιδιώτης, με συμπρωταγωνίστρια την Νόνικα Γαληνέα. Ο Αλέκος Αλεξανδράκης απεβίωσε στην Αθήνα από καρκίνο, το 2005. Είχε μία κόρη και ένα γιο.

Βίος

Γιος δικηγόρου από τη Μάνη, ο Αλέκος Αλεξανδράκης γεννήθηκε στις 27 Νοεμβρίου 1928 στην Αθήνα. Φοίτησε στο σχολείο Μπερζάν και μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία. Αγαπημένο του άθλημα ήταν η ξιφασκία και στα 15 του έγινε μέλος της εθνικής ομάδας.

 Ένα χρόνο αργότερα μπήκε στη Σχολή Δοκίμων, θέλοντας να γίνει αξιωματικός του Ναυτικού. Επιθυμούσε παράλληλα να σπουδάσει στις ΗΠΑ κινηματογραφική σκηνοθεσία. Μία παράσταση, όμως, του Κάρολου Κουν, με πρωταγωνίστρια την Έλλη Λαμπέτη, του άλλαξε τη ζωή. Παράλληλα ο φίλος του, ηθοποιός Νίκος Καζής, σπουδαστής στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, τον παρακινεί να παρακολουθήσει μαθήματα στη Σχολή.

Αποφάσισε να δώσει εξετάσεις στο Βασιλικό Θέατρο και πέρασε πρώτος. Ο Δημήτρης Χορν ήταν τόσο σίγουρος για το ταλέντο του Αλέκου, που είχε στοιχηματίσει για την επιτυχία του. Τον καιρό εκείνο, η Κατερίνα (Ανδρεάδη) έψαχνε για έναν «ζεν πρεμιέ», για το έργο «Φθινοπωρινή Παλίρροια». Ο νεαρός ηθοποιός την επισκέφτηκε με λουλούδια στο σπίτι της μαζί με την Άννα Συνοδινού και πήρε το ρόλο. Έκανε τα πρώτα του βήματα στο θεατρικό σανίδι στις 9 Ιουλίου 1949 και άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις σε κριτικούς και κοινό. «Παρουσιάστε όπλα. Επιτέλους, ένας εραστής στο ελληνικό θέατρο», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αιμίλιος Χουρμούζιος στην «Καθημερινή».

 Εντύπωση έκανε και στον Φιλοποίμην Φίνο, ο οποίος του πρότεινε να παίξει στον κινηματογράφο. Την ίδια, κιόλας, χρονιά έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη, με την ταινία «Δύο κόσμοι», σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου. Ακολούθησαν αμέτρητες άλλες, και όλοι συμφωνούσαν πως επρόκειτο για έναν μεγάλο ηθοποιό και τον μεγαλύτερο γόη της εποχής.


 Η απήχηση του στον γυναικείο πληθυσμό ήταν άνευ προηγουμένου.Στη γοητεία του είχε υποκύψει πρώτη η Έλλη Λαμπέτη. Ο δεσμός τους, όμως, δεν κράτησε πολύ, καθώς ο Αλεξανδράκης προτίμησε να ακολουθήσει την Κατερίνα σε μία περιοδεία. 

Στο Σουδάν γνώρισε την πρώτη του γυναίκα, Μαρτζ Βάλβη, με την οποία παντρεύτηκε λίγο αργότερα στην Αθήνα. Ο γάμος τους κράτησε τρία χρόνια, όσο κι αυτός με την Κλοντ Σαμπαντού, μια πανέμορφη Γαλλίδα. Το 1956, παντρεύτηκε την ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη. Μαζί ανέβασαν στο θέατρο «Γκλόρια» της Πλατείας Αμερικής, το «Πικνίκ», ενώ συμμετείχαν σε πορείες ειρήνης και δημοκρατικά συλλαλητήρια. Όμως, ύστερα από τέσσερα χρόνια χώρισαν.

 Ο τέταρτος γάμος του ήταν με την Ελβετή Βερένα Γκάουερ. Στα πέντε χρόνια που κράτησε ο γάμος τους απέκτησαν δύο παιδιά.

 Το 1969 γνώρισε τη Νόνικα Γαληνέα και την ερωτεύτηκε βαθιά. Παρότι αυτή η σχέση κράτησε 21 ολόκληρα χρόνια, δεν παντρεύτηκαν ποτέ.

Εκτός από την ιδιότητα του θιασάρχη, που ξεκίνησε το 1956 και κράτησε τουλάχιστον 35 χρόνια, ο Αλέκος Αλεξανδράκης σκηνοθέτησε θεατρικά έργα, αλλά και ταινίες, όπως ο «Θρίαμβος» (1960) με τον Καρύδη-Φουκς και η «Συνοικία το όνειρο» (1961), που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, αλλά η προβολή της απαγορεύτηκε από τη λογοκρισία της εποχής. 

Συνεργάστηκε με λαμπερές πρωταγωνίστριες, όπως τη Μελίνα Μερκούρη, την Αλίκη Βουγιουκλάκη, τη Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και τη Ζωή Λάσκαρη. Συνολικά, πρωταγωνίστησε σε περισσότερες από 75 κινηματογραφικές ταινίες, από τις οποίες ξεχωρίζουν: «Ο βαφτιστικός» , «Στέλλα», «Το νησί των γενναίων», «Ραντεβού στην Κέρκυρα», «Δεσποινίς Διευθυντής», «Δάκρυα για την Ηλέκτρα», «Όμορφες μέρες», «Η κόμισσα της Κέρκυρας», «Η Μαρία της σιωπής», «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», «Τα παιδιά της Χελιδόνας» και πολλές ακόμα.

Στο θέατρο ερμήνευσε τους σημαντικότερους ρόλους. Μεταξύ των παραστάσεων στις οποίες πρωταγωνίστησε και άφησαν εποχή, είναι: «Παράξενο Ιντερμέτζο», «Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα», «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Μαντάμ Μπάτερφλαΐ»,«Η γυναίκα με τα μαύρα», «Τέσσερα δωμάτια με κήπο», «Έγκλημα και τιμωρία», «Τα μεγάλα χρόνια», «Ο γλάρος». Στην τηλεόραση έπαιξε στον «Παράξενο Ταξιδιώτη», τον «Γιούγκερμαν» και τους «Μυστικούς Αρραβώνες». 

Το 1994 ανέβασε με τη Μιμή Ντενίση, τον «Θείο Βάνια» και δύο χρόνια αργότερα επέστρεψε στο Εθνικό, απ' όπου είχε ξεκινήσει. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δίδασκε υποκριτική στο Εργαστήρι του Διαμαντόπουλου, ενώ το 2001 ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, του απένειμε τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής για την προσφορά του στην τέχνη.

 Πέθανε στις 8 Νοεμβρίου του 2005, έπειτα από μακροχρόνια μάχη με τον καρκίνο.

Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης





Φιλμογραφία

Κινηματογραφικές παρουσίες

1944 "Χειροκροτήματα"....κομπάρσος-θεατής
1949 "Δυο κόσμοι" .... Γιώργος
1951 "Μια νύχτα στον παράδεισο" .... Άγης Δαμιανός
1952 "Ο βαφτιστικός" .... Μάνος Κορτάσης
1953 "Οι ουρανοί είναι δικοί μας" .... Τόνης Βαρένθης
"Εύα" .... Αντίνοος
1954 "Η άγνωστος" .... Άλκης Φλεριανός
1955 "Το οργανάκι" .... Λώρης
"Λατέρνα, φτώχεια και φιλότιμο" .... Δημήτρης Λαμπράκης
"Κόκκινα τριαντάφυλλα" .... Τάκης Βρεχός
"Στέλλα" .... Αλέκος
1956 "Η θυσία της μάνας" .... Παύλος Δημητρίου
"Κατρακύλισμα" .... Τέλης
"Η Άγνωστος" ....Άλκης Φεριανός
"Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς" .... Λουκάς Δάσης
"Το αγοροκόριτσο" .... Δημήτρης
1960 "Ο θρίαμβος" .... Στέφανος Ραζής
"Ραντεβού στην Κέρκυρα" .... Ανδρέας Λαμπρινός
"Το κλωτσοσκούφι" .... Τζώρτζης Βένγκελης
"Είμαι αθώος" .... Άλφρεντ Ντρέιφους
"Έγκλημα στα παρασκήνια" .... Γιώργος Μακρής
1962 "Χωρίς ταυτότητα" .... Γιάννης Δελαβέντης / Γιώργος Μαυρολέων
1963 "Η ψεύτρα" .... Θάνος Σωτηρίου
"Ίλιγγος" .... Νίκος
1964 "Η σωφερίνα" .... Νίκος Διαμαντίδης
"Το δόλωμα" .... Μπάμπης Βαλέρης
"Δεσποινίς Διευθυντής" .... Αλέκος Σαμιωτάκης
1965 "Βρώμικη πόλις" .... Αλέξης Μπίλιας
"Ο μετανάστης" .... Θανασός Ρήγας
"Επιστροφή" .... Δημήτρης Βαλέντης
"Οι εχθροί" .... Αλέκος Θεοχάρης
1966 "Σύντομο διάλειμμα" .... Γιάννης Παπαδόπουλος
"Οι κυρίες της αυλής" .... Νίκος Αλεξίου
"Η αρτίστα" .... Δημήτρης
"Οικογένεια Χωραφά" .... Παντελής Χωραφάς
1969 "Ξύπνα, Βασίλη" .... Μάνος Αποστόλου
"Στον ίλιγγο της ζωής" .... Στέλιος Διαμαντής
"Η δίκη ενός αθώου" .... Δημήτρης Δοράνης
1970 "Ο τελευταίος αιχμάλωτος" .... Ντίνος Καμπάς
1971 "Παπαφλέσσας" .... Κανέλλος Δεληγιάννης
"Ο αήττητος" .... Κώστας Βαλής
"Αγάπησα έναν αλήτη" .... Αλέκος Ραϊσης
1972 "Η κόμισσα της Κέρκυρας" .... Σωτήρης Καρέλλης
1973 "Η Μαρία της σιωπής" .... Γρηγόρης
1980 "Ο άνθρωπος με το γαρίφαλο" .... Γεώργιος Καρτάλης
1986 "Παράξενη συνάντηση" .... Αλέξης Σταθόπουλος
"Αντίστροφη πορεία" .... Γιάννης Κατσώνης
1990 "Ο χαροπαίχτης" .... Νίκος Βρανάς
2000 "Το φως που σβήνει" .... Νικόλας Σουρσούμης
2001 "Μια μέρα τη νύχτα" .... Χαρίλαος

Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης



Τηλεοπτικές παρουσίες

1972 "Ο παράξενος ταξιδιώτης" (1972ΕΙΡΤ .... Άνθρωπος με το βαλιτσάκι
1978 "Γιούγκερμαν" (1978ΥΕΝΕΔ .... Βασίλη Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν
1979 "Οι μυστικοί αρραβώνες" (1979) ΥΕΝΕΔ .... Νάσος
1981 "Ξενοδοχείο" ΥΕΝΕΔ
1990 "Ο χαρτοπαίχτης" (1990ΕΤ1 .... Νίκος Βρανάς
1991 "Ο φόβος" (1991ΕΤ2 .... Νικήτας Βέρος
1993 "Πάθος" (1993ΕΤ1 .... Αλέξανδρος
1998 "Η αίθουσα του θρόνου" (1998MEGA .... Μαρίνος Φλερής
2000 "Να με προσέχεις" (2000MEGA .... παππούς

Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης η μαρια της σιωπης

Τηλεοπτικές παρουσίες - Guest star

"Ανατομία ενός εγκλήματος" στα επεισόδια: "Ο κυνηγός", "Αδιέξοδο", "Έστι δίκης οφθαλμός", "Γόρδιος δεσμός"
"Τμήμα ηθών" στο επεισόδιο με τίτλο: "Επικίνδυνο βελούδο" .... Ανδρέας Κανέλος

Βινεοταινίες που έχει παίξει


Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης η μαρια της σιωπης



Κινηματογραφικές παρουσίες - Σκηνοθέτης









Α ladie's man 

Η περίφημη ''ερωτική γοητεία'' του Αλεξανδράκη είναι πια ένας θρύλος στο ελληνικό θέατρο. ''Δεν υπήρχε γυναίκα που να τον αρνήθηκε ποτέ'', ορκίζονταν όσοι τον έζησαν από κοντά. Οι θαυμάστριές του, έκαναν ουρά για να τον δουν, λιποθυμούσαν, ούρλιαζαν, μάζευαν τις γόπες από τα τσιγάρα του, έκλεβαν το κασκόλ του ή έσκιζαν τα ρούχα του στις πρεμιέρες, για να πάρουν ένα κομμάτι – οι πιο τολμηρές εισέβαλλαν απρόσκλητες στο καμαρίνι του ή του πετούσαν στη σκηνή χαρτάκια με το τηλέφωνό τους την ώρα που εκείνος έπαιζε τον Ιππόλυτο στην ''ιερή'' Επίδαυρο. Ανάμεσά τους, και γυναίκες που αργότερα θα μοιράζονταν μαζί του τα φώτα, τη σκηνή.

''Ο πιο ωραίος για μένα ήταν ο Αλέκος Αλεξανδράκης'', θα δήλωνε χρόνια αργότερα η Μάρθα Καραγιάννη, απαντώντας σε μια ερώτηση για το ποιος από τους άντρες με τους οποίους συνεργάστηκε  τη γοήτευσε  ''Ήταν ο Θεός μου, πριν ακόμα τον γνωρίσω. Ήμουν 14 χρόνων όταν πήγα στο θέατρο για να μου δώσει αυτόγραφο. Μόλις τον είδα μαρμάρωσα. Έκτοτε, τον ανέφερα στις προσευχές μου: ''να είναι καλά ο Αλέκος!'' Όταν αργότερα δουλέψαμε μαζί, του το είπα και γέλασε. Δεν έγινε μεταξύ μας κάτι, αφενός γιατί ήταν παντρεμένος κι αφετέρου γιατί πλέον μου είχε περάσει ο παιδικός έρωτας''.

Kι ωστόσο, ο Αλεξανδράκης ήταν – κατά κοινή ομολογία – ο μεγαλύτερος εραστής της εποχής του (''Το πιο γρήγορο πιστόλι'', όπως τον αποκαλεί, με μια δόση χιούμορ στο βιβλίο του, ο παλιός φροντιστής της Φίνος Φιλμ, Παντελής Παλιεράκης). Ο μύθος του ακαταμάχητου womanizer, χτίστηκε πάνω σε ένα βουνό ιστορίες – κάποιες αληθινές, κάποιες υπερβολικές.

Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης





Η Έλλη που τον μάγευε

Δεν ήταν βέβαια, πάντα τόσο απλόχερα, σχεδόν κυνικά ''δοτικός'' - υπήρχε μια εποχή, γύρω στα 20 του, που ο έρωτας για τον Αλεξανδράκη ήταν μαγεία, όνειρο - ένα όνειρο που ενσάρκωνε επί σκηνής η 22χρονη Έλλη Λαμπέτη.
Φοιτητής ακόμα της Δραματικής Σχολής του Εθνικού, πήγαινε καθημερινά ως το Βασιλικό Θέατρο, και τη χάζευε από τις κουϊντες, να παίζει, στο πλευρό του Δημήτρη Χορν. ''Είχα πραγματικά μαγευτεί από την υποκρική τους τέχνη. Ένα βράδυ λοιπόν, η Έλλη, με πιάνει από τον ώμο. ''Νεαρούλη τι κάνεις εσύ κάθε βράδυ εδώ;'' μου λέει. ''Είμαι μαθητής στη Σχολή κυρία Λαμπέτη. Σας θαυμάζω και τους δύο. Είστε οι αγαπημένοι ηθοποιοί'' της απαντάω. 
Θυμάμαι πως όταν η Έλλη (σ.σ. που δεν ήταν ακόμα ζευγάρι με τον Χορν) έφευγε από το θέατρο , περνούσε μέσα από το Πεδίον του Άρεως – από κει έφευγε για να πάει σπίτι της. Από κει όμως ήταν ο δρόμος μου για να πάω και στο δικό μου σπίτι. Κάποια φορά μου ζήτησε να τη συνοδεύσω και από τότε κάναμε μαζί την ίδια διαδρομή κάθε βράδυ. Περνούσαμε από τη Μαυροματαίων, και καταλήγαμε στη Σχολή Ευελπίδων''.
Φιλικά, στην αρχή. Αλλά ένα βράδυ, σε έναν από κείνους τους ανοιξιάτικους μεταμεσονύχτιους περιπάτους, μες στο σκοτάδι και τους ερωτικούς αναστεναγμούς από τα ζευγαράκια που σφίγγονταν στα παγκάκια του πάρκου αντάλλαξαν το πρώτο τους φιλί – το προοίμιο ενός δυνατού έρωτα, που θα κρατούσε έξι μήνες.



Μια τρυφερή άνοιξη, ένα μαγικό καλοκαίρι που δεν θα αποχωρίζονταν στιγμή ο ένας τον άλλο. Την ημέρα, έπαιρναν το λεωφορείο και κατέβαιναν στο Φάληρο, για να κολυμπήσουν στη θάλασσα. Tα βράδια, η Έλλη κοιμόταν στο σπίτι του, μια μονοκατοικία με κήπο, στην οδό Ιουστινιανού, στο ύψος της Σχολής Ευελπίδων.
Έκαναν σχέδια. Το φθινόπωρο θα τους βρει μαζί και στο θέατρο, πρωταγωνιστές στο θίασο της Κατερίνας που ανεβάζει τη ''Φθινοπωρινή παλίρροια'' της Δάφνης ντυ Μωριέ. Είναι ερωτευμένοι – αλλά όταν η Έλλη ερωτεύεται, είναι σαν κυκλώνας. Ισοπεδωτική. Όταν μαθαίνει πως η Κατερίνα σχεδιάζει μια τουρνέ για τον χειμώνα με ζεν πρεμιέ τον Αλεξανδράκη, γίνεται έξαλλη. ''Δεν πιστεύω να πας!''. Του ζητάει επιτακτικά να αρνηθεί –έχει κλείσει το Μουσούρη για τον χειμώνα, θα παίξουν μαζί στην ''Κληρονόμο'', θα είναι μαζί. Αλλά ο Αλεξανδράκης, δεν μπορεί να πει ''όχι'' στην γυναίκα που τον έβγαλε στο θέατρο και τον έχρισε πρωταγωνιστή. Ή δεν θέλει. Η σχέση του με την Λαμπέτη τελειώνει με έναν καυγά και πικρά λόγια. Η Έλλη, χάνεται από τη ζωή του, αρνείται να του ξαναμιλήσει. Τον επόμενο χρόνο, όταν εκείνος θα πάει στο καμαρίνι της με μια θεατρική συντροφιά, για να την συγχαρεί για την ''Πεγκ'', η Έλλη θα τους φιλήσει όλους γλυκά. Ύστερα, όταν θα φτάσει σε κείνον, θα τον προσπεράσει, παριστάνοντας πως δεν τον είδε – όπως προσπερνάμε ένα έπιπλο, μια καρέκλα, ένα άδειο βάζο.

Οι γάμοι του

Ίσως να έχει δίκιο. Άλλωστε, ξέρει πως ο Αλέκος δεν είναι μόνος του. Την έχει κιόλας αντικαταστήσει με μια άλλη, την Μάρτζι Βάλβη, μια Ελληνίδα του Σουδάν, με την οποία γνωρίστηκε στο Χαρτούμ, στη διάρκεια της περίφημης τουρνέ της Κατερίνας. 
Όσο καιρό ο θίασος έμεινε στο Σουδάν, ο Αλέκος Αλεξανδράκης με τη Μάρτζι και τα αδέλφια της έβγαιναν έξω και διασκέδαζαν. Όταν η περιοδεία τέλειωσε και ο Αλέκος γύρισε στην Ελλάδα, η Μάρτζι τον ακολούθησε – ήταν ερωτευμένη μαζί του και ήθελε να είναι κοντά του.
''Ήταν πολύ ωραίο κορίτσι, όμως εγώ ήμουν πολύ νέος για γάμο και για τέτοια. Δεν μου είχε περάσει καν από το νου'', θα εξομολογούνταν στον Νίκο Νικόλιζα, στη βιογραφία του (''Αλέκος Αλεξανδράκης, Ευχαριστώ'', εκδ. Άγκυρα). Μπαίνει λοιπόν στην παρέα μας η Μάρτζι και όλοι μου ζητάνε να την παντρευτώ. ''Πάρ’το βρε Αλέκο το κορίτσι'' μου έλεγαν ο Γιώργος ο Παππάς, η Μελίνα και τόσοι άλλοι''. Ώσπου ένα βράδυ σε ένα κλαμπ, στην Αρζεντίνα, πάνω στο κέφι του (σ.σ. του είχε πει ο Κακογιάννης πως ο Σκούρας, της Fox, θα ερχόταν στην Ελλάδα, μαζί με έναν Αμερικανό σκηνοθέτη να τον δουν για μια μεγάλη ταινία που θα γυριζόταν στην Αμερική), είπε το πολυπόθητο 'ναι'. Ο γάμος του με την Μάρτζι έγινε σε κάποιο ξωκκλήσι και η δεξίωση στη Μ.Βρετανία, με πλήθος καλεσμένων. Τρία χρόνια αργότερα, χώρισαν.

Το καλοκαίρι του ’54, σε μια βόλτα με την αδελφή του και το γαμπρό του για μπάνιο, στη Γλυφάδα, θα γνωρίσει τη Μις Γαλλία, Κλοντ Σαμπατού. ''Ήταν δίπλα μας μια πολύ ωραία κοπέλα και ο κόσμος δεν την άφηνε να κάνει βήμα. Όπου πήγαινε, ο αντρικός πληθυσμός της παραλίας την ακολουθούσε. Η αδελφή μου της πρότεινε να έρθει στην παρέα μας''. Άρχισαν να βγαίνουν. Ερωτεύτηκαν. Ταξίδεψαν μαζί στο Παρίσι. ''Εκεί, μου γνώρισε η Κλοντ τους γονείς και τα αδέλφια της. Στο Παρίσι, τελικά, αποφασίσαμε να παντρευτούμε με πολιτικό γαμο''. Πριν κλείσουν τρία χρόνια, νιώθοντας πιεσμένος από τη σχέση τους, της ζήτησε διαζύγιο.
Έτσι κι αλλιώς ήδη, στο Πικ νικ όπου παίζει σε σκηνοθεσία Μάριου Πλωρίτη έχει γνωρίσει μια άλλη γυναίκα, που τον ελκύει, τον εμπνέει, τον μαγεύει. Η Αλίκη Γεωργούλη – ταλαντούχα, διανοούμενη, ενταγμένη στην Αριστερά – είναι μια αληθινή καλλονή.
''Η Γεωργούλη με τον Αλεξανδράκη ήταν από τα ωραιότερα ζευγάρια που έχουν περάσει από το ελληνικό θέατρο'', θα πουν αργότερα όσοι τους γνώρισαν. Όταν, το 1957 αποφάσισαν να παντρευτούν, η είδηση έκανε τον κύκλο των κοσμικών στηλών.
''Με την Αλίκη μέναμε μαζί αρκετό καιρό. Όμως δεν ήθελα να λένε ότι απλώς είμαστε ζευγάρι. Είχε και μια θεία. Τη θεία Μαρία που με αγαπούσε πολύ και εγώ τη λάτρευα.(…) Δεν ήθελα λοιπόν η θεία της να στενοχωριέται για το αν θα παντρευτεί η Αλίκη. Έτσι αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Την Αλίκη την αγάπησα πολύ. Ήταν σπουδαίος άνθρωπος. Μείναμε μαζί οκτώ χρόνια. Ήταν μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους της ζωής μου'', θα παραδεχόταν ο Αλεξανδράκης αργότερα.

Το 1964, θα κάνει έναν ακόμα γάμο, με την Βερένα Γκάουερ. Με τη Βερένα γνωρίστηκαν στη Ρόδο, στα γυρίσματα της ταινίας το Δόλωμα – ήταν η ανιψιά του ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου Miramare, Τζακ Γκάουερ, στο οποίο έμεναν όλοι οι ηθοποιοί της ταινίας. Δούλευε στη ρεσεψιόν και την έβλεπε κάθε μέρα. Ξετρελάθηκε μαζί της, της ζήτησε να βγουν. Μέχρι να γίνει η πρεμιέρα της ταινίας, είχαν ήδη αποφασίσει να παντρευτούν.
''Την αγάπησα πραγματικά. Ήταν και είναι σπουδαία γυναίκα. Όταν ήρθαν στη ζωή μου τα δυό παιδιά μου, πρώτα ο γιός μου, Βάσιας και τέσσερα χρόνια αργότερα η κόρη μου, η Γιοχάνα, ήμουν πανευτυχής''. Αλλά ούτε και αυτός ο γάμος κράτησε.

Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης


Ένας ''σίφουνας'' στη ζωή του




Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης



Πράγμα παράδοξο, ίσως τον πιο βαθύ έρωτα, την μεγαλύτερή του σχέση, την έζησε με μια άλλη 
γυναίκα – τη μόνη που δεν παντρεύτηκε ποτέ. Έμειναν, ωστόσο, μαζί 22 χρόνια. Με την Νόνικα Γαληνέα, -τον γλυκό του ''σίφουνα'', όπως την αποκαλούσε – γνωρίστηκαν το 1969, επί σκηνής.
Εκείνος, φτασμένος σταρ και παντρεμένος. Εκείνη, ανερχόμενη πολύ νεότερή του, στα χωρίσματα κιόλας από έναν αποτυχημένο γάμο. Η συγκυρία δεν ήταν καλή αλλά ποιος έρωτας νοιάστηκε ποτέ για τις συγκυρίες; Η Νόνικα, κεραυνοβολημένη μαζί του, φοβόταν σχεδόν να τον κοιτάξει στα μάτια (''Πήγαινα πίσω του, στεκόμουν και κοίταζα το σβερκάκι του…''). Όταν ο Αλέκος την ρώτησε πώς τη λένε και του απάντησε 'Γαληνέα', γέλασε και την πείραξε ''Λάθος  όνομα. Ταραχέα έπρεπε να σε λένε…''

Την αρχή της σχέσης τους, την περιέγραψε η ίδια η ηθοποιός, στη βιογραφία της (''Η ζωή μου'', εκδ. Λιβάνη): ''Με τον Αλέκο, πρωτοδουλέψαμε μαζί στο θέατρο Μετροπόλιταν της λεωφόρου Αλεξάνδρας, στα 'Μεγάλα Χρόνια' του Γεωργίου Ρούσσου, ένα έργο για τη ζωή του Διονυσίου Σολωμού, που το σκηνοθετούσε ο Αλέξης Μινωτής. Πολύ μεγάλος θίασος. Πρωταγωνίστρια στο ρόλο της Φαρμακωμένης η Νίκη Τριανταφυλλίδη. Εγώ έπαιζα την Κοντέσα Σολωμού. Μοιραζόμουν το ίδιο καμαρίνι με την Τριανταφυλλίδη. Ένα βράδυ, στις 29 Ιουνίου 1969, μέρα Σάββατο, βγαίνοντας απ' το καμαρίνι μας με κλείδωσε μέσα και έφυγε.
Άρχισα να φωνάζω. Ο φύλακας δεν υπήρχε περίπτωση να με ακούσει. Αν και φορούσε διπλά ακουστικά, ήταν θεόκουφος. Και με άκουσε ο Αλεξανδράκης από τη μάντρα - δυο τετράγωνα πιο κάτω - όπου είχε πάει να πάρει το αυτοκίνητό του. Γύρισε πίσω και μου άνοιξε μαζί με το φύλακα, γιατί η άλλη είχε βάλει λουκέτο.
Του είπα πως δεν είχα αυτοκίνητο, παρόλο που είχα, ένα κάμπριο Triumph διθέσιο, το οποίο μόλις είχα πάρει. Το είχα στην ίδια μάντρα που είχε κι εκείνος το δικό του, αλλά μια και ο Αλέκος έμενε στη Γλυφάδα κι εγώ στον Αστέρα της Γλυφάδας με πήγε εκείνος. Στη διαδρομή έτρεμα ολόκληρη από τρακ και νόμιζα πως θα τρελαινόμουν. Όταν βγήκε απ' το αυτοκίνητο για να με καληνυχτίσει, του είπα (πώς το τόλμησα ούτε ξέρω): ''Φίλησέ με''. Εκείνος μου είπε: ''Ασ' το καλύτερα'', και το επόμενο πράγμα που θυμάμαι είναι ότι βρεθήκαμε κάτω από ένα δέντρο ενώ τ' αυτοκίνητα περνούσαν το ένα πίσω απ' τ' άλλο ρίχνοντας τα φώτα τους πάνω μας….''
Αυτό, για τον Αλέκο σήμαινε μόνο ένα πράγμα: πως ο γάμος του με τη Βερένα είχε τελειώσει. ''Δεν ήταν εύκολη απόφαση. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως είχε έρθει το τέλος αυτού του γάμου. Αλλά, ήταν και πάρα πολύ δύσκολο να αποχωριστώ τα παιδιά μου. Όλα όμως έγιναν με αξιοπρέπεια…''

Με την Νόνικα θα μείνουν μαζί ως το 1991 – μια χρυσή εικοσαετία. Με έρωτα, με χαρές και συγκινήσεις, με πολλά ταξίδια και συνεργασίες επί σκηνής, αφού υπήρξαν λαμπρό θιασαρχικό ζευγάρι, τις δεκαετίες ’70 και ‘80.

Ο Αλέκος, θα αγαπήσει πολύ και τις κόρες της Νόνικας, την Αριέττα, την Αμαλία και την Αλεξία -  με τις δύο πρώτες θα βρισκόταν αργότερα μαζί και στο θεατρικό σανίδι. Όταν η σχέση τους τελείωσε – ήρεμα, χωρίς σκάνδαλα ή δράματα – αποφάσισε να ζήσει μόνος. ''Αισθάνθηκα πως είχα μεγαλώσει αρκετά για να συνεχίσω με κάποια άλλη γυναίκα στο πλευρό μου''.

Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης





Αποτέλεσμα εικόνας για το φως που σβήνει





Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης



Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης





---------------------------------------------------------------------------------------------------------


ΠΗΓΕΣ

www.mixanitouxronou.gr/epitelous-enas-erastis-sto-theatro-2/


newpost.gr/.../alekos-aleksandrakis-enas-epanastatis-poy-agapouse-tis-gy...


el.wikipedia.org/wiki/Αλέκος_Αλεξανδράκης


ladylike.gr/.../alekos-aleksandrakhs-o-erasths-toy-ellhnikou-theatroy.31302...

onlytheater.gr/_..._/8241-alekos-alexandrakis-ipolitos-prin60-xronia.htm...

'' 'Αλέκος Αλεξανδράκης 1928-2005'' ''Κοίτα τι έκανες ' 1928-2005''




ΝΕΤ Η μήχανη του Χρόνου S02E03 Αλέκος Αλεξανδράκης






Αποτέλεσμα εικόνας για αλεκος αλεξανδρακης



           -----------------------------------------------------------------------






Ο ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ αγαπά τον Κινηματογράφο !

 Οι φίλοι και φίλες της σελίδας,  απολαμβάνουν μέσα από εξαιρετικά προσεγμένες, καλαίσθητες και πλούσιες ως προς το περιεχόμενο αναρτήσεις λαμπρές προσωπικότητες της 7ης Τέχνης !

Η στήλη θα εμπλουτίζεται συνεχώς και θα αναδημοσιεύεται ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Εννοείται ότι σχόλια και παρατηρήσεις εκ μέρους των φίλων της σελίδας για λάθη, παραλείψεις ή προσθήκες πέρα από ευπρόσδεκτα είναι και απαραίτητα !




ΑΣΤΡΟΛΑΒΟΣ