Παρασκευή, 19 Δεκεμβρίου 2014

« ΑΡΝΙΕΜΑΙ » - ΙΑΚΩΒΟΣ ΚΑΜΠΑΝΕΛΛΗΣ


                             

 - Ο  πατριάρχης του νεοελληνικού θεάτρου, ο ακαδημαϊκός, ο ποιητής, ο δάσκαλος.

- Οδός Νάξου, οδός Αγίας Ζώνης,οδός  Κύπρου, η δική του « Αυλή των θαυμάτων ».

- Η Κυψέλη του Καμπανέλλη, ο Ιάκωβος της Κυψέλης.

- Από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού θεάτρου του 20ου αιώνα με θεατρικά έργα που έχουν παιχθεί σε όλες τις γωνιές της γης.

- « Ο δημοκράτης, ο ποιητής, ο άνθρωπος ». ( Σπύρος Ευαγγελάτος )

- « Ο παλμογράφος-χαρτογράφος της πραγματικότητας» . ( Κώστας Γεωργουσόπουλος )

- Ο άνθρωπος με το ελαφρύ χαμόγελο που συνοδευόταν από ένα ερωτηματικό.



- Ο συγγραφέας των Μαουτχάουζεν, Άσμα Ασμάτων, Ο Χορός πάνω στα στάχυα, Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια, Η Γειτονιά των Αγγέλων, Η Αυλή των Θαυμάτων, Το μεγάλο μας τσίρκο, Ο εχθρός λαός, Βίβα Ασπασία, Παραμύθι χωρίς όνομα, Έβδομη μέρα της δημιουργίας, Οδυσσέα γύρισε πίσω κ.α.

-  Γεννήθηκε στη Νάξο στις 2 Δεκεμβρίου 1921 και το 1935 η οικογένειά του έρχεται για μόνιμη εγκατάσταση στην Αθήνα.





- Εργάζεται το πρωί και το βράδυ σπουδάζει τεχνικό σχέδιο στη Σιβιτανίδειο Τεχνική Σχολή.

- Το 1943 συνελήφθη από τους Γερμανούς και οδηγήθηκε και κρατήθηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν μέχρι το 1945, οπότε και απελευθερώθηκε από τις συμμαχικές δυνάμεις.

- Όταν γυρίζει στην Ελλάδα, οι παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης του Καρόλου Κουν, το χειμώνα του 1945-46, τον συναρπάζουν... «εκεί ανακάλυψα τον εαυτό μου και τον προορισμό μου».

-  Θα προσπαθήσει να γίνει ηθοποιός, ελλείψει όμως γυμνασιακού απολυτηρίου δεν θα γίνει αποδεκτός από το Εθνικό Θέατρο. Έτσι αφοσιώνεται στο γράψιμο. 

- Τον Καμπανέλλη ανακάλυψε ο Αδαμάντιος Λεμός

- Το πρώτο θεατρικό έργο του ήταν ο Χορός πάνω στα στάχυα, που παρουσιάστηκε τη θερινή θεατρική περίοδο 1950 από τον θίασο Λεμού στο Θέατρο «Διονύσια» της Καλλιθέας.

- Τον Οκτώβριο του 1981 τοποθετήθηκε στη θέση του διευθυντή ραδιοφωνίας της ΕΡΤ.

- Έγινε ακαδημαϊκός το 1999, στη νέα έδρα του Θεάτρου της Ακαδημίας Αθηνών. Του απονεμήθηκε το παράσημο του Ανώτερου Ταξιάρχη του τάγματος του Φοίνικα.





- Ο Ιάκωβος Καμπανέλλης σημάδεψε την μεταπολεμική ελληνική δραματουργία με το έργο του.

- Σαράντα ένα θεατρικά έργα.
- Έξι κινηματογραφικά σενάρια .
- Δύο τηλεοπτικά σενάρια.
- Ποιήματα αρκετά εκ των οποίων εντάχθηκαν στα θεατρικά του και έγιναν τραγούδια.
- Ένα συγκλονιστικό χρονικό της ομηρίας του στο στρατόπεδο συγκεντρώσεως Μαουτχάουζεν.
- Θεατρικές σκηνοθεσίες.
- Κινηματογραφικές σκηνοθεσίες.
- Δημοσιογραφία.
- Ραδιόφωνο.
- Αναρίθμητες παραστάσεις έργων του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.


« Τι είναι όμως εκείνο το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που κάνει τον Καμπανέλλη ξεχωριστό συγγραφέα: 

   Είναι κυρίως η θεατρική μαγεία της γραφής του. Και τι είναι θεατρική μαγεία;
   Είναι ένα ένστικτο και μία γνώση για το τι πρέπει να προβληθεί την κάθε στιγμή, για το πόσο πρέπει να διαρκέσει αυτό και πόση πρέπει να είναι η ένταση εκείνου που προηγείται κι εκείνου που έπεται. Πιστεύω ότι δεν μπορεί να υπάρξει σημαντικό θεατρικό έργο αν δεν έχει ως κύριο συστατικό και γνώρισμα τη θεατρική μαγεία Είναι κυρίως η θεατρική μαγεία της γραφής του. »

( Κάρολος Κουν )




« Στο Ες-Ες στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Μαουτχάουζεν έμεινα κρατούμενος από το καλοκαίρι του 1943 μέχρι το τέλος του πολέμου. Έχουν περάσει είκοσι χρόνια από τότε και μόνο τώρα νιώθω σε θέση να θίξω και να καταγράψω το μέρος αυτό της ζωής μου και της ζωής τόσων άλλων. Σήμερα που βλέπω τη συνάντηση του παρελθόντος με το παρόν, ξεκαθαρίζουν στη σκέψη μου γεγονότα που δεν είχα καταλάβει. Ίσως να τα κατάλαβα τώρα.
Οι σελίδες αυτές αρχίζουν με την απελευθέρωση του Μαουτχάουζεν, στις 5 Μαίου 1945. Με γυρίσματα προς τα πίσω ξαναζωντανεύει η εποχή όπου το Μαουτχάουζεν ήταν Ες-Ες Στρατόπεδο Συγκεντρώσεως και εξοντώσεως SS Konzentrazion und Vernichtungs Lager.
Το Μαουτχάουζεν είναι μια αληθινή ιστορία όπως την ξανάζησα τις ώρες που ξανάβλεπα παλιές σημειώσεις και προσπαθούσα να τη θυμηθώ .»

( Κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, απόσπασμα από το βιβλίο του «Μαουτχάουζεν »)



- Mαουτχάουζεν (The Balad of Mauthausen) ονομάστηκε ο κύκλος τραγουδιών του Μίκη Θεοδωράκη, τα οποία αποτελούν μελοποίηση -κατά κύριο λόγο- του αφηγηματικού έργου Μαουτχάουζεν του Ιάκωβου Καμπανέλλη, στο οποίο περιγράφεται ο έρωτας δύο κρατουμένων στο ομώνυμοστρατόπεδο συγκέντρωσης.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου ο ποιητής Ιάκωβος Καμπανέλλης φυλακίστηκε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν. Το1965 έγραψε τέσσερα ποιήματα που αφορούσαν εκείνη την περίοδο και ζήτησε από τον καλό του φίλο και συνθέτη Μίκη Θεοδωράκη να τα μελοποιήσει. Ο Θεοδωράκης, ο οποίος είχε φυλακιστεί και ο ίδιος κατή τη διάρκεια της Γερμανικής κατοχής σε γερμανικές και ιταλικές φυλακές, δημιούργησε όμορφες και αξέχαστες μελωδίες που αναδεικνύουν τα συγκινητικά ποιήματα του Καμπανέλλη. Εκείνα τα ποιήματα έγιναν έκτοτε παγκοσμίως γνωστά ως η τριλογία του Μαουτχάουζεν. Η συμβολή της τραγουδίστριας Μαρίας Φαραντούρη ήταν καθοριστική.
Στην αρχική ελληνική έκδοση του έργου, που ηχογραφήθηκε το 1966, περιλαμβάνονται τέσσερα μελοποιημένα ποιήματα του Καμπανέλλη («Άσμα ασμάτων», «Ο Αντώνης», «Ο δραπέτης» και «Όταν τελειώσει ο πόλεμος») καθώς και άλλων ποιητών («Κουράστηκα να σε κρατώ» του Δημήτρη Χριστοδούλου, «Ο ίσκιος έπεσε βαρύς» του Γεράσιμου Σταύρου, «Πήρα τους δρόμους του ουρανού» του Τάσου Λειβαδίτη, και «Στου κόσμου την ανηφοριά», «Το εκκρεμές» και «Τ' όνειρο καπνός» του Νίκου Γκάτσου). Τραγουδάει η Μαρία Φαραντούρη.


- «Το κάνω για τον εαυτό μου, πιστεύω και το κάνω, μου είναι μια αναπόφευκτη και ανελέητη ανάγκη να το δημιουργήσω και το δημιουργώ. »
- « Νομίζω ότι οι τίτλοι μερικές φορές δημιουργούνται από μόνοι τους, δεν είναι ένας τίτλος (σ .σ. «Πατριάρχης του νεοελληνικού θεάτρου ») από κάποιον φορέα, είναι κάτι αυθόρμητο, αυτόματο και είναι κάτι που με κολακεύει, δεν έχω κανένα λόγο να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου, είναι κάτι που με ικανοποιεί, με αγαπούν. »
- « Ευτυχία είναι όταν η κραυγή της δημιουργίας έχει αποδέκτες. Όταν δεν έχει,μένει στο συρτάρι. »
- « Διαβάζοντας ανακαλύπτει κανείς τη χαρά του έξω κόσμου. Δεν είχα χρήματα να αγοράσω βιβλία και νοίκιαζα από κάτι παλαιοβιβλιοπώλες που με είχαν συμπαθήσει 100 σελίδες με μία δραχμή.» 
- «Το να ανακαλύψω το τι γυρεύω, τι θέλω, αυτό άργησε να γίνει. Δεν έγινα ηθοποιός και αποφάσισα να δοκιμάσω να γίνω θεατρικός συγγραφέας με απογοητεύσεις στην αρχή.» 
- Ο έρωτας έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή μου, αγαπώ κι εκτιμώ πολύ το θήλυ, τη γυναίκα, τη μάνα, την αδερφή. »
- « Τα έργα μου είναι πολυπρόσωπα, με ένα δημόσιο βίο. Δεν θα μπορούσα να γράψω ιδιωτικές ιστορίες, δεν θα μπορούσα να γράψω για τρία μόνο πρόσωπα.»
- «Τα έργα μου είναι πολιτικά, όχι με τον όρο που χρησιμοποιήθηκε κατ΄ εξοχήν στην Ελλάδα, δεν σημαίνουν κάτι το κομματικό, το παραταξιακό, κάτι το οποίο εγώ δεν είχα ποτέ στα έργα μου, θα το θεωρούσα καταστροφή. Πολιτικό είναι ένα έργο που αποσκοπεί στον δημόσιο βίο, σε εθνικό επίπεδο.»  
- «Είναι λιγότεροι σήμερα εκείνοι που αγωνίζονται μοναχικά κι επιμένοντας σε κάτι. Μπορεί να είναι καλλιτέχνες,μπορεί να είναι κάποιοι πολιτικοί κάποιοι παπάδες, μπορεί να είναι κάποιες εκπομπές ραδιοφωνικές ή τηλεοπτικές. Σε όσους δεν το βάζουν κάτω παρά τις τόσες ευκολίες,πειρασμούς, αλλοτριώσεις, εμπορευματοποιήσεις, θα έλεγα : - Μη το βάλετε κάτω,μη παραιτηθείτε, μείνετε ως μοναχικές φωνές, ως νησίδες. Οι νησίδες ακόμα κι αν είναι βραχονησίδες καμιά φορά αρχίζουν να κατοικούνται.»


«Είμαι ένας από τους επιζήσαντες κρατουμένους στο SS στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης του Μαουτχάουζεν. Ένας από εκείνους τον Μάιο του 1945 κλαίγοντας κι ελπίζοντας εφώναζαν : ΠΟΤΕ ΠΙΑ!



Ο ναζισμός επέζησε. Κυρίως γιατί αιώνιες κοινωνικές πληγές αφέθηκαν αθεράπευτες . Και μένουν ακόμα!
Οι μεγάλοι πόλεμοι δεν αρχίζουν στα πεδία των μαχών,ούτε οι ολέθριες πολιτικές ιδεολογίες ξεκινούν από μαζικές συγκεντρώσεις σε πλατείες. Αρχίζουν ανύποπτα στους χώρους της καθημερινής μας ζωής, ξεκινούν ακόμη και μέσα από το ίδιο μας το μας σπίτι. Εκεί φωλιάζουν όλα. Γι΄ αυτό μόνο με τη πίστη σε μία καθημερινή ζωή,που να μας χωράει όλους μπορούμε έστω και καθυστερημένα να πετύχουμε αυτό που τόσο προσδοκούσαμε τον Μάιο του 1945. Ποτέ πια!»

- H Αυλή των Θαυμάτων είναι ένα νεοελληνικό θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη που πρωτοπαρουσιάστηκε στις 18 Ιανουαρίου 1957 από το Θέατρο Τέχνης σε σκηνοθεσία του ιδίου του συγγραφέα. Θεωρείται ένα από τα έργα που σημάδεψαν την πορεία του Ελληνικού Θεάτρου.Τα θεατρικά δρώμενα εξελίσσονται σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας, σε εποχή σύγχρονη με τη συγγραφή του έργου, τη δεκαετία του 1950. Στα δωμάτια μια αυλής, στο συνοικισμό του Βύρωνος, κατοικούν άτομα και οικογένειες που ανήκουν στη λαϊκή τάξη, έχουν όμως διαφορετική προέλευση.

- « Τον καιρό εκείνο, η αυλή ήταν μία πραγματικότητα. Οι αυλές ήταν ένα κοινόβιο όπου κατοικούσαν διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικοί χαρακτήρες, ο καθένας με το δράμα του αλλά όλοι μαζί συνέθεταν ένα δημόσιο δράμα και μοιραία και μια κοινή μοίρα.
Η « Αυλή των Θαυμάτων» βασίζεται στην έλλειψη σταθερότητας και σιγουριάς που χαρακτηρίζει τη ζωή του Έλληνα. Η αστάθεια αυτή, τόσο γνώριμη σε όλους μας, αρχίζει από το αλλοπρόσαλλο κλίμα μας, τη στρατηγική γεωγραφική μας θέση, τη φτώχεια του τόπου μας και τελειώνει στην ιδιωτική οικονομία. Όλα στην Ελλάδα ανεβοκατεβαίνουν πολύ εύκολα, κυλούν, φεύγουν και η συνηθισμένη λαχτάρα του Ρωμιού είναι στεριώσει κάπου, να σιγουρέψει κάτι .»
( Ιάκωβος Καμπανέλλης για την « Αυλή των Θαυμάτων»)

- Νοσηλεύθηκε σε μονάδα εντατικής θεραπείας μετά από επιπλοκή λόγω της νεφροπάθειας από την οποία έπασχε.

- Απεβίωσε στις 29 Μαρτίου 2011, λίγες μέρες μετά το θάνατο της γυναίκας του Νίκης.

-  Η κηδεία του Ιάκωβου Καμπανέλλη στην Αγία Ζώνη της Κυψέλης το πρωί του Σαββάτου 2 Απριλίου δεν μπορούσε παρά να γίνει στη γειτονιά του. Ανάμεσα στην οικογένεια και στους φίλους του, ανάμεσα στους δικούς του ανθρώπους, τους ανθρώπους του θεάτρου, των γραμμάτων, του πνεύματος, τους ανθρώπους από το νησί του και τον απλό κόσμο που ήθελε να του πει «καλό ταξίδι»... 


 ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Χορός πάνω στα στάχυα - Θίασος Αδ. Λεμού, 1950
Έβδομη μέρα της δημιουργίας - Εθνικό Θέατρο, Β' Σκηνή, 1955-56
Αυτός και το παντελόνι του και Κρυφή ζωή (μονόπρακτα) - Βασ. Διαμαντόπουλος, 1957
Η Αυλή των Θαυμάτων - Θέατρο Τέχνης, 1957-58
Η ηλικία της νύχτας - Θέατρο Τέχνης, 1958-59
Ο Γορίλας και η Ορτανσία - Θίασος Ε. Βεργή, 1959
Παραμύθι χωρίς Όνομα - Νέο Θέατρο Βασ. Διαμαντόπουλου - Μαρ. Αλκαίου 1959-60
Γειτονιά των αγγέλων - Θίασος Καρέζη, 1963-64
Βίβα Ασπασία - Θίασος Καρέζη, 1966-67
Οδυσσέα γύρισε σπίτι - Θέατρο Τέχνης, 1966-67
Αποικία των τιμωρημένων - Πειραματικό Θέατρο Ριάλδη, 1970-71
Ασπασία - Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1971-72
Το μεγάλο μας τσίρκο - Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1972-73
Το κουκί και το ρεβύθι - Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1974
Ο εχθρός λαός - Θίασος Καρέζη-Καζάκου, 1975
Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα - Θέατρο Τέχνης, 1976-77
Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού - Θέατρο Τέχνης, 1978-79
Ο μπαμπάς ο πόλεμος - Θέατρο Τέχνης, 1981
Ο αόρατος Θίασος - Εθνικό Θέατρο, 1988
Ο δρόμος περνά από μέσα - 1992
Τρεις σε μοναξιά (Ο πανηγυρικός, Αυτός και το παντελόνι του, Ο επικήδειος) –
Θέατρο Στοά, 1992, Θανάσης Παπαγεωργίου.


Έγραψε επίσης σενάρια κινηματογραφικών ταινιών κυριότερα των οποίων είναι: 
 
Στέλλα σε σκηνοθεσία Μιχάλη Κακογιάννη.
Ο δράκος σε σκηνοθεσία Νίκου Κούνδουρου.
Αρπαγή της Περσεφόνης σε σκηνοθεσία Γρηγόρη Γρηγορίου.
Το κανόνι και τ` αηδόνι σε σκηνοθεσία Ιάκωβου και Γιώργου Καμπανέλλη.
Κορίτσια στον ήλιο σε σκηνοθεσία Βασίλη Γεωργιάδη.


Επίσης ο Ιάκωβος Καμπανέλλης συνέγραψε και το βιβλίο Μαουτχάουζεν, όπου εξιστορεί όσα έζησε στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και εξόντωσης από το 1943 ως το 1945. Η διήγηση γίνεται σε δύο χρόνους, καθώς ο αφηγητής αναφέρεται εναλλάξ στη ζωή στο απελευθερωμένο πλέον στρατόπεδο και στη ζωή κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας. Η αφήγηση, συνταρακτικά απλή και ανθρώπινη, παρέχει πληροφορίες για τις θηριωδίες που έλαβαν χώρα στα στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ρίχνει φως και σε μία πιο άγνωστη πτυχή του δράματος: της επανάκτησης της ζωής από τους επιζήσαντες μέσα από την περιγραφή των αντικειμενικών συνθηκών αλλά και της ψυχολογικής κατάστασης των θυμάτων τις πρώτες μέρες της απελευθέρωσής τους.

Έργα του Καμπανέλλη έχουν μεταφρασθεί και παιχτεί στην  ΑγγλίαΑυστρίαΓερμανίαΟυγγαρίαΡουμανίαΒουλγαρία και Σουηδία. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημοσιογραφία στις εφημερίδες Ελευθερία (1963-65), Ανένδοτος (1965-66) και από το 1975 στα Νέα. Υπήρξε επίσης μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων.


   ---------------------------------------------------------------------------------------------------------


























ΠΗΓΕΣ

el.wikipedia.org/wiki/Μαουτχάουζεν_(μουσική)
vimeo.com/21742316
contramee.wordpress.com/2012/.../μαουτχάουζεν-ανέκδοτα-κείμενα
Palmografos.com - Λέξη κλέιδί: η Μπαλάντα του Μαουτχάουζεν
Ιάκωβος_Καμπανέλλης
Μ.Θεοδωράκης & Μ.Φαραντούρη - Άσμα ασμάτων (1966)
www.tlife.gr/Article/news-kabanelis/0-9-15140.html
www.cretalive.gr/history/view/nai-kamarwnw-para-polu.../152698




 

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Ας μιλήσουμε για κινηματογράφο...







   







« Ο Θίασος »



 Του Γιώργου Ρούσσου



« Ήταν καλοκαίρι του 1964. Είχα τελειώσει τις σπουδές μου στη Γαλλία και επέστρεψα στην Ελλάδα για να δω τους δικούς μου. Το λεωφορείο από το αεροδρόμιο με άφησε στο Σύνταγμα. Κατευθύνθηκα με τον σάκο στον ώμο προς το σπίτι μου. Έπεσα πάνω σε μια φοιτητική διαδήλωση. Η αστυνομία είχε πέσει πάνω στα παιδιά και τα έδερνε. Εγώ δεν είχα καμία σχέση με αυτά που συνέβαιναν, έτσι συνέχισα τον δρόμο μου. Ε, έφαγα ξύλο. Μου σπάσανε τα γυαλιά. Γύρισα στο σπίτι μου πολύ αναστατωμένος. Ένιωσα σαν να βρισκόμουν μπροστά σ’ ένα δίλημμα “σ’ ενδιαφέρει αυτός ο τόπος ή όχι;” Είχα πει στη φίλη μου την Τώνια Μαρκετάκη που μου είχε προτείνει να κάνω κριτική κινηματογράφου στην εφημερίδα “Αλλαγή” ότι είχα έρθει στην Ελλάδα για να φύγω. Την άλλη μέρα την τηλεφώνησα και της είπα ότι θα μείνω. Κι έμεινα. Για να καταλάβω. Έκανα τις πρώτες μου ταινίες (“Αναπαράσταση”, “Μέρες του ’36” και “Θίασος”) για να καταλάβω την Ελλάδα... »


Θόδωρος Αγγελόπουλος


Γεννημένος στις 27 Απριλίου του 1935 στην Αθήνα, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος ξεκινά την καριέρα του ως σκηνοθέτης με τη μικρού μήκους ταινία, «Εκπομπή» το 1968, ενώ δύο χρόνια αργότερα έρχεται η πρώτη του μεγάλου μήκους δημιουργία, η αριστουργηματική «Αναπαράσταση».

Μέσα στην καρδιά της δικτατορίας, σκηνοθετεί το πρώτο μέρος της Τριλογίας της Ιστορίας, τις «Μέρες του `36» (1972). Μετά από τρία χρόνια, και γυρίσματα στα κρυφά λόγω της απειλής της λογοκρισίας, ο Αγγελόπουλος επιστρέφει με την πιο φιλόδοξη και ίσως την σπουδαιότερη ταινία της καριέρας του: «Ο Θίασος» (1975). Η ταινία, είναι ουσιαστικά μια ιστορική καταγραφή, φωτογραφίζοντας μια διαφορετική Ελλάδα, μέσα από έναν θίασο που γίνεται μάρτυρας της δραματικής εξέλιξης της Ιστορίας αλλά και της αναβίωσης του μύθου των Ατρειδών.

Η ταινία ακολουθεί τις περιπέτειες ενός περιοδεύοντος θιάσου στην Ελλάδα από το 1939 μέχρι το 1952, ο οποίος προσπαθεί να παρουσιάσει μια θεατρική παράσταση του βουκολικού δράματος του Περεσιάδη, Γκόλφω η βοσκοπούλα. Μπροστά μας ξεδιπλώνεται τόσο η πολιτική ιστορία της Ελλάδας όσο και η ιδιωτική των μελών του θιάσου, που είναι ταυτόχρονα και μέλη της ίδιας οικογένειας. Οι δύο αυτές συνιστώσες, πλέκονται αξεδιάλυτα.

Στο ένα σκέλος, παρακολουθούμε όλη τη νεότερη ιστορία της Ελλάδος, μέσα από τη ματιά του Σκηνοθέτη, αποδομημένη και χτισμένη από την αρχή, έτσι όπως δυστυχώς, δεν τη διδαχθήκαμε, ποτέ. Από τις τελευταίες μέρες της δικτατορίας του Μεταξά, την έναρξη του πολέμου, την ιταλική εισβολή, την γερμανική κατοχή, την απελευθέρωση, την άφιξη των "συμμάχων" (Άγγλων αρχικά και Αμερικανών στη συνέχεια), καθώς και τον αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, μέχρι τις εκλογές του 1952...

Παράλληλα, γινόμαστε κοινωνοί στις τραγικές περιπέτειες της οικογένειας του Ορέστη, της αδελφής του, του πατέρα του, της μητέρας του και του εραστή της, οι οποίοι μας παραπέμπουν στον κεντρικό πυρήνα του μύθου των Ατρειδών. Ο πατέρας εκτελείται από τους Γερμανούς, μετά την προδοτική καταγγελία του εραστή της μητέρας, κι ο Ορέστης, αντάρτης της Αριστεράς, με τη συνεργασία της αδελφής, θα σκοτώσει επί σκηνής τη μητέρα του και τον εραστή της, για να έρθει και η δική του εκτέλεση κατά τη διάρκεια των εκκαθαρίσεων που ακολούθησαν τη γενική καταστολή του ανταρτικού κατά τον Εμφύλιο. Το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας είναι η μεγάλη αδελφή, εκείνη που, κατά το σχήμα του μύθου, θα ήταν η Ηλέκτρα.

Η Ηλέκτρα, θα είναι και η μόνη της οικογένειας που, μετά τα δεκατρία χρόνια ιστορίας τα οποία πραγματεύεται η ταινία, μένει ως το τέλος και φροντίζει τον μικρό Ορέστη, το γιο της μικρής αδελφής που έχει παντρευτεί έναν Αμερικανό αξιωματικό. Η χρονολογική πορεία της ταινίας, περίπλοκη και πολύπλοκη, κτίζεται με διαρκείς χρονικούς ελιγμούς και συνεχείς εναλλαγές εποχών. Η ταινία αρχίζει το 1952 και τελειώνει το 1939, μ’ ένα πανομοιότυπο πλάνο.


« Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία, αλλά δε μπορώ να κάνω το ταξίδι σας.

Είμαι επισκέπτης.

Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά..

Κι έπειτα, δε μου ανήκει.

Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει "δικό μου είναι".

Εγώ δεν έχω τίποτε δικό μου, είχα πει κάποτε με υπεροψία.

Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτε είναι τίποτε.

Ότι δεν έχω, καν, όνομα.

Και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο.

Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάζω. Ξεχάστε με στη θάλασσα.

Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία.»


(Ανέκδοτο ποίημα του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, γραμμένο το 1982.)




« Ο Θίασος », είναι μία μακράς πνοής κινηματογραφική τοιχογραφία, η οποία απλώνεται από τις τελευταίες ημέρες της Δικτατορίας του Μεταξά, έως τον πρώτο καιρό της τυπικής αποκατάστασης της Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας και την άνοδο της δεξιάς παράταξης στην εξουσία το 1952. Μέσα από την περιπλάνηση ενός περιοδεύοντος θιάσου, η ιστορία της Ελλάδας περιπλέκεται με τις ιστορίες των ηθοποιών.

Η ταινία που γυρίστηκε υπό αντίξοες συνθήκες και προβλήθηκε το 1975, ουσιαστικά άνοιξε τις πύλες του τότε Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου στην Ευρώπη. Γνώρισε ενθουσιώδης κριτικές, από τον διεθνή κυρίως Τύπο και συγκέντρωσε περισσότερα από 15 βραβεία και διακρίσεις, δείγμα της μεγάλης της αποδοχής. Χαρακτηριστικά αναφέρουμε μερικά από τα βραβεία που απέσπασε η ταινία: Επτά Βραβεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης (Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Σεναρίου, Φωτογραφίας, Ά Γυναικείου Ρόλου, Ά Ανδρικού Ρόλου και Βραβείο Κοινού). Βραβείο FIPRESCI στο Φεστιβάλ των Καννών, καθώς και το Interfilm Award στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου.

Η σύλληψη και το σενάριο είναι επινόησης και γραφής του Θόδωρου Αγγελόπουλου, μαζί με τον στενό του συνεργάτη Πέτρο Μάρκαρη. Προκειμένου να εξασφαλίσει άδεια για τα γυρίσματα, υποβάλλει ψεύτικο σενάριο στον Ζουρνατζή, τον αρμόδιο υπουργό της κυβέρνησης Μαρκεζίνη το φθινόπωρο του 1973, λέγοντας ότι η ταινία είχε ως θέμα, τον μύθο των Ατρειδών.

Η Χούντα πέφτει, η ταινία ολοκληρώνεται αλλά και πάλι η αιώνια διχόνοια των Ελλήνων, κάνει την επανεμφάνιση της.Μόνο ως συγκλονιστικά, μπορούν να χαρακτηριστούν, τα όσα λέει ο ίδιος ο παραγωγός της ταινίας, ο Γιώργος Παπαλιός, φίλος και συνεργάτης του Θόδωρου Αγγελόπουλου:

« Η είδηση ότι η ταινία ήταν κάτι μεγάλο φτάνει στις Κάννες, αλλά η κυβέρνηση Καραμανλή, με το επιχείρημα ότι η ιδεολογία του "Θιάσου" ήταν μονόπλευρη και αριστερή, αρνείται να υποβάλει την ταινία ως κρατική εκπροσώπηση στο Φεστιβάλ. Έτσι προβλήθηκε στο "Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών" με αποτέλεσμα να προκαλέσει πανζουρλισμό. Με πιο κορυφαία και συγκινητική στιγμή όταν ο Γερμανός σκηνοθέτης Werner Herzog σηκώθηκε, ανέβηκε στη σκηνή και φίλησε τα παπούτσια του Αγγελόπουλου. Χαμός! »

Στον « Θίασο », μας παρουσιάζονται όλα εκείνα τα συστατικά που χαρακτηρίζουν τον ιδιαίτερο Κινηματογράφο του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Οι αργοί ρυθμοί, η χειρουργική ακρίβεια των πλάνων, το υπομονετικό ξετύλιγμα των ιστοριών του. Συστατικά ενός έργου, που μας παρουσιάζει μια άλλη Ελλάδα, αληθινή, μακριά από ηλιόλουστες παραλίες και τουριστικά αξιοθέατα...

ΠΗΓΗ




 ================================================






Μια γυναίκα που από μικρό κορίτσι ασφυκτιά. Πνίγεται. Στα στενά όρια του κομφορμισμού, στη συγκατάβαση. Στον μικρό ορίζοντα που για εκείνη πάντα μικρός θα δείχνει, αδυνατεί να χωρέσει από τη μία πλευρά τη ρομαντική και ονειροπόλα φύση της και από την άλλη τους ανομολόγητους πόθους της.  Την πολυτέλεια, την απόλαυση,τις ανθρώπινες ηδονές, την έκσταση. Καίγεται να ζήσει μια ζωή σαν μυθιστόρημα, μια ζωή αλλιώτικη. Από τη πεζότητα,τη καθημερινότητα,τη χαμηλών τόνων και ήρεμη αγάπη του άντρα της και γιατρού Κάρολου Μποβαρύ. Ο ερχομός της κόρης της Μπέρτα δεν αποτρέπει τη τελική συντριβή.

 Εκτυφλωτική η ερμηνεία της Isabelle Huppert ως Emma Bovary, αριστοτεχνικά σκηνοθετημένο το αριστούργημα του Gustave Flaubert από τον Claude Chabrol. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Τρύφωνας Παπαλεωνίδας








========================================






Τουρλή Μαρία



Η αληθινή ιστορία του «Ανθρώπου-Ελέφαντα»

Ο Τζόζεφ Μέρικ έζησε τη ζωή του πιστεύοντας ότι είναι μισός άνθρωπος μισός ελέφαντας. Πέθανε στις 11 Απριλίου 1890 προσπαθώντας να γίνει ολόκληρος άνθρωπος

Στις 5 Αυγούστου του 1862 στο φτωχικό σπίτι του Τζόζεφ Ρόκλεϊ Μέρικ και της Μαίρη Τζέιν Μέρικ στο Λέιτσεστερ γεννήθηκε ένα υγιέστατο αγοράκι που του έδωσαν το ίδιο όνομα με τον πατέρα του, Τζόζεφ. Όμως ο μικρός Τζόζεφ έμελλε να γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο με ένα άλλο όνομα, ως «Άνθρωπος - Ελέφαντας». Ένας άνθρωπος που ταλαιπωρήθηκε πολύ σε μια εποχή που όσοι είχαν ανατομικές παραμορφώσεις ήταν θέαμα και... είδος προς εκμετάλλευση.

Τα δύσκολα πρώτα χρόνια

Όταν ο Τζόζεφ Κάρεϊ Μέρικ γεννήθηκε τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε. Όλα όμως άλλαξαν, όταν το αγοράκι στα δυο του χρόνια άρχισε να αναπτύσσει περίεργα εξογκώματα στα χείλη και το μέτωπό του, ενώ στην ηλικία των πέντε το δέρμα του απέκτησε ένα γκρίζο χρώμα, όπως αυτό του ελέφαντα. Τα εξογκώματα εξαπλώνονται σε όλο του το σώμα και αναπτύσσονται ραγδαία. Όμως ο Τζόζεφ μεγαλώνει ευτυχισμένα με την φροντίδα της μαμάς του έως τα 12, οπότε κι αυτή πεθαίνει και ο ίδιος μένει πλέον με τον πατέρα του και τη μητριά του. Σταματάει το σχολείο και προσπαθεί να βγάλει τα έξοδά του δουλεύοντας ως πλασιέ από πόρτα σε πόρτα. Η δουλειά όμως αυτή είναι τεράστια αποτυχία, αφού όλες οι νοικοκυρές στη θέα του τρομάζουν και του κλείνουν την πόρτα. Μάλιστα, αναγκάζονται τελικά και του αφαιρούν την άδεια του πλασιέ!

Η ζωή του Τζόζεφ πια έχει αρχίσει να γίνεται «κόλαση» και αυτό που ακολουθεί είναι πολλές άκαρπες προσπάθειες φυγής από το σπίτι. Όταν τα καταφέρνει τον φροντίζει αρχικά ένας θείος του, αλλά σε ηλικία 17 ετών μετακομίζει σε ένα πτωχοκομείο και επί δυο μέρες προσπαθεί να βρει δουλειά χωρίς όμως καμία επιτυχία καθώς όλοι τον απορρίπτουν. Μένει στο πτωχοκομείο για τέσσερα χρόνια και εκεί υποβάλλεται σε εγχείριση για την αφαίρεση ενός μεγάλου μέρος του εξογκώματος στο στόμα του, το οποίο τον εμποδίζει όχι μόνο στην ομιλία, αλλά και στο φαγητό. Όμως ο Τζόζεφ δεν αντέχει άλλο εκεί. Απογοητευμένος και πεπεισμένος ότι δε θα μπορέσει να βρει πουθενά δουλειά στην κατάστασή του θεωρεί ότι μόνος τρόπος για να βγάλει χρήματα είναι να μπει στο χώρο των θεαμάτων.

Ο «Άνθρωπος-Ελέφαντας» γεννιέται

Ο ίδιος ο Μέρικ απευθύνεται στον ιδιοκτήτη ενός κλαμπ στο Λέιτσεστερ, τον Σαμ Τορρ, ο οποίος όταν τον βλέπει καταλαβαίνει ότι μπορεί να βγάλει λεφτά από αυτόν. Την εποχή της Βικτοριανής Αγγλίας ήταν πολύ συνηθισμένα τα σόου όπου εκτίθονταν άνθρωποι με διάφορες σωματικές ανωμαλίες. Στις 3 Αυγούστου του 1884 ξεκινά η νέα του καριέρα και «βαφτίζεται» από τον Τορρ «Άνθρωπος-Ελέφαντας, μισός άνθρωπος, μισός ελέφαντας». Όταν φτάνουν στο Λονδίνο, τον Μέρικ αναλαμβάνει ο σόουμαν Τομ Νόρμαν, ο οποίος τον εκθέτει σε ένα άδειο μαγαζί. Ο Μέρικ παράλληλα γράφει και την αυτοβιογραφία του, η οποία πωλείται ως μέρος του σόου και ονειρεύεται από τα αρκετά καλά λεφτά που βγάζει, μια μέρα να αγοράσει ένα δικό του σπίτι.

Ανάμεσα στους θεατές που μένουν με ανοιχτό το στόμα είναι και πολλοί γιατροί από το απέναντι νοσοκομείο. Ένας από αυτούς είναι και ο γιατρός Φρέντερικ Τρέβις, ο οποίος βλέπει τον Μέρικ σε μια «ιδιωτική παράσταση» πριν ανοίξει κανονικά το μαγαζί και εντυπωσιασμένος, ζητά να τον εξετάσει στο νοσοκομείο.

Ο Τρέβις στα απομνημονεύματα που θα γράψει το 1923 θα πει ότι όταν τον είδε θεώρησε ότι ήταν το «πιο αηδιαστικό είδος της ανθρωπότητας που είχε δει ποτέ»!

Ο Μέρικ πηγαίνει από το μαγαζί που εκτίθεται στο απέναντι νοσοκομείο φορώντας μια κουκούλα στο πρόσωπο ώστε να μην τρομάζει τον κόσμο. Για πρώτη φορά, ο Μέρικ γίνεται αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Ο Τρέβις μετρά το κεφάλι του Μέρικ το οποίο έχει περίμετρο 91 εκατοστά, το δεξί του χέρι με περίμετρο 30 εκατοστά και το ένα του δάχτυλο με 13! Το σώμα του είναι γεμάτο εξογκώματα, ενώ το δέρμα του είναι χαλαρό και κάποια κόκαλά του παραμορφωμένα. Όμως σύντομα ο «Άνθρωπος - Ελέφαντας» κουράζεται από αυτές του είδους τις επιδείξεις και δεν ξαναπάει στο νοσοκομείο.

Οι επιδείξεις ανθρώπων απαγορεύονται τώρα στο Λονδίνο κι έτσι ο Μέρικ μαζί με τον Νόρμαν φεύγουν για περιοδεία σε όλη την Ευρώπη. Εκεί όμως ο νέος μάνατζερ του Μέρικ του κλέβει όλα τα λεφτά που έχει μαζέψει, 50 λίρες(4.000 σημερινές), και ο Μέρικ μετά από μια μεγάλη οδύσσεια επιστρέφει στην Αγγλία. Τον βρίσκουν σε άθλια κατάσταση και το μόνο που έχει πάνω του είναι η κάρτα του Τρέβις. Του τηλεφωνούν και αυτός αμέσως έρχεται να τον πάρει.

Ο Άνθρωπος Μέρικ

Ο Μέρικ εγκαθίσταται πλέον στο νοσοκομείο σε ένα δωμάτιο, όπου οι νοσοκόμες και ο Τρέβις τον φροντίζουν. Είναι πολύ άρρωστος, όμως σιγά σιγά αρχίζει να καλυτερεύει με τις πολλές φροντίδες. Ο Τρέβις μπορεί πλέον να τον υποβάλλει σε πιο εντατικές εξετάσεις. Αντίθετα με αυτό που νόμιζε αρχικά δεν έχει κάποιο νοητικό πρόβλημα.

Ο Τρέβις και ο Μέρικ έρχονται κοντά και μιλούν πολύ. Αν και το νοσοκομείο αντιδρά αρχικά που φροντίζουν έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να γιατρευτεί, οι δωρεές από τους πολίτες για τον Μέρικ είναι τόσες πολλές που τελικά εγκαθίσταται εκεί επ' αόριστον σε ένα άνετο δωμάτιο χωρίς καθρέπτες.

Ο Μέρικ θέλει να μάθει από τον Τρέβις τα πάντα για την «αληθινή ζωή». Ο Μέρικ του εκμυστηρεύεται ότι το όνειρό του είναι να μείνει σε ένα ίδρυμα για τυφλούς, όπου δεν θα μπορούν να τον δουν και να τρομάξουν. Του ζητά να δει πως είναι ένα αληθινό σπίτι και ο Τρέβις τον πάει στο δικό του, όπου γνωρίζει τη γυναίκα του. Στον ελεύθερο του χρόνο φτιάχνει τρισδιάστατα κτήρια από κάρτες και κάνει βόλτες στους διαδρόμους όταν σκοτεινιάζει.

Ο Μέρικ δεν έχει δει ποτέ από κοντά γυναίκα, εκτός από τη μητέρα του και τις γυναίκες που έρχονταν να τον δουν ως θέαμα. Ο Τρέβις κανονίζει να τον επισκεφτεί μια χήρα, η Λέιλα Ματουρίν. Ο Μέρικ μετά την ολιγόλεπτη συνάντηση είναι ενθουσιασμένος καθώς όπως λέει στον Τρέβις, η Ματουρίν ήταν η πρώτη γυναίκα που του χαμογέλασε και του έσφιξε το χέρι!

Στο νοσοκομείο, ο Μέρικ δεχόταν τις επισκέψεις όλης της «καλής κοινωνίας» που ήταν περίεργη να δει τον «Άνθρωπο - Ελέφαντα». Ανάμεσά τους και η πριγκίπισσα της Αγγλίας, Αλεξάνδρα, η οποία από τότε που τον είδε του έστελνε κάθε χρόνο χριστουγεννιάτικη κάρτα και μια φωτογραφία της!

Μια από τις τελευταίες επιθυμίες του που έμελλε να εκπληρωθεί ήταν να επισκεφθεί το θέατρο! Μια ηθοποιός, η Μάγκντα Κένταλ, που είχε εντυπωσιαστεί από την ιστορία του και χάρη σ' αυτήν είχαν συγκεντρωθεί πολλά χρήματα για τον Μέρικ, κανόνισε να παρακολουθήσει ένα θέατρο παντομίμας. Μετά από αυτό ο Μέρικ δεν σταμάτησε να μιλάει για την εμπειρία του που τόσο πολύ τον είχε εντυπωσιάσει.

Το τέλος

Όμως η επιθυμία του να γίνει και αυτός «φυσιολογικός άνθρωπος» θα ήταν και αυτή που θα του στοίχιζε τη ζωή. Ο Μέρικ βρέθηκε νεκρός στο κρεβάτι του στις 11 Απριλίου 1890, σε ηλικία 27 ετών. Ο Μέρικ λόγω του μεγάλου βάρους του κεφαλιού του έπρεπε πάντα να κοιμάται καθιστός ώστε να μην φύγει το κεφάλι του και σπάσει ο λαιμός του. Ωστόσο, όταν βρέθηκε νεκρός ήταν ξαπλωμένος κανονικά και σύμφωνα με τη νεκροψία που διεξήγαγε ο Τρέβις είχε πεθάνει από σπασμένο λαιμό...

Η ασθένεια

Ο ίδιος ο Μέρικ υποστήριζε ότι είχε γεννηθεί έτσι γιατί η μητέρα του όταν ήταν έγκυος σ' αυτόν είχε δει έναν ελέφαντα που την είχε τρομάξει πολύ και την έριξε κάτω. Γι' αυτό το λόγο πίστευε η ίδια, αλλά και ο Μέρικ, ότι είχε αποκτήσει αυτή τη μορφή.

Ωστόσο, οι γιατροί είχαν άλλη άποψη... Ένας δερματολόγος που είδε τον Μέρικ σε μια από τις παρουσιάσεις του Τρέβις υποστήριξε ότι πάσχει από ένα συνδυασμό δερματόλυσης, το οποίο κάνει το δέρμα χαλαρό, και κάποια άγνωστη ασθένεια των οστών.

Αργότερα, το 1909, ο γιατρός Φρέντερικ Πάρκες Γουέμπερ υποστηρίζει ότι ο Μέρικ έπασχε από νευροϊνωμάτωση τύπου 1, η οποία δημιουργεί όγκους στο δέρμα και στα κόκαλα. Όμως το γεγονός ότι ο Μέρικ δεν είχε το βασικό χαρακτηριστικό της ασθένειας αυτής, κιλίδες στο δέρμα, οδήγησε το 1986 το γιατρό Μάικλ Κόχεν να υποστηρίξει ότι στην πραγματικότητα ο Μέρικ έπασχε από το Σύνδρομο του Πρωτέα.

Τελικά, το 2001 προτάθηκε η άποψη ότι ο Μέρικ έπασχε και από τις δυο ασθένειες μαζί. Ωστόσο η ανάλυση του DNA του Μέρικ από τα μαλλιά του και τα κόκαλά του δεν οδήγησε σε κάποιο σίγουρο συμπέρασμα.

Σύγχρονοι «Άνθρωποι-Ελέφαντες»

Δυστυχώς, η περίπτωση του Μέρικ δεν είναι η μοναδική καταγεγραμμένη στην ιστορία. Στην επαρχία Χουνάν της Κίνας, ζει σήμερα, ο Huang Chuncai, ο οποίος στα τέσσερά του χρόνια άρχισε να αναπτύσσει εξογκώματα στο πρόσωπο του και αυτή τη στιγμή στα 35 του χρόνια οι γιατροί προσπαθούν να βελτιώσουν την κατάστασή του. Ήδη το 2007 και το 2008 υποβλήθηκε σε δυο εγχειρίσεις και του αφαιρέθηκαν συνολικά 20 κιλά όγκου από το πρόσωπο !

Ακόμα ένας άντρας από την Κίνα, ο 30χρονος Yang Huiming, έχει έναν τεράστιο όγκο που ξεκινά από το πίσω μέρος του κρανίου και εκτείνεται ως το σαγόνι.

Επίλογος

Η ζωή του «Ανθρώπου - Ελέφαντα» ενέπνευσε από την πρώτη στιγμή πολλούς, από τους ανθρώπους που τον συνάντησαν μέχρι και σήμερα. Η ζωή του έχει γίνει θεατρικό έργο, από τον Μπέρναρτν Πόμερανς, όνομα μουσικού, μια εξαιρετική ταινία από τον Ντέιβιντ Λιντς και φυσικά πολλά ντοκιμαντέρ.

Ο Τζόζεφ Μέρικ έζησε τη μισή του ζωή μέσα σε ένα τσίρκο και την άλλη μισή σε ένα νοσοκομείο. Οι άνθρωποι πάντα τον έβλεπαν είτε σαν θέαμα είτε σαν αντικείμενο επιστημονικής μελέτης. Κι όμως ο ίδιος έδειχνε ευτυχισμένος και έκανε όνειρα για τη ζωή του όπως κάθε «φυσιολογικός άνθρωπος». Όνειρα απλά που τα σταμάτησαν σκληρά. Και στην προσπάθειά του να γίνει κι αυτός σαν τους άλλους, ευτυχώς δεν τα κατάφερε, πληρώνοντας το όμως αυτό με τη ζωή του...

 ΠΗΓΗ


Η αληθινή ιστορία του «Ανθρώπου-Ελέφαντα» - 11/4/2012








           =================================



Ο « Άνθρωπος-Ελέφαντας »

Μια ταινία που με συγκλονίζει κάθε φορά που τη βλέπω. Μια ταινία σταθμός, μια ταινία ύμνος κατά του ρατσισμού, της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, του φαρισαϊσμού και υπέρ της ανθρωπιάς και της ανεκτικότητας στη διαφορετικότητα. Ογκόλιθος ο Anthony Hopkins συγκλονιστικός ο John Hurt στο ρόλο του John Merrick, υπέροχοι οι Ann Bankroft, John Gielgud, Freddie Jones. Μοναδική η σκηνοθεσία του σπουδαίου σκηνοθέτη, σεναριογράφου, ηθοποιού και παραγωγού David Lynch.Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Τρύφωνας Παπαλεωνίδας



=========================================================






Τι είναι εκείνο τελικά που κάνει πάντοτε την ειδοποιό διαφορά και κατατάσσει ένα κινηματογραφικό έργο στη κατηγορία των αριστουργημάτων; 

Η ερώτηση κρύβει παγίδες και όποιος βιαστεί να απαντήσει μπορεί να πλανηθεί μεγάλη πλάνη.







Η εύκολη λύση είναι να καταφύγουμε σε στείρες αντιπαραθέσεις πχ στη δική μου εποχή υπήρχε πραγματικός κινηματογράφος με ηθοποιούς αληθινά αστέρια ενώ στη σημερινή εποχή κυριαρχούν τα σκουπίδια κτλ κτλ. Κι έτσι χωριζόμαστε σε αντίπαλα στρατόπεδα - εμείς οι Έλληνες επιδιδόμαστε σε αυτό το σπορ από αρχαιοτάτων χρόνων - και φυσικά χάνουμε την ουσία ως συνήθως. 

Οι μεν υπερθεματίζουν υπέρ του Όσα παίρνει ο Άνεμος, Καζαμπλάνκα, Πολίτης Καίην, οι δε υπέρ της Φθινοπωρινής Σονάτας, Πρωϊνό στο Τίφανις , Φάννυ και Αλέξανδρος, κάποιοι άλλοι υπέρ του Αρμαγεδδώνα του Τιτανικού, των Πειρατών της Καραϊβικής, των Πεφωτισμένων, των Τριακοσίων  και πάει λέγοντας.







Φρονώ πως τα αντιμαχόμενα στρατόπεδα στη συγκεκριμένη περίπτωση κάνουν και τα δύο το ίδιο πράγμα που κατηγορούν τους άλλους. Χτίζουν και ορθώνουν υψηλούς διαχωριστικούς τοίχους. Περιχαρακώνουν τον χώρο τους  ως πριβέ λέσχες και παραγνωρίζουν το γεγονός πως την ομορφιά στη Τέχνη δεν μπορείς να τη φυλακίσεις σε ένα μπουκαλάκι όπως ένα άρωμα, δεν μπορείς να τη μονοπωλήσεις και μετά να διατείνεσαι ότι είσαι η μοναδική αυθεντία γιατί θα καταλήξεις καρικατούρα και περίγελος. 

Πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να τοποθετείται εγωιστικά και να λέω ότι σαν κάποιες ταινίες που έχω δει ή τραγούδια που έχω ακούσει, αντίστοιχες και αντίστοιχα δεν θα υπάρξουν ξανά. Εννοείται ότι έρχονται τα νέα παιδιά να μου βάλουν τα γυαλιά και να μου αποδείξουν ότι είμαι λάθος υποδεικνύοντας μου πράγματα που εκ των υστέρων με υποχρεώνουν να αναθεωρήσω τη γνώμη μου. 

Σίγουρα η γνώση και η εμπειρία μετράνε πολύ. Όσα περισσότερα έργα βλέπεις τόσο οξύνεται ο κινηματογραφικός σου νους. Όσο περισσότερο διαβάζεις - η γνώση είναι πάντα δύναμη - και μαθαίνεις για τους χαρακτήρες, για τις ταινίες εποχής - αφού έχεις μελετήσει και τις αντίστοιχες εποχές για να κατανοείς και τα ιστορικοκοινωνικά πλαίσια - για τις διάφορες κατηγορίες και είδη φιλμογραφίας που υπάρχουν, τόσο θα δυναμώνει η κρίση σου και η γνώμη σου θα αποκτά βαρύτητα.








Επίσης, καλό είναι να μη παραβλέπουμε τη ψυχολογική διάθεση που έχουμε όταν πρόκειται να δούμε μια ταινία. Δεν μπορούμε να βλέπουμε συνέχεια και μόνο ταινιάρες, έρχονται στιγμές που θέλουμε και κάτι πιο ανάλαφρο,πιο εύπεπτο. Δεν γίνεται να είμαστε σε συνεχές status εκπαίδευσης και μύησης όπως δεν γίνεται να εντρυφούμε αποκλειστικά στα οπτικά εφέ και να εθιζόμαστε μονάχα σε ταινίες που απευθύνονται στα ένστικτά μας.






Συνοψίζοντας, η ομορφιά στον κινηματογράφο βρίσκεται παντού πλην όμως δεν μας προσφέρεται από μόνη της. Πρέπει εμείς να την ανακαλύψουμε. Το πως, εναπόκειται στον καθένα από εμάς, είναι προσωπικό το στοίχημα όπως και τόσα άλλα πράγματα στη ζωή μας.


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


==============================================================

Κινηματογράφος και μουσική






Ο Χανς Ζίμμερ (Hans Zimmer Florian, προφέρεται Χανς Τσίμερ - γεννήθηκε στις 12 Σεπτεμβρίου 1957 στην Φρανκφούρτη) είναι Γερμανός συνθέτης και μουσικός παραγωγός. Για σχεδόν τρεις δεκαετίες έχει συνθέσει μουσική για πάνω από 100 ταινίες.

Πέρασε το πρώτο μέρος της καριέρας του στο Ηνωμένο Βασίλειο πριν μετακομίσει στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι επικεφαλής του τμήματος μουσικής των ταινιών των στούντιο της DreamWorks, και συνεργάζεται με άλλους συνθέτες, μέσω της δικής του εταιρίας, Remote Control Productions.

Επίσης εχει γράψει την μουσική για τις ταινίες Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Το Σεντούκι του Νεκρού(Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest), Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Στο Τέλος του Κόσμου(Pirates of the Caribbean: At World's End) και Οι Πειρατές της Καραϊβικής: Σε Άγνωστα Νερά (Pirates of the Caribbean: On Stranger Tides)

Τα έργα του διακρίνονται για την σύνθεση ήχων ηλεκτρονικής μουσικής με πιο παραδοσιακά ορχηστρικά μοτίβα.

Έχει κερδίσει τέσσερα Βραβεία Γκράμι, δύο Χρυσές Σφαίρες, ένα Classical BRIT Award, και ένα Βραβείο Όσκαρ. Ο Ζίμμερ έχει επίσης ταξινομηθεί ως 72ος στον κατάλογο με τις "100 μεγαλύτερες ιδιοφυΐες εν ζωή», που δημοσιεύθηκε από την The Daily Telegraph.

Βραβεία

Ο Ζίμμερ έχει προταθεί 8 φορές για βραβεία Όσκαρ καλύτερου μουσικού θέματος, το οποίο όμως έχει κατακτήσει μόνο μια φορά για την ταινία Ο Βασιλιάς των Λιονταριών. Έχει προταθεί επίσης 9 φορές για Χρυσή σφαίρα και 7 φορές βραβεία Γκράμι.

Έχει κατακτήσει τα παρακάτω βραβεία:

Βραβεία Όσκαρ

1994: The Lion King

Χρυσές Σφαίρες

1995: The Lion King

2001: Gladiator

Βραβεία Γκράμι

1996: Crimson Tide

2009: The Dark Knight - μαζί με τον James Newton Howard

Satellite Awards

1999: The Thin Red Line

2001: Gladiator

2004: The Last Samurai

Saturn Awards

2009: The Dark Knight - μαζί με τον James Newton Howard

Annie Awards

2008: Kung Fu Panda (Music in an Animated Feature Production)

2008: Secrets of the Furious Five (Music in an Animated Television Production or Short Form )

Έχει επίσης προταθεί μια φορά για βραβείο Tony (το 1998 για την μουσική του μιούζικαλ ο Βασιλιάς των Λιονταριών) και μια φορά για βραβείο Έμμυ(το 2010 για την μουσική της μίνι σειράς The Pacific).



Χανς Ζίμμερ - Βικιπαίδεια







Hans Zimmer winning Best Original Score for "The Lion King"






Hans Zimmer - Batman Begins - Ending Theme




                       ==========================


Ο James Newton Howard (γεννημένος στις 9 Ιουνίου του 1951) είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς συνθέτες για τον κινηματογράφο και έχει γράψει τη μουσική για πάνω από 100 ταινίες με οκτώ ( 8 ) υποψηφιότητες για Όσκαρ

Τζέιμς Χάουαρντ (James Newton Howard) βιογραφία ...






Awards and nominations

In May 2008 he was made an Honorary Member of the Royal Academy of Music.

Wins

2001: Emmy Award - Outstanding Main Title Theme Music, Gideon's Crossing

2008: Classical Brit Awards - Soundtrack of the Year, Blood Diamond

2009: Critics Choice Awards - Best Original Score, The Dark Knight

2009: Grammy Award - Best Score Soundtrack Album, The Dark Knight (shared with Hans Zimmer)

2011: 26th ASCAP Awards - ASCAP Top Box Office Films Award, The Tourist

Nominations


1991: Academy Award Nomination - Best Original Score, The Prince Of Tides

1993: Academy Award Nomination - Best Original Score, The Fugitive

1994: Golden Globe Award Nomination - Best Original Song, "Look What Love Has Done" from Junior

1994: Academy Award Nomination (1994) Best Original Song, "Look What Love Has Done" from Junior

1996: Golden Globe Award Nomination - Best Original Song, "For The First Time" from One Fine Day

1996: Academy Award Nomination - Best Original Song, "For The First Time" from One Fine Day

1997: Grammy Award Nomination - Best Song Written for a Motion Picture or Television, "For The First Time" from One Fine Day

1997: Academy Award Nomination - Best Original Musical or Comedy Score, My Best Friend's Wedding

2000: Grammy Award Nomination - Best Instrumental Composition, “The Egg Travels” from Dinosaur

2002: Grammy Award Nomination - Best Instrumental Composition, “Main Titles” from Signs

2005: Academy Award Nomination - Best Original Score, The Village

2005: Golden Globe Award Nomination - Best Original Score, King Kong

2006: International Film Music Critics Association Nomination - Film Composer of the Year

2007: International Film Music Critics Association Nomination - Film Composer of the Year

2008: Academy Award Nomination - Best Original Score, Michael Clayton

2008 - Best Compilation Soundtrack Album for a Motion Picture, Television or Other Visual Media, Blood Diamond

2009: Golden Globe Nomination - Best Original Score,

2009: Academy Award Nomination - Best Original Score,


James Newton Howard - Wikipedia
https://en.wikipedia.org/wiki/James_Newton_Howard






                              ============================



Ακούγοντας την ονειρική σύνθεση του Michael Nyman άπειρες φορές, έχω πάντα την αίσθηση ότι βιώνω με έναν μαγικό,ανεξήγητο τρόπο την ένταση της καταιγίδας να κλιμακώνεται και να σβήνει ταυτόχρονα και ξανά από την αρχή . Το μεγαλείο της συγκεκριμένης μουσικής σύνθεσης δεν βάζει σε δεύτερη μοίρα τη συγκλονιστική ερμηνεία της Holly Hunter - τιμήθηκε με Όσκαρ πλην όμως έκτοτε δεν έχει παρουσιάσει κάτι εξίσου συγκλονιστικό - όπως και τις μεστές ερμηνείες του γνωστού από «Το βλέμμα του Οδυσσέα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου Harvey Keitel και του υποτιμημένου κατ΄ εμέ Sam Neill .




                                     ===========================

Σχετικά με την εξέλιξη της μουσικής επένδυσης σε ένα κινηματογραφικό έργο, φρονώ πως κάθε πράγμα πρέπει να το εντάσσουμε στην εποχή του. Δεύτερος Federico Fellini δεν πρόκειται να υπάρξει ή Bernard Herrmann ή Henry Mancini με τη μοναδική zazz σύνθεση του Ροζ Πάνθηρα και τόσοι άλλοι δεν θα ξαναβγούν. Σήμερα βασίζονται κυρίως χωρίς να πέφτουμε στη παγίδα του αφορισμού και της απαξίωσης στη μουσική τεχνολογία και σε computerised ήχους όπως πχ το συγκρότημα Μ83 από τη ταινία Oblivion με τον Tom Cruise, Olga Kurylenko, Morgan Freeman . Το συγκεκριμένο κομμάτι προσωπικά με άγγιξε και δείχνει χαρακτηριστικά πως γίνονται πολλά soundracks στις μέρες μας.



                                                      ============================

Την ομορφιά πρέπει να την αναζητούμε σε όλες τις εποχές και κυρίως σε αυτό που έρχεται ειδάλλως οι νεότεροι θα στραφούν εναντίον μας και το χάσμα των γενεών αντί να μικραίνει θα μεγαλώνει . Όπως προείπα δεν υπάρχει οι μεγάλοι του παρελθόντος , υπάρχουν όμως άλλοι νεότεροι πολλοί αξιόλογοι όπως ο Roque Baños López - γεννηθείς το 1968 - βραβευμένος με το βραβείο Goya για τη ταινία Las 13 rosas . Τα τελευταία χρόνια το Hollywood του δείχνει τη προτίμηση του . Συμφωνικός συνθέτης με zazz επιρροές που συνδυάζει όμως και μοντέρνους ήχους .





Τρύφωνας Παπαλεωνίδας


===================================================





Ζητείται φιλόζωος

Must love dogs 




Συνήθως όταν πρόκειται να δω μια κινηματογραφική ταινία συζητάω πρώτα με τον εαυτό μου : 

1) Εκπαίδευση, μύηση; 

2) Αξιοπρεπώς εύπεπτο χωρίς να προσβάλλεται η αισθητική σου ; 

3) «Σκουπίδι » με αποκλειστικά δική σου ευθύνη;

Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί αγαπώ τόσο πολύ τη συγκεκριμένη ταινία. Η μορφή της Diane Lane πάντοτε με γοήτευε από τους  «Δρόμους της Φωτιάς - Streets of Fire » μέχρι τα πρόσφατα χρόνια με την «Άπιστη - Unfaitful », « Νύχτες στη Ροδάνθη » «Κάτω από τον ήλιο της Τοσκάνης» και αρκετές άλλες. Δεν έγινε ποτέ η πρωτοκλασάτη ηθοποιός, το υπέρλαμπρο αστέρι  που λέμε, παραμένει όμως μία αξιόπιστη και σοβαρή επαγγελματίας που μας έχει χαρίσει πολύ καλές ερμηνείες.

Ωστόσο, η συγκεκριμένη ταινία διαθέτει και άλλα πράγματα που- τουλάχιστον εμένα- με αγγίζουν σε πολλά επίπεδα.

Η ισορροπία ανάμεσα στο δράμα και τη κωμωδία που αποδίδεται εξαίσια από ένα αξιόλογο επιτελείο ηθοποιών, η σωστή δοσολογία χωρίς υπερβολές, μανιέρες κι επιτηδεύσεις σε συνδυασμό με τις συνεχόμενες ανατροπές - που δεν κουράζουν και δεν είναι χοντροκομμένες - και το γεγονός ότι ο σκηνοθέτης καταφέρνει να πάρει το μάξιμουμ όχι μόνο από τους πρώτους ρόλους αλλά και τους μικρότερους καταγράφεται κι αυτό στα μεγάλα «συν » του φιλμ.

Δεν θα μπορούσα να παραλείψω τον τρόπο. Πολλοί ισχυρίζονται ότι τα πάντα έχουν ειπωθεί εδώ και πολλά χρόνια. Αυτό που θα διαφοροποιεί πάντα όμως τα πράγματα ήταν,είναι και θα είναι ο τρόπος «σερβιρίσματος ». Η μοναξιά, η αγωνία του να βρούμε τον άνθρωπο που θα μας καταλαβαίνει και θα μας κάνει να χαμογελάμε, οι Συμπληγάδες Πέτρες και η Οδύσσεια που καλούμεθα να αντιμετωπίσουμε μέχρι να ζήσουμε -και αν - την αληθινή αγάπη, η προδοσία που είναι νομοτελειακή όπως και η αγάπη,η αλητεία της ψυχής κάτω από την επιφανειακή ευγένεια και τη δήθεν ευαισθησία οι διαφορετικές οπτικές γωνίες με το «μισογεμάτο και το μισοάδειο» ποτήρι και βέβαια οι φοβερές ατάκες προσθέτουν ακόμα περισσότερη ομορφιά σε μια ταινία που ανάμεσα σ΄ εκείνους που την αγαπούν υπάρχουν και πολλοί φιλόζωοι - όσοι την έχουν δει καταλαβαίνουν και το γιατί.

Τελειώνοντας, βλέποντάς την ξανά για μία ακόμη φορά δεν μπόρεσα να μη σταθώ και πάλι στους μοναδικούς στίχους του William Butler Yeats που αποδίδει εξαιρετικά ο σπουδαίος Christopher Plummer

«I WHISPERED, 'I am too young,'

And then, 'I am old enough';

Wherefore I threw a penny

To find out if I might love.

'Go and love, go and love, young man,

If the lady be young and fair.'

Ah, penny, brown penny, brown penny,

I am looped in the loops of her hair.

O love is the crooked thing,

There is nobody wise enough

To find out all that is in it,

For he would be thinking of love

Till the stars had run away

And the shadows eaten the moon.

Ah, penny, brown penny, brown penny,

One cannot begin it too soon.  »


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας



=============================================










Ένα από τα ταξίδια που πραγματικά λες να μη τελειώσει ποτέ είναι κάθε φορά που επιβιβάζεσαι στο καράβι της 7ης Τέχνης, στον κινηματογράφο.

 Συνηθίζω να λέω ότι εάν θέλεις να κατανοήσεις καλύτερα τη φύση ενός πράγματος τότε οφείλεις να μελετήσεις τη φύση της εποχής στην οποία είναι ενταγμένο . Αναφορικά στον κινηματογράφο άλλων εποχών ξεχώριζαν κυρίως πολύ αξιόλογοι καρατερίστες με θεατρική παιδεία, οι δε στιχομυθίες ήταν εγκάρσιες τομές στο συνεχές και αγωνιώδες υπαρξιακό γίγνεσθαι .





Σήμερα σ΄ ένα τελείως διαφορετικό κοινωνικό ντεκόρ όπου οι άνθρωποι νιώθουν, σκέφτονται και ομιλούν διαφορετικά, μοιραία θα συναντήσουμε λιγότερες αντίστοιχες ερμηνείες .






Σχετικά με τις ταινίες του σήμερα - εννοείται ότι υπάρχουν και θα υπάρχουν αξιόλογες ταινίες όσο υπάρχει σινεμά - το κύριο χαρακτηριστικό είναι η παντοδυναμία της εικόνας με τα ειδικά εφέ εις βάρους του λόγου, της άρθρωσης του λόγου . Η αναλυτική σκέψη και κρίση έχουν εν μέρει παραχωρήσει τη θέση τους στην fast food computerised εικόνα . Όταν ο αμφιβληστροειδής προσπαθεί λαχανιασμένα να προλάβει τον καταιγιστικό ρυθμό των εναλλασσόμενων οπτικών εφέ τότε είναι δύσκολο για τον εγκέφαλο να επεξεργαστεί το ισχνό λεκτικό φορτίο και τα συμπυκνωμένα συναισθήματα.

Τρύφωνας Παπαλεωνίδας







========================================================


Κινηματογράφος



Ο κινηματογράφος ή αλλιώς σινεμά αποτελεί σήμερα την αποκαλούμενη και έβδομη τέχνη, δίπλα στη γλυπτική, τη ζωγραφική, το χορό, την αρχιτεκτονική, τη μουσική και τη λογοτεχνία.

Αρχικά εμφανίστηκε περισσότερο ως μια νέα τεχνική καταγραφής της κίνησης και οπτικοποίησής της, όπως δηλώνει και ο ίδιος ο όρος (κινηματογράφος = κίνηση + γραφή)






Είναι γενικά δύσκολο να αναδειχθεί ένας μοναδικός εφευρέτης του κινηματογράφου, ως τεχνική της κινούμενης εικόνας. Επιπλέον, είναι γεγονός πως επί σειρά ετών ο άνθρωπος πειραματίστηκε πάνω στην προσπάθεια απεικόνισης της κίνησης. Καταλυτικό ρόλο στην εξέλιξη της τεχνικής του κινηματογράφου διαδραμάτισε η ανακάλυψη και διάδοση της φωτογραφίας, στα μέσα του 19ου αιώνα.






Οι πρόδρομοι του κινηματογράφου

Μία από τις πρώτες και ιδιαίτερα σημαντικές αναλύσεις της κίνησης με τη βοήθεια φωτογραφικής μηχανής, έγινε περίπου το 1878, όταν ο Βρετανός φωτογράφος Edward Muybridge, έχοντας καταφέρει να αναπτύξει μεθόδους διαδοχικής φωτογράφισης, απεικόνισε την κίνηση ενός αλόγου, αποδεικνύοντας τότε, πως κατά τη διάρκεια του καλπασμού του υπάρχουν στιγμές που τα πόδια του δεν έχουν επαφή με το έδαφος. Την ίδια περίπου εποχή, ο Γάλλος φυσικός Ετιέν Μαρέ κατόρθωσε να συλλάβει φωτογραφικά το πέταγμα ενός πουλιού με τη βοήθεια μιας φωτογραφικής μηχανής με τη δυνατότητα να αποτυπώνει 12 στιγμιότυπα ανά λεπτό.







Τα σημαντικότερα ίσως επιτεύγματα σχετικά με την ανάπτυξη της κινηματογραφικής τεχνικής έγιναν στα τέλη του 1880, με κυριότερο ίσως, την εφεύρεση του κινητοσκοπίου από τον Ουίλλιαμ Ντίκσον, ο οποίος εργαζόταν στα εργαστήρια του Τόμας Έντισον. Το κινητοσκόπιο, ήταν μία μηχανή προβολής, με δυνατότητα να προβάλλει την κινηματογραφική ταινία σε ένα κουτί, το οποίο ήταν ορατό μόνο από έναν θεατή, μέσω μιας οπής. Η συσκευή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά επίσημα στις 20 Μαΐου του 1891, μαζί με την πρώτη κινηματογραφική ταινία. Ο Έντισον θεωρούσε την εφεύρεση του κινητοσκοπίου ήσσονος σημασίας και ο ίδιος δεν ενδιαφέρθηκε ώστε να προβάλλονται οι ταινίες για περισσότερους θεατές. Επιπλέον δεν κατοχύρωσε την εφεύρεση διεθνώς, με αποτέλεσμα να είναι νόμιμη η αντιγραφή και εξέλιξή της στην Ευρώπη, όπου σύντομα εμφανίστηκε ως εισαγόμενο προϊόν.







Στη Γαλλία, οι αδελφοί Ογκύστ και Λουί Λυμιέρ, βασιζόμενοι στο κινητοσκόπιο των Ντίκσον και Έντισον, εφηύραν τον κινηματογράφο(cinematographe) που αποτελούσε μία φορητή κινηματογραφική μηχανή, λήψεως, εκτύπωσης και προβολής του φιλμ. Στις 28 Δεκεμβρίου του 1895, έκαναν και την πρώτη δημόσια προβολή, στο Παρίσι. Η ημερομηνία αυτή αναφέρεται από πολλούς ως η επίσημη ημέρα που ο κινηματογράφος με την σημερινή του γνωστή μορφή έκανε την εμφάνισή του. Εκείνη τη δημόσια προβολή παρακολούθησαν συνολικά 35 άτομα επί πληρωμή και προβλήθηκαν δέκα ταινίες συνολικής διάρκειας περίπου δεκαπέντε λεπτών. Οι πρώτες κινηματογραφικές ταινίες ήταν μικρής διάρκειας, παρουσιάζοντας συνήθως στατικά, μία σκηνή της καθημερινότητας.






Ο κινηματογράφος ως τέχνη

Ένας από τους πρώτους κινηματογραφιστές που χρησιμοποίησε την διαθέσιμη τεχνική της εποχής με σκοπό την παραγωγή ταινιών κάτω από όρους τέχνης, υπήρξε ο Ζωρζ Μελιέ, ο οποίος θεωρείται και από τους πρώτους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες. Οι ταινίες του πραγματεύονταν θέματα από το χώρο του φανταστικού, ενώ η ταινία του Ταξίδι στη Σελήνη (Le voyage dans la lune, 1901) υπήρξε πιθανότατα η πρώτη που προσπάθησε να περιγράψει ένα ταξίδι στο διάστημα. Επιπλέον, εισήγαγε τεχνικές οπτικών εφέ, ενώ για πρώτη φορά πρόβαλε έγχρωμες ταινίες, χρωματίζοντας την κινηματογραφική ταινία (καρρέ) με το χέρι.






Με αφετηρία τις νέες δυνατότητες που αναδείχθηκαν, ο κινηματογράφος μετασχηματίστηκε διεθνώς σε μία δημοφιλή μορφή τέχνης, ενώ παράλληλα πολλοί κινηματογραφικοί χώροι δημιουργήθηκαν με αποκλειστικό σκοπό την προβολή ταινιών. Εκτιμάται ότι το 1908, στις Ηνωμένες Πολιτείεςυπήρχαν περίπου 10.000 κινηματογράφοι. Οι ταινίες της εποχής ήχαν διάρκειας δέκα έως δεκαπέντε λεπτών, αλλά σταδιακά η διάρκειά τους αυξήθηκε. Σημαντική συμβολή σε αυτό είχε ο Αμερικανός σκηνοθέτης D. W. Griffith, στον οποίο ανήκουν μερικά από τα πρώτα ιστορικά έπη του κινηματογράφου. Το 1912 (ή 1911) ο θεωρητικός χρησιμοποίησε για πρώτη φορά σε δοκίμιό του τον όρο έβδομη τέχνη για να περιγράψει τον κινηματογράφο.






Ομιλών και έγχρωμος κινηματογράφος

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο κινηματογράφος παρέμενε χωρίς ήχο (βουβός κινηματογράφος) και συχνά οι προβολές ταινιών συνοδεύονταν από ζωντανή μουσική. Η ιστορία του ηχογραφημένου κινηματογραφικού ήχου ξεκίνησε το 1926, όταν η Warner Brothers παρουσίασε μία συσκευή (Vitaphone), η οποία έδινε τη δυνατότητα αναπαραγωγής μουσικής, μέσω ενός δίσκου που συγχρονιζόταν με την μηχανή προβολής της ταινίας. Βασισμένη σε αυτή τη νέα τεχνολογία, στα τέλη του 1927, κυκλοφόρησε η ταινία The Jazz Singer, η οποία αν και κατά το μεγαλύτερο μέρος της ήταν βουβή, υπήρξε η πρώτη που περιείχε διαλόγους.






Περίπου την ίδια περίοδο με την προσαρμογή του ήχου, ξεκίνησαν συστηματικές προσπάθειες για την προσθήκη χρώματος. Έγχρωμες ταινίες είχαν ήδη εμφανιστεί από τις αρχές του 20ου αιώνα, μέσω του χρωματισμού των κινηματογραφικών καρέ με το χέρι, μέθοδος που εγκαταλείφθηκε σταδιακά, σε συνδυασμό και με την αύξηση της διάρκειας των ταινιών. Ανάμεσα στις πρώτες συνθετικές μεθόδους προσθήκης χρώματος, υπήρξε ηTechnicolor, η οποία τελειοποιήθηκε το 1941 (Monopack Technicolor), αν και παρέμενε ακριβή λόγω των περίπλοκων σταδίων διαχωρισμού και εμφάνισης των χρωμάτων.







Μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, εμφανίστηκε επιπλέον το έγχρωμο αρνητικό φιλμ της εταιρίας Eastman Kodak, το οποίο δεν απαιτούσε διαδικασία διαχωρισμού των χρωμάτων. Αν και μέχρι τη δεκαετία του 1950, η παραγωγή έγχρωμων ταινιών μειοψηφούσε, κατά τη δεκαετία του 1960 και χάρη στην ανάπτυξη της σχετικής τεχνολογίας, ο έγχρωμος κινηματογράφος επικράτησε.

Αποτέλεσμα εικόνας για il buono il brutto il cattivo


Κινηματογράφος - Βικιπαίδεια




========================================

 Επίλογος







Εκείνη, παντρεμένη μ΄ έναν σατράπη-δυνάστη που την είχε σαν κομμάτι κάποιας συλλογής του και τα αντικείμενά μας δεν τα χαρίζουμε σε κανένα. Εκείνος, μόλις είχε απολυθεί από την Αεροπορία. Έψαχνε κάπου να πάει, κάτι να κάνει, έτσι απλά για να ξεσκάσει. Όταν συναντήθηκαν τα βλέμματά τους, η νύχτα έγινε μέρα και η μέρα πανσέληνος. Το τίμημα βαρύ μέχρι το τέλος, περιμένοντας για μια στιγμή μόνο. Να σμίξουν ξανά. Εκτυφλωτικά όμορφοι, ο Kevin Costner και η Madeleine Stowe, ογκόλιθος ο Antony Quinn. Μοναδικές ερμηνείες σε μια ταινία που δεν χορταίνεις να τη βλέπεις. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα




         
            




Ο κ. Στίβενς αποτελεί υπόδειγμα Βρετανού μπάτλερ. Αφοσιώνεται τόσο πολύ στη δουλειά του ώστε θυσιάζει κάθε προσωπική του ανάγκη αφήνοντας το μεγάλο έρωτα της ζωής του να φύγει. Όταν θα το συνειδητοποιήσει όμως, θα είναι πολύ αργά. Σε μια εποχή όπου τα πάντα αλλάζουν δραματικά και η ακεραιότητα του κυρίου του αμφισβητείται λόγω υπονοιών ότι διατηρεί σχέσεις με του Ναζί, ο κ. Στίβενς δεν χρειάζεται να βγει έξω από την έπαυλη που μένει και εργάζεται για να δει τον υπόλοιπο κόσμο γιατί απλούστατα ο υπόλοιπος κόσμος έρχεται εκεί που βρίσκεται ο κ. Στίβενς. Απαράμιλλες ερμηνείες από τον Anthony Hopkins και Emma Thomson σε μια ταινία που σε καθηλώνει. Τη συνιστώ ανεπιφύλακτα.






Ο κινηματογράφος ήταν, είναι και θα είναι ο μανδύας της φαντασίας στο σώμα της πραγματικότητας, φτερά με τα οποία ο νους ταξιδεύει, γνώση και αρετή που διαπλάθουν τον χαρακτήρα και μελωδία με την οποία η ψυχή τέρπεται.


Τρύφωνας Παπαλεωνίδας